korineto

Αποτέφρωση;

2011-08-24T14:14:00.013+03:00

Αρχίζει και μπαίνει το νερό στο αυλάκι σχετικά με τη δημιουργία αποτεφρωτηρίου στη χώρα μας. Απ'ότι φαίνεται με την παρέμβαση του Κ.Μπουτάρη η Θεσσαλονίκη θα είναι η πρώτη πόλη στην Ελλάδα όπου θα αποτεφρώνονται οι νεκροί.

Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν τη δημιουργία του αποτεφρωτηρίου δείγμα πολιτισμού. Επίσης θα διευκολύνει πολύ αυτούς που επιθυμούν την αποτέφρωση και όχι τον ενταφιασμό, διότι αναγκάζονται να τρέχουν σε συνοριακές χώρες για την υλοποίηση της. Άλλοι πάλι, υποστηρίζουν ότι το σχέδιο για την καύση των νεκρών είναι απλώς μία κίνηση χαζοπροοδευτισμού που έχει ως στόχο την μίμηση διαφόρων δυτικών χωρών αλλά και την προσβολή των πατροπαράδοτων αρχών μας.

Πολλές είναι οι χώρες οι οποίες κάνουν στροφή προς την αποτέφρωση έναντι του ενταφιασμού. Κατά το 2007 εκτιμάται ότι τα ποσοστά αποτέφρωσης στη Βρετανία, στην Ελβετία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία και στη Δανία ξεπερνούν το 50%. Στην Ιαπωνία φτάνει το 97%, στην Αυστραλία το 48% και στις ΗΠΑ το 21%. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η αποτέφρωση νεκρών πραγματοποιείται σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γαλλία από το 1789, στη Βρετανία από το 1884 και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες από τη δεκαετία του ’30. Μάλιστα, σε πολλές από αυτές τις χώρες, η αποτέφρωση νεκρών είναι η κύρια πρακτική.

Όσον αφορά το κόστος του κτηρίου υπολογίζεται σε 1.500.000 με 2.000.000 € χωρίς βέβαια να τα διαθέτει ο δήμος. Νομίζω ότι δεν επιλέξαμε και την καλύτερη περίοδο για τη δημιουργία του κτηρίου. Είναι λογικό να υπάρξουν αντιδράσεις, κυρίως από μεριάς εκκλησίας για θρησκευτικούς λόγους. Προσωπικά, περιμένω τη στιγμή που θα γεμίσουν οι τηλεοπτικές εκπομπές με κάθε καρυδιάς καρύδι που θα λέει την άποψη του. Από απλούς πολίτες και αρχιτέκτονες μέχρι παπάδες και νεκροθάφτες. Αναμένουμε στους δέκτες (υπολογιστές) μας λοιπόν.

Κατεβείτε στις πλατείες

2011-06-05T22:00:00.019+03:00

Πολλοί είναι αυτοί που έχουν διαψευσθεί για τις αμφιβολίες αλλά και τα κακόβουλα σχόλια τους κατά του κινήματος των αγανακτισμένων. Όπως αποδεικνύεται από υπολογισμούς, καθημερινά ο κόσμος κατεβαίνει στις πλατείες θέλοντας να δώσει το δικό του προσωπικό στίγμα σε αυτό τον αγώνα που πραγματοποιείται τις τελευταίες δέκα περίπου μέρες στην Ελλάδα. Η αγανάκτηση του κόσμου είναι ολοφάνερη. Αγανάκτησε από τα ψέμματα, τους πολιτικούς, τα χρώματα. Σιχάθηκε τις υποσχέσεις και τις ψεύτικες ελπίδες. Δραστηριοποιηθήκαμε όλοι μας, είτε λίγο, είτε πολύ. Δημιουργήσαμε ομάδες και αποδείξαμε ότι δε χάθηκε ακόμα η συλλογικότητα μας. Μοιραζόμαστε, προσφέρουμε, βοηθάμε. Συνεχίζουμε. Ακόμα και αν κάποιοι επιτήδειοι σκυλοκομματικοί κλαίγονται που όλο αυτό δε ξεκίνησε από το δικό τους κόμμα, πράγμα αδύνατο.

Μαθητές, φοιτητές, άνεργοι, εργαζόμενοι, συνταξιοδοτημένοι πήραν το λόγο στις συνελεύσεις, μοιράστηκαν ιδέες και λύσεις που ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν. Ποτέ αυτή η υποτιθέμενη δημοκρατία δεν μας έδωσε το δικαίωμα να εκφραστούμε. Και τώρα, που ήρθε η ευκαιρία, πολλοί διστάζουν. Προτιμούν την καφετέρια παρά την πλατεία. Πίστευα πως όλοι οι Έλληνες έτσι είμαστε, τελικά έκανα λάθος. Εκατοντάδες ευαισθητοποιηθήκαμε, οργιστήκαμε και είμαστε ακόμα κάτω, στην πλατεία, παίρνοντας αποφάσεις ομαδικά και όχι "μυστικά" σαν τους 300.

Προσωπικά το σαββατοκύριακο στο Λευκό Πύργο ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου. Επιτέλους περνάμε στην πράξη. Βαρεθήκαμε τους αμπελοφιλόσοφους bloggers. Για πρώτη φορά δείξαμε στους καναλάρχες ότι η τηλεόραση έχει και OFF. Αγνοήσαμε τα καπελώματα των ειδήσεων και πήραμε την ενημέρωση στα χέρια μας μέσω διαδικτυακών ιστοσελίδων (twitter/facebook). Βάλαμε τέλος στην επανάσταση του καναπέ και αναγκαστήκαμε κατανοήσαμε ότι υπάρχεια ανάγκη για έργο και δράση. Διάλεξε πλευρά.

-Κάποιες φωτογραφίες από τους αγανακτισμένους στο Λευκό Πύργο που τράβηξα το περασμένο σαββατοκύριακο:

http://www.flickr.com/photos/korineto95/sets/72157626820708860/

Πως ένα μικρό παιδάκι φαντάζεται τον θεό

2011-05-23T18:51:00.006+03:00

Υπάρχει Θεός. Έχει από τη φύση του ένα αόρατο, μαγικό χέρι που κατευθύνει όλες τις κινήσεις, αστρικές και υλικές προς όλα τα μέρη του κόσμου, υπαρκτά και μη. Δεν είμαστε οι δούλοι Του, είμαστε οι μαριονέτες Του. Ο καθένας μας έχει διαφορετική κλωστή, ανάλογα με το πόσα χρόνια θα ζήσει. Το χρυσό ψαλίδι το έχει Αυτός. Αυτός αποφασίζει, Αυτός κόβει, Αυτός ράβει. Κρεμόμαστε κυριολεκτικά από πάνω Του, άβουλα, αμίλητα. Δεν είναι επιπόλαιος όπως όλοι νομίζουμε, ακόμα και στα κακά υπάρχει ένα ρητό που μας παρηγορεί: "όλα γίνονται για ένα λόγο". Αυτός ξέρει, ποτέ δεν μας ρωτάει, είναι υπεύθυνος της παράστασης και ακόμα και όταν γίνονται λάθη, το κοινό χειροκροτάει.

Δωρεάν υγεία

2011-04-24T15:36:00.006+03:00

Ιατρική περίθαλψη λέγεται αυτό ή τσαντίρι; Ειλικρινά λυπάμαι πολύ για την οργάνωση των γενικών νοσοκομείων της χώρας μας χωρίς να θέλω να θίξω με γενικεύσεις κάποιους ιατρούς οι οποίοι γνωρίζουν πραγματικά το λόγο που βρίσκονται στο χώρο.

Είναι κάποιοι ιατροί που έχουν πάθος με το επάγγελμα τους έχοντας θέσει το να σώζουν ανθρώπους ως στόχο ζωής. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα όπως καθηγητές, δικαστές, κ.α. Υπάρχουν κάποιοι που αγαπούν το επάγγελμα τους και το ασκούν επειδή είναι αυτό που ειλικρινά θέλουν. Άλλοι πάλι, θίγονται με το να δουλέψουν μισή και μία ώρα παραπάνω λες και θα πάθουν υπερκόπωση. Μιλώντας πάντα από προσωπική πείρα έχω δει την έλλειψη οργάνωσης που επικρατεί αλλά και τους ανεύθυνους και απότομους νοσοκόμους και ιατρούς. Πράγματι, υπάρχουν κάποιοι πολύ καλοί ιατροί με καλό μυαλό αλλά δυστυχώς το ανοργάνωτο σύστημα υγείας δε τους αφήνει να πράξουν όπως αυτοί πραγματικά θα ήθελαν. Τα δημόσια νοσοκομεία είναι χειρότερα και από τα δημόσια ουρητήρια. Για τα φακελάκια δεν κάνω καν λόγο. Όλοι λίγο πολύ ξέρουν την κατάσταση. Αδικία και μόνο αδικία. Ιατροί που σε αναγκάζουν να κάνεις εγχείρηση, νοσοκόμες που σου πετάνε το συσκευασμένο φαγητό στη μάπα και μίζες από παντού. Πότε θα φτιάξει αυτή η κωλοχώρα ρε γαμώτο; Πότε θα περάσουμε από τα λόγια και τα παράπονα στην πράξη; Πότε θα αφήσουμε τον καναπέ;

Ζω για το στυλ

2011-04-20T14:53:00.018+03:00

Μία μικρή αναφορά σε "fashion idols" όσον αφορά τη μουσική, την ιδεολογία και τον τρόπο ζωής.

1) Hipster

Τυχαίνει να ξοδεύει τη μισή του μέρα στο tumblr ή σε διάφορα "underground blogs" αναζητώντας ψαγμένη μουσική (indie, nerdcore, etc). Πρόκειται για ευαισθητούληδες που γράφουν στίχους, ποίηση, αγαπούν τη ζωγραφική και συνήθως είναι με μία DSLR στο χέρι απαθανατίζοντας όλες τις ρομαντικές στιγμές τους. Θαυμάζουν τον Andy Warhol, είναι σινεφίλ και πάντα πριν επιλέξουν κάποια ταινία εμπιστεύονται τη βαθμολογία του IMDB. Οι περισσότεροι αναζητούν μία δυτική χώρα (Αγγλία, Γαλλία, κλπ) για μόνιμη εγκατάσταση.

Απαραίτητο συστατικό: Να φοράς αυτά τα μεγάλα μαύρα γυαλιά μυωπίας που τελευταία έχει γίνει "φοβερή" μόδα.

2) Μεταλάς

Τα μαύρα ρούχα έχουν γίνει το δεύτερο πετσί του και οι αλυσίδες το απαραίτητο αξεσουάρ. Συχνά πρόκειται για άθεους αναιρώντας οποιαδήποτε άλλη άποψη ακόμα και αν θεωρούν τους εαυτούς τους ανοιχτόμυαλα όντα. Οπωσδήποτε δερμάτινο μαύρο παντελόνι, μπλούζα από συγκρότημα που έχει λιώσει πάνω σου και αρβύλες αν θέλεις να λέγεσαι πραγματικός μεταλάς. Ανάποδος σταυρός για μενταγιόν (είναι must λέμε) και πολλά μαύρα περικάρπια. Το δωμάτιο γεμάτο αφίσες με metal συγκρότηματα (αλλά και παρακλάδια της metal) όπως Slayer, Sepultura, Manowar, Iron Maiden αλλά ποτέ Metallica (θεωρούνται κλισέ και εμπορικοί πια). Όντας χρόνια μεταλάδες αρχίζουν και ψάχνονται με παγανιστικές θρησκείες και χαράζουν / χτυπούν tattoo μια πεντάλφα.

Απαραίτητο συστατικό: Μπύρα (άμστελ κατά προτίμηση) και μακριά μαλλιά.

3) Emocore / Screamo and all these bullshits.

Ακούνε Alesana, Blessthefall, The Used, A day to remember (άχου μωρέ είναι τόσο γλυκούληδες) και άλλα τέτοια. Λατρεύουν τον Oliver Sykes (το καμάρι της Drop Dead) και παλιά συνήθιζαν να χαρακώνονται. Πολλοί από αυτούς δεν παραδέχονται καν ότι κάποτε ανήκαν στα σκατά των emo, άλλοι πάλι το λένε ανοιχτά και μπράβο τους. Αποτελούν μία κινητή διαφήμιση αφού ξεχωρίζουν με τα πολύχρωμα μπλουζάκια τους που δύσκολα διακρίνει κανείς τι γράφουν.

Απαραίτητο: Volcom και WESC μπλουζάκια στη συλλογή τους.

4) Pop Punk ρε!

Οι περισσότερες έχουν ως όνειρο να βάψουν τα μαλλιά τους κόκκινα / πορτοκαλί (αν δε το έχουν κάνει ακόμα) λόγω του ότι λατρεύουν σαν θεά την Hayley Williams, τραγουδίστρια των Paramore. Για ένα αυτόγραφο θα έδιναν και τη ψυχή τους που λέμε. Ακόμα, ανεβάζουν καθημερινά συνδέσμους στο facebook από blink182, Simple Plan και όλο αυτό το "επαναστατικόπανκμηχέσω" δίνοντας τη γνώμη του ότι είναι γαμάτες σε όλο τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Κάποια στιγμή αφού ξεκολλήσουν από τον ηλίθιο τρόπο γραφής του facebook περνάνε στη φάση της απλότητας (δε βαφόμαστε - έχουμε φυσική ομορφιά) και μπαίνουν στο τρυπάκι ακούγοντας Sex Pistols, Ramones, The Exploited, The Casualties και άλλα τέτοια. Η τσάντα τους γράφει με ανεξίτηλο μαρκαδόρο "PUNKS NOT DEAD" και όταν τις βάλεις στον κόπο να εξηγήσουν γιατί το πιστεύουν αυτό πάντα κάτι γίνεται και το σκάνε! Πλέον είναι τα street κορίτσια που σε κάθε ευκαιρία κράζουν τους κάγκουρες ενώ αυτές το ζουν στα παγκάκια με μπύρες και ρετσίνες.

Απαραίτητο συστατικό: Piercings

5) Reggae

Ο Bob Marley είναι το είδωλο μου. Έχω ολόκληρη αφίσα στο δωμάτιο μου και κάθε βράδυ κάνω προσευχή στο όνομα του. Πλέον ακολουθώ το rastafarian κίνημα και όπου να ναι θα κάνω και τζίβες (αν μ'αφήσει η μαμά μου)! Φοράω φαρδιά παντελόνια, χρωματιστά βραχιολάκια και όλο το προφίλ που εκπέμπω είναι "είμαι στον κόσμο μου". Σε κάποια φάση ανεβαίνουν level, ξεχνάνε τον Bob και ακούνε Damian, Ziggy και γενικά όλο το σόι "Marley". Δεν είναι κολλημένοι σε ένα είδος και τώρα τελευταία το έχουν ρίξει στο ska.

Απαραίτητο συστατικό: "καπνίζω χόρτο και είμαι γαμάτος"

Υ.Γ: Μην το πάρεις προσωπικά, λέγεται σάτιρα (όσο μπορεί ο καθένας) και δεν πρόκειται για κατάκριση, άλλωστε τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι απόλυτο!

Διακοπές και καλά

2011-04-16T17:24:00.004+03:00

Η φετινή σχολική χρονιά πέρασε εξαιρετικά γρήγορα. Σαν χθες θυμάμαι που σας περιέγραφα το πως νιώθω που τέλειωσα το γυμνάσιο και τώρα έχω φτάσει ήδη στο τέλος της Α'λυκείου. Οι διακοπές του Πάσχα έχουν ήδη ξεκινήσει που τελικά μόνο διακοπές δε 'θα ναι γιατί οι περισσότεροι από εμάς δίνουμε κάποιο πιστοποιητικό ξένων γλωσσών με αποτέλεσμα να λιώσουμε στο διάβασμα.

Εκτός αυτού, οι πανελλαδικές ξεκινάνε στις 12 Μαϊου (go fuck and die Διαμαντοπούλου) και οι προαγωγικές εξετάσεις στις 13 Μαϊου. Το καλό σε όλη την ιστορία είναι ότι θα τελειώσουμε νωρίτερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές.

Όσο μεγαλώνω οι σχολικές χρονιές περνάνε όλο και πιο γρήγορα. Φέτος δε θυμάμαι τον εαυτό μου σε σχολική αίθουσα. Απεργίες, καταλήψεις, εκδρομές, ατελείωτη ύλη. Το μόνο που θα μου λείψει από το σχολείο είναι κάποιοι φίλοι που δε θα τους δω μέσα στο καλοκαίρι και η αγαπημένη μου σπανακόπιτα.

-Αναλυτικά το πρόγραμμα εξετάσεων

Βομβαρδισμός σκέψεων

2011-03-22T16:41:00.008+02:00

Έχασα την όρεξη μου. Έτσι μου έρχεται να χαζέψω τις στροφές που κάνει το πλυντήριο. Θα αφήσω τα χνώτα μου στο τζαμάκι και θα γράψω “βαριέμαι”. Τελικά μήπως όντως οι Κυριακές είναι ανιαρές; Ή μήπως είσαι λιγάκι ματαιόδοξη; - θα μου φωνάξουν πολλοί από την άλλη άκρη του διαδυκτίου. Καλά, θα υποκύψω. Ας κάνω κάτι πιο ευχάριστο. Θα χαζέψω τα ψαράκια του ενυδρείου. Πέρα δώθε, αγγελόψαρα, χήρες Τέτρα, χρυσόψαρα. Όλα το ίδιο εκθαμβωτικά. Γυαλίζουν τα μάτια μου. Ο θόρυβος του νερού που ανακυκλώνεται με κάνει να νυστάζω αλλά δεν μπορώ να σηκωθώ από το καρεκλάκι μου. Με έχει συνεπάρει η ομορφιά. Τα πράγματα αρχίζουν να καλυτερεύουν και όσο πάει η όρεξη μου επιστρέφει.

Ήρθε η ώρα να σηκωθώ για να φτιάξω μια κούπα γαλλικό καφέ. Θα ξενυχτίσω απόψε, ψιθύρισα και γέλασα με το συνηθισμένο, σατανικό μου γελάκι. Κάποτε πίστευα ότι όταν όλοι κοιμούνται εγώ είμαι ξύπνια. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Τελικά έκανα λάθος. Είναι πολλοί αυτοί που ξενυχτάνε εκεί έξω. Είτε στα μπουζούκια, είτε στα παράθυρα του υπολογιστή, είτε στα χαρτόκουτα της άσπλαχνης πόλης. Και αφού τελειώσε ο παραπάνω μονόλογος, συνεχίζω.

Για του λόγου το αληθές δεν μου έχει βγει άδικα το όνομα σχετικά με τον καφέ. Χάλια ήταν. Δεν πτοούμαι όμως, εκεί, στην καρεκλίτσα μου. Έχουμε γίνει ένα πλέον. Το ύφασμα έχει τριφτεί και κάθε φορά που το βλέπω μου έρχεται στο μυαλό πως όλο και πιο μίζερη γίνομαι με τα χρόνια και όλο και πιο πολύ κλείνομαι στο σπίτι μου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά όταν θα φθαρθεί τελείως δε θα μπορώ να βγω απ’το σπίτι για να αγοράσω καινούρια. Άλλωστε θα μου ήταν δύσκολο διότι έχω δεθεί συναισθηματικά με την καρέκλα μου.

Για να δούμε λοιπόν; Τι να κάνω για να απασχολήσω το άδειο μου εγώ; Μήπως να δημιουργήσω ένα φανταστικό φίλο για τούτες τις δύσκολες νύχτες; Αλλά όχι! Όχι και πάλι όχι. Δε θέλω να θυμηθώ τι είχε γίνει όταν έμαθαν οι συμμαθητές μου ότι ο Φίλιππος έχει φανταστικό φίλο. Δε θέλω να έρθω στη θέση του. Θα με θεωρήσουν αλλόκοτη αλλά ίσως να μην έχουν και τόσο άδικο. Μα ναι, είναι προφανές. Μέχρι και οι περαστικοί καταλαβαίνουν πόσο αφελής και ανώριμη είμαι. Και τώρα τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τι με νοιάζει η γνώμη των περαστικών και το πως αντιμετώπισαν τα παιδιά τον Φίλιππο; Αυτή η κοινωνία μ’έχει καταντήσει σαν ένα εγωμανή κάθαρμα που σκέφτεται μόνο τον εαυτό της. Τελικά φταίω εγώ ή οι γύρω μου; Άτιμοι προβληματισμοί, άτιμες ανασφάλειες, πάντα στη λάθος ώρα μου χτυπάτε την πόρτα. Θα υποκύψω και θα κοιμηθώ, ο Μορφέας μου φωνάζει. Καληνύχτα.

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί κομμάτι της "φαντασίας" μου και δεν έχει να κάνει με εμένα.

Υπάρχει νέος που να μην έχει γράψει ποίημα;

2011-02-26T21:49:00.005+02:00

Υπάρχει νέος που να μην έχει γράψει έστω και ένα ποίημα; Είναι που βράζει το αίμα μας και μας περικυκλώνουν τα συναισθήματα; Είναι η λύπη ή η χαρά που θες να εκφράσεις; Ο φόβος ή ο δισταγμός; Τα αναπάντητα ερωτήματα;

Ο κάθε έφηβος κρύβει μέσα του ένα ταλέντο απλά οι περισσότεροι δυσκολευόμαστε να το εκφράσουμε. Ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε μη μας αποδοκιμάσουν οι άλλοι. Φοβόμαστε να εκφραστούμε με οποιοδήποτε τρόπο. Με πράξεις, με ποιήματα, με λόγια, με μουσική, με ζωγραφιές. Έχει μείνει το στερεότυπο του όποιος γράφει ποιήματα είναι ρομαντικός και ευαίσθητος. Μήπως είναι ο πιο δυνατός απ'όλους μας;

"Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο κάνε τους ποίηση."

Πως θα 'ταν να σου διάβαζαν το προσωπικό ημερολόγιο

2011-02-15T14:03:00.008+02:00

Θα 'ταν σαν να σου βιάζαν τα σωθηκά, σα να σου έκλεβαν όλες τις ιδέες και όλα τα όνειρα από τη χούφτα σου. Σα να διάβαζαν τις σκέψεις σου και πρόβλεπαν τα συμπεράσματα σου. Θα 'ταν σαν να παραβιάζαν το είναι σου. Θα 'ταν ντροπή, αδιακρισία, καχυποψία, ασέβεια. Θα 'ταν πίκρα και φόβος αλλά και ανασφάλεια. Άλλωστε μερικά πράγματα πρέπει να τα κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας και κανένας δεν έχει δικαιώμα να εισβάλει σ'αυτά.

Θα 'ταν απρόσμενες αντιδράσεις, αβεβαιότητα, έλλειψη εμπιστοσύνης και πικρόχολα σχόλια. Θα 'ταν σα να εισχωρούσαν στο μυαλό σου χωρίς τη θέληση σου μα θα 'ταν και προβληματισμοί για το διπλανό σου και για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Εσείς; Πως θα νιώθατε αν κάποιος διάβαζε το προσωπικό ημερολόγιο σας χωρίς τη θέληση σας;

14 Φλεβάρη

2011-02-14T20:36:00.004+02:00

Ποτέ δεν την κατάλαβα αυτή τη γιορτή ρε γαμώτο και όχι μόνο εγώ, που ούτε ερωτευμένη είμαι ούτε τίποτα αλλά και αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται ερωτευμένοι. Εμπορική γιορτή την ανεβάζουν, εμπορική γιορτή την κατεβάζουν. Αναρωτιέμαι αν έχει κάποιο βαθύτερο νόημα εκτός από το τζίρο των ανθοπωλείων. Δε λέω, καλή επιχειρηματική κίνηση αλλά μέχρι εκεί. Άλλωστε, όπως λένε και μερικοί: "Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα". Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι γιορτάζουν και οι ευσυνήδητοι χριστιανοί. Μάλλον δεν ξέρουν ότι πρόκειται για μία γιορτή που κρατάει τις ρίζες της στην Ρώμη από τον 4ο αιώνα π.Χ. Μεταξύ μας όμως τώρα, και να μην θέλετε να θυμάστε ότι είναι του Αγ.Βαλεντίνου, δε μπορείτε. Στη δουλειά, στο σχολείο, στο ίντερνετ, στο δρόμο, στο σπίτι, παντού! Καρδούλες, λουλούδια, φωτάκια, γλυκά, αδιάκριτα βλέμματα να σε ρωτάνε: "Εσύ γιορτάζεις;". Μέχρι και το Google σας το θυμίζει.

Πάντως για εμένα η σημερινή ημέρα είναι πολύ πιο σημαντική γιατί σαν σήμερα πέθανε το πολυαγαπημένο μας πρώτο κλονοποιημένο πρόβατο, η Ντόλυ. Λέτε να ήταν και αυτή θύμα του καταναλωτισμού και την έφαγαν κάπως έτσι; R.I.P Ντόλυ.

Στερεότυπα;

2011-02-10T21:29:00.002+02:00

Καλησπέρα κόσμε.

Πόσοι από εσάς πιστεύουν ότι το ροζ είναι χρώμα μόνο για γυναίκες και το μπλε χρώμα μόνο για τους άντρες; Πόσοι από εσάς θεωρούν ότι αν ένας άντρας φοράει ροζ πουκάμισο είναι κάτι λιγότερο από "άντρας;". Ελπίζω όχι πολλοί. Πόσοι από εσάς θεωρούν ότι οι γραβάτες είναι μόνο για τους άντρες και όταν τη φοράει μία γυναίκα αποπνέει κάτι διαφορετικό από γυναίκα; Πόσοι από εσάς θεωρούν ότι το ζεμπεϊκικό δεν είναι για γυναίκες παρά μόνο για άντρες; Λογικά αρκετοί.

Λοιπόν, θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω παραδείγματα είναι σχετικά αν και καθημερινά αντιμετωπίζουμε αυτούς τους τυπικούς "άγραφους" νόμους του ότι μερικά πράγματα είναι αποκλειστικά για άντρες και μερικά αποκλειστικά για γυναίκες. Εν μέρη, συμφωνώ. Δε θέλω να θεωρηθώ ότι κολλάω σε στερεότυπα αλλά ούτε θέλω να προβάλω αυτό τον υποτιθέμενο προοδευτισμό που τελικά καταλήγει σε κάτι δήθεν και ψεύτικο. Πιστεύω πως έτσι είναι η κοινωνία μας, υπάρχουν άντρες που την βρίσκουν με γυναίκες που χορεύουν ζεμπεικέϊκο και το θεωρούν πολύ φίνο, άλλοι πάλι το απεχθάνονται. Νομίζω πως είναι στο άτομο. Δεν είναι θέμα αποδοχής, είναι θέμα του αν σ'αρέσει να το βλέπεις ή όχι. Μερικά απ'αυτά είναι πολύ κλισέ και στενόμυαλα όπως το αν φοράει ένας άντρας ροζ γυναικοφέρνει και έχει θυληπρεπή συμπεριφορά. Αυτό το θεωρώ αρκετά τραβηγμένο. Παρ'όλα αυτά δεν νομίζω ότι πρέπει να κολλάμε σε τέτοιου είδους ζητήματα, είναι σε ότι αρέσκεται ο καθένας. Βέβαια είναι μεγάλο θέμα, αλλά ήθελα να πάρετε μία γεύση και να ακούσω τις απόψεις σας. Καλό βράδυ!

Back and Forth

2011-02-03T23:11:00.007+02:00

(what's it like...to be back?)

You see things in life

And you're bit surprise what you see.

Life, your whole life, is changes

You go through changes in your life

One second you've got it made

Next second you're down in the dumps

And it goes back and forth

Throughout your whole life

One second you've got the most beautiful girl in the world

Next second you don't even have a girlfriend no more

And it goes back and forth

And back and forth, you know?

And this is life man, it's changes

This is what you gotta go through throughout your whole lifetime

Never...

Land...

Αυτό τον καιρό με έχουν στιγματίσει αυτοί οι στοίχοι. Ο καθένας θα μπορούσε να καταλάβει ότι είναι τόσο αληθινοί, αγνοί. Είναι η ωμή αλήθεια. Τη μία πετάς στα ουράνια και την άλλη σέρνεσαι στο χώμα. Πράγματι, η ζωή είναι όλο αλλαγές είτε το θέλουμε είτε όχι. Άλλωστε τι σημασία θα είχε να μέναμε στάσιμοι; Για πάντα χαρούμενοι; Πόσο όμορφο μπορεί να 'ναι αυτό και άλλωστε πως θα εκτιμούσαμε τη χαρά αν δεν είχαμε βιώσει τη λύπη; Μήπως και η λύπη έχει την ομορφιά της;

Μα δεν είναι μόνο οι στοίχοι, είναι ο τρόπος που τα αφηγείται, η χροιά του και το ύφος του μα και η μαγευτική μελωδία που τον συνοδεύει αλλά και το επικό τέλος. "Never Never Land".

Στου Σοφοκλή

2011-01-22T11:52:00.002+02:00

Θα 'θέλα να 'ταν μία ζεστή Αυγουστιάτικη νύχτα, να πηγαίναμε σινεμαδάκι, να τρώγαμε ποπ κορν και να πίναμε πορτοκαλάδα. Να παίζαμε τάβλι, να σε νικούσα και να άρχιζαν τα πειράγματα. Ύστερα να πηγαίναμε για μπισκοτόγλυκο στου Σοφοκλή και μετά μια βόλτα απ'τα κάστρα, να ξαποστάσουμε, να δούμε τι λένε τα μάτια μας και να νοσταλγήσουμε το νησί. Μα τώρα, πάει το νησί, μας σκέπασε η πόλη.

Η γενιά του καναπέ

2011-01-17T18:08:00.010+02:00

Δεν μου έλειψαν τα παιχνίδια στις αλάνες γιατί είμαι παιδί του '95.
Δεν μου έλειψαν ποτέ οι βόλοι και το τόπι γιατί μεγαλώσαμε με xbox και playstation.
Δεν έστειλα ποτέ πολλά μηνύματα στη ζωή μου γιατί είχα το MSN και το facebook.
Δε ξέρω τι θα πει σπιτικό φαγητό και τυρί με ψωμί γιατί είμαι η γενιά του hamburger.
Δε ξέρω τι είναι ραβασάκι και καντάδα γιατί με έφαγαν τα SMS και το chatting.
Δε θυμάμαι τον Sonic ούτε το Bubble Bubble, μόνο το WoW και την DotA.
Αδυνατώ να θυμηθώ ακόμα και τα κοτσιδάκια, εγώ μεγάλωσα με μασιά και λακ.
Δεν έπαιξα ποτέ κλέφτες και αστυνόμους, μόνο YoVille στο facebook.
Δεν επικοινωνώ πια με γράμματα γιατί υπάρχει η web cam.
Δεν έψαξα ποτέ σε εγκυκλοπαίδεια, μόνο στο google.
Δε ξέρω τι θα πει βινύλιο, μόνο dowloading.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι είμαι η γενιά του καναπέ. Είμαι σίγουρη ότι μπορώ να θυμηθώ πολλά περισσότερα, για να δω και τα δικά σας παραδείγματα.

Γιατί να μην μετακινούμαστε με ποδήλατα;

2011-01-08T16:30:00.013+02:00

Το ποδήλατο είναι ένα μέσο μεταφοράς με μικρή - σχετικά απήχηση στην Ελλάδα. Ίσως έχετε προσέξει ότι τα ποδήλατα κάνουν την εμφάνιση τους στις αρχές του Μάη, τότε που ο καιρός φτιάχνει για τα καλά και η διάθεση μας καλυτερεύει αν εξαιρέσεις φυσικά τις εξετάσεις. Παρ'όλα αυτά όλο τον υπόλοιπο χρόνο λόγω των καιρικών συνθηκών, υποθέτω και θέλω να ελπίζω, τα ποδήλατα είναι εξαφανισμένα εκτός από μερικές εξαιρέσεις.

Τα πλεονεκτήματα του ποδηλάτου είναι πολλά, ένα από αυτά είναι η οικονομική του τιμή όπου επιτρέπει στον καθένα να το αγοράσει σε σύγκριση με άλλα μέσα μεταφοράς. Για τους "ευαισθητοποιημένους" ένα μεγάλο πλεονέκτημα του ποδηλάτου είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν βλάπτει το περιβάλλον. Ήδη, οι αναπτυγμένες χώρες έχουν καταλάβει την τεράστια ζημιά που έχουν προκαλέσει και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο όσον αφορά τη μετακίνηση τους χρησιμοποιώντας ποδήλατο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παύει να καταμερίζονται την τεράστια ευθύνη που τους αναλογεί αλλά και μας αναλογεί, μόνο που εμείς δεν κάνουμε τίποτα για αυτό. Επιπροσθέτως για αυτούς που θέλουν να αθληθούν είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος διότι συνδυάζει άσκηση και μετακίνηση ταυτόχρονα και καθημερινά. Τέλος, η μετακίνηση του είναι εύκολη λόγο του ότι είναι μικρό και βολικό.

Το δυσάρεστο στη χώρα μας είναι η έλλειψη ποδηλατόδρομων. Θεωρώ πως θα πρέπει να πάρουμε ένα παράδειγμα από τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες που αν όχι όλες, οι περισσότερες από αυτές διατηρούν εδώ και χρόνια καθαρούς ποδηλατόδρομους. Το να μετακινούμαστε στο πεζοδρόμιο με το ποδήλατο είναι άκρως επικίνδυνο για τους ίδιους τους ποδηλάτες αλλά και για τους πεζούς, το ίδιο ισχύει και για τους αυτοκινητόδρομους. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρησιμοποιώ συχνά ποδήλατο, αλλά ούτε και αμάξι, μετακινούμαι με τα πόδια αλλά πολλές φορές για μεγάλες αποστάσεις ένα ποδήλατο θα ήταν ιδανικό και έχω βάλει ήδη στο πρόγραμμα από Δευτέρα να το επισκευάσω.

Μία άλλη αλήθεια είναι ότι όταν κυκλοφορώ στο δρόμο με το ποδήλατο και βλέπω τους υπόλοιπους κλεισμένους στα αμάξια τους να ασφυκτιούν, να ιδρώνουν και να καταριούνται την κίνηση νιώθω περήφανη που είμαι πάνω στη σέλα του ποδηλάτου και από στιγμή σε στιγμή μπορώ να τους προσπεράσω με άνεση και να "χωθώ" από παντού μιας και όπως είπα το ποδήλατο είναι ότι πιο βολικό. Έτσι λοιπόν, στην ιδέα και μόνο του να κυκλοφορούσαμε όλοι με ποδήλατο, έστω και ουτοπικό, νιώθω χαρούμενη.

Ενημερωθείτε στο: http://www.podilates.gr

Happy new year everyone! #1

2011-01-01T15:21:00.007+02:00

Εδώ στο Άμστερνταμ η πρωτοχρονιά είναι τελείως διαφορετική από αυτή της Ελλάδος. Εγώ συνήθιζα να κάνω πρωτοχρονιά στο χωριό μου, το Σέλι, μαζί με την οικογένεια μου αλλά φέτος άλλαξαν τα σκηνικά. Είμαι στο Άμστερνταμ, την πόλη της τουλίπας, των ναρκωτικών ή της ελευθερίας, όπως πολλοί θέλουν να την αποκαλούν.

Εδώ και περίπου επτά μέρες που τριγυρνάω στο Άμστερνταμ έχω τις καλύτερες εντυπώσεις. Νιώθω πως όλοι είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους και αυτή η ομοιομορφία που συνήθιζα να συναντάω καθημερινά στη Βέροια έχει εξαφανιστεί. Ρίξαμε μία ματιά στην αγορά, διασχίσαμε τους δρόμους της Leidseplein, γνωρίσαμε πλανόδιους και πήγαμε στο hard-rock cafe. Ομολογώ πως το hard-rock cafe του Άμστερνταμ είναι φοβερό. Η αίσθηση του να βλέπεις την κιθάρα του Steve Jones (Sex Pistols) και το εισιτήριο από τα τότε χρόνια των Beatles ήταν απλά συναρπαστική εμπειρία για κάθε μουσικόφιλο. Αυτό που θαυμάζω περισσότερο είναι ότι όλοι και αν όχι όλοι οι Ολλανδοί, οι περισσότεροι κυκλοφορούν με ποδήλατο. Ναι, με ποδήλατο. Αυτό στην Ελλάδα φαντάζει άπιαστο όνειρο. Είμαστε τόσο μακριά από τη δική τους νοοτροπία, τόσο καιρό το άκουγα μα τώρα το συνειδητοποιώ. Έχω ταξιδέψει αρκετές φορές στο εξωτερικό αλλά τότε ήμουν πολύ πιο μικρή και δεν είχα καν την αντίληψη να κατανοήσω πως ο κόσμος ζει έξω. Ας μην πιάσουμε τα αρνητικά της Ελλάδας, πάλι.

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στα ταξίδια είναι να ανακαλύπτω τα πιο μη τουριστικά μέρη. Δεν έχω πάει ακόμα στο μουσείο, αν και σχεδιάζουμε να πάμε αύριο στου Van Gogh. Η ουρά θα 'ναι τεράστια, το ξέρω, παρ' όλα αυτά δεν πτοούμαι. Πήγαμε και στο Haarlem μία πόλη με 150,000 πληθυσμό. Δεν μπορεί να περιγραφεί το πόσο γραφική και φιλική πόλη ήταν. Η τεράστια πλατεία της και τα μικρομάγαζα της δημιουργούσαν μία ακόμα καλύτερη ατμόσφαιρα. Εντάξει, είχε και iCenter, μου φάνηκε λίγο άκυρο αλλά μέχρι και εκεί έφτασε η χάρη του Steve Jobs. Πρέπει να κάνω και μία αναφορά για τα coffee shops. Πλέον αποτελούν κέντρο τουρισμού για πολλούς. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν σε κάθε σημείο της πόλης, παντού. Επίσης υπάρχουν και ειδικά μαγαζιά που προμηθεύουν τα πάντα σε σχέση με το χασίς και μάλιστα έχουν φοβερή επισκεψιμότητα.

Το αποκορύφωμα ήταν χθες, παραμονή πρωτοχρονιάς. Στατιστικά έχει διαπιστωθεί πως τα περισσότερα ιδιωτικά έξοδα των πολιτών του Άμστερνταμ πηγαίνουν στα πυροτεχνήματα και γενικότερα στα είδη βεγγαλικών. Ο ουρανός αλλάζει χρώμα από τα καπνογόνα, όλοι είναι μεθυσμένοι και οι μισοί από αυτούς μαστουρωμένοι. Ξέφρενος χορός, γνωριμίες και η τρέλα στα ουράνια. Τα βεγγαλικά επί επτά - οκτώ συνεχόμενες ώρες δεν είχαν τελειωμό και ο κόσμος δεν σταματούσε να γλεντάει. Ίσως αυτή είναι η απόδειξη του ότι δεν ισχύει πως οι δυτικοί είναι ξινοί και μούχλες. Το μόνο παράπονο μου ήταν ότι περίμενα πως το Άμστερνταμ θα ήταν πιο καθαρή σαν πόλη. Δεν εννοώ ότι είναι βρώμικη πόλη, απλά έχω δει και καθαρότερες. Βέβαια σαν την Αθήνα δεν είναι.

Είναι Χριστούγεννα, ας θυμηθούμε τους φτωχούς

2010-12-15T18:16:00.007+02:00

Πριν είκοσι χρόνια το τότε διάσημο μοντέλο Linda Evangelista είχε δηλώσει σε γνωστό περιοδικό "We don't wake up for less than $10,000 a day". Αναρωτιέμαι τόσα χρόνια μετά, αν έχουν αλλάξει καθόλου τα δεδομένα. Αν άνθρωποι της μόδας αλλά και όχι μόνο έχουν αλλάξει μυαλά και σκεπτικό. Επώνυμοι που και καλά παρουσιάζονται ως φιλάνθρωποι για τα τυπικά της δημοσιότητας κάνουν τέτοιου είδους δηλώσεις για να προσελκύσουν τον κόσμο και να ανεβάσουν τα νούμερα.

Επίσης αναρωτιέμαι πως θα ένιωθε αν το διάβαζε κάποιος που πιάνει δουλειά καθημερινά στις επτά το πρωί στην οικοδομή για ούτε το 1/10 αυτών των χρημάτων το μήνα. Άχρηστος, ανάξιος; Αδικημένος από τη ζωή; Τελικά μετά από μία τέτοια δήλωση η καριέρα της Evangelista πήρε την κάτω βόλτα. Το χειρότερο όμως, όπως είπα και παραπάνω, είναι η δήθεν φιλανθρωπία. Ο οίκτος για τις φτωχές οικογένειες και οι τηλεμαραθώνιοι τα Χριστούγεννα. Καλοστημένο κάθε χρόνο. Ξαφνικά όλοι τα Χριστούγεννα συγκινούμαστε ενώ τον υπόλοιπο χρόνο μένουμε απαθείς για τον διπλανό μας που ζει στο χαρτόκουτο. Οι παρουσιαστές παριστάνουν τους ευαισθητοποιημένους και το κανάλι μοιάζει μεγαλόψυχο στα μάτια όλων μας. Το πιο αστείο είναι ότι κατά τη διάρκεια του τηλεμαραθώνιου εμφανίζονται γκόμενες με πανάκριβα φορέματα και κομψά χρυσαφικά. Ειρωνεία στην ειρωνεία, κανονικά. Μέχρι και αυτό έθιμο μας έγινε.

Λέξεις - κλειδιά αναζήτησης

2010-12-10T20:14:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μία μανία να κοιτάω τις λέξεις - κλειδιά αναζήτησης όπου πληκτρολογούν οι χρήστες στο Google και καταλήγουν στο blog μου.

Για να εξηγήσω καλύτερα τι εννοώ: απορείς εδώ και καιρό γιατί οι μαθητές καίνε τα βιβλία τους και έρχεται το google, η άμεση απάντηση! Πληκτρολογείς "γιατί οι μαθητές καίνε τα βιβλία τους" και μέσα στα πρώτα δέκα sites να 'σου το korineto! Αυτό συμβαίνει διότι παλιότερα είχα γράψει ένα άρθρο σχετικά με το κάψιμο των βιβλίων. Το google, μιας που είναι τόσο έξυπνο καταλαβαίνει τι ακριβώς θέλεις να μάθεις και σου βγάζει τα ανάλογα sites / πηγές. Αν καταλάβατε λοιπόν τι εννοώ - γιατί η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και πολύ καλή στις εξηγήσεις - θα σας αναφέρω τις δημοφιλέστερες λέξεις - κλειδιά που κάποτε κάποιοι άγνωστοι σε 'μας πληκτρολόγησαν στο google και τους οδήγησαν στο blog μου!

"korineto" - προφανώς κάποιοι για να βρουν το blog έχουν πληκτρολογήσει στο google το όνομα αυτού για ευκολία.
"φαγητό" - κάποτε είχα γράψει για τις ιδιοτροπίες που έχω στο φαγητό και κάποιοι πληκτρολόγησαν αυτή τη λέξη και βρέθηκαν στο blog.
"ερασιτεχνικές φώτο" - πρόσφατο, σχετικά άρθρο. Μία απλή παρουσίαση ερασιτεχνικών φωτογραφιών που έχω τραβήξει.
"gamotafismos" - δε ξέρω τι ακριβώς σημαίνει μα δε ξέρω επίσης πως μπορεί να βρέθηκε κάποιος στο blog μου πληκτρολογώντας αυτή τη λέξη - αν είναι λέξη!
"η γειτονιά μου" - περιγραφή της γειτονιάς μου. Προφανώς κάποιοι/ες πληκτρολόγησαν την παραπάνω λέξη στο google και βρέθηκαν εδώ!
"cyberpunk" - είναι λογικό να οδηγηθήκατε εδώ αν πληκτρολογήσατε την λέξη "cyberpunk". Πριν καιρό είχα γράψει ένα άρθρο για το τι είναι cyberpunk και πληροφορίες σχετικά μ'αυτό. Πολλά ελληνικά άρθρα με αυτό τον όρο δεν υπάρχουν άρα είναι προφανές!
"τσάι θεσσαλονίκη" - είχα μιλήσει για ένα μαγαζί που είχα επισκεφτεί πέρσι στη Θεσσαλονίκη το οποίο πουλάει τσάι. Κάποιος ίσως λάτρης του τσαγιού έψαξε και μας βρήκε!
"brian molko" - για όσους δε ξέρουν, ο τραγουδιστής των Placebo. Αν θυμάστε, είχα γράψει ένα άρθρο για τη συναυλία του συγκροτήματος τον περασμένο Σεπτέμβριο!
"φτωχές οικογένειες φωτογραφίες" - η αλήθεια είναι πως αυτή η φράση με συγκίνησε. Θα 'θέλα να ξέρα ποιος ενδιαφέρθηκε και έψαξε στο google για τις φτωχές οικογένειες. Ίσως είναι μία από τις φράσεις που είμαι περήφανη που όποιος έψαξε βρέθηκε στο blog μου. Κάποτε είχα γράψει για το πόσο πολύ η εκκλησία αγαπάει τις φτωχές οικογένειες.
"πως να διαβάζω" - άρθρο που είχα γράψει την περίοδο των εξετάσεων, αρκετοί το είχαν ανάγκη για ένα μεθοδικό διάβασμα μόνο που μάλλον το έγραψε ο λάθος άνθρωπος γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να έχω κάνει μεθοδικό διάβασμα στη ζωή μου.
"blog με θέμα την εκκλησία" - κάποιος λοιπόν ενδιαφέρθηκε για blog με εκκλησιαστικό περιεχόμενο. Λογικά θα τον οδήγησε εδώ το ότι παλιότερα είχα γράψει το άρθρο με την εκκλησία και τις φτωχές οικογένειες. Ελπίζω να μην είναι πολύ θρησκόληπτος και παρεξηγηθεί!
"μπλούζες tectonic" - Βρε άνθρωπε! Το γράφεις που το γράφεις στο google, πληκτρολόγησε το και σωστά. Είμαι σίγουρη πως το βρήκε από ένα σχετικό άρθρο που είχα γράψει για το φαινόμενο "μόδα".
"πως να διαβάζω γρήγορα" - δε ξέρω πως οδηγήθηκε στο blog ο κύριος που έψαξε για το πως να διαβάζει γρήγορα. Για τεμπέλη τον κόβω.

Να λοιπόν λίγες λέξεις - κλειδιά που κάποιοι πληκτρολόγησαν στο google και βρέθηκαν στο korineto! Η αλήθεια είναι ότι όταν τα διαβάζω έχει ιδιαίτερη πλάκα και πολλές φορές μπορείς να χαρακτηρίσεις τον user. Π.χ όποιος πληκτρολόγησε "μπλούζες tectonic" θα 'ναι κανένας famous με 250 likes στο facebook. Eh?! Αστειεύομαι φυσικά. Να ενημερώσω όσους φίλους - blogger που δεν ήξερα για την παραπάνω ιδιαιτερότητα του blogspot μπορούν να τη βρουν στο "Στατιστικές".

*Την παραπάνω εικόνα τη βρήκα τυχαία στο google images. Λογικά κάποιος έκανε screenshot τις λέξεις κλειδιά από τις οποίες κάποιοι οδηγήθηκαν στο blog του. Εντάξει, έλιωσα. Το άκυρο, το άκυρου. Kάντε κλικ στην εικόνα.

Καταγγελία καθηγητή

2010-12-07T14:44:00.000+02:00

Καλησπέρα!

Χθες λοιπόν, ως πρόεδρος του τμήματος σε συνεννόηση με τα υπόλοιπα τμήματα της Α'λυκείου αποφασίσαμε να καταγγείλουμε τον καθηγητή του μαθήματος "Αρχές Οικονομίας". Προφανώς λοιπόν, θα μιλήσω ανώνυμα και δε θα δημοσιεύσω το όνομα του διότι θεωρώ πως αυτό είναι το σωστό.

Φοιτώ τρεις μήνες στο συγκεκριμένο σχολείο και η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν αρκετές φορές που είχαμε προβλήματα με καθηγητές και αυτό είναι πολύ δυσάρεστο για όλους μας. Κάποια στιγμή, χθες δηλαδή, ο κόμπος έφτασε στο χτένι του. Συγκεντρώσαμε αιτήματα τα οποία είναι εις βάρος του καθηγητή και τα παρουσιάσαμε στο διευθυντή μας. Κάποια από αυτά ήταν:

1) Γράφουμε διαγώνισμα σε ύλη όπου δεν μας έχει διδάξει ποτέ αλλά βάζει άλλα παιδιά να την διδάσκουν μέσω εργασιών.

2) Προτιμάει να λύνει τις διαφορές του με απουσίες κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε κάθε διδακτική ώρα με τον συγκεκριμένο καθηγητή να γεμίζει το απουσιολόγιο και να μην σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό - κατά τη γνώμη μου.

3) Το διαγώνισμα περιείχε ερώτηση εκτός ύλης.

4) Αποχώρησε δύο φορές από την τάξη πράγμα που δηλώνει ανικανότητα για το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Γενικολογώντας λοιπόν, λίγα από τα αιτήματα τα οποία ίσως να ήταν τα πιο τρανά παραδόθηκαν στα χέρια του διευθυντή. Δε θέλαμε σε καμία περίπτωση να θίξουμε γεγονότα που συνέβησαν μέσα σε τάξη γιατί μπορεί να θεωρηθούν μικροπρέπειες από πολλούς, έτσι λοιπόν μιλήσαμε για το τι κάνει γενικά σε όλα τα τμήματα.

Ο διευθυντής άκουσε τα αιτήματα μας, μας ζήτησε να του τα επεξηγήσουμε και μας ενημέρωσε πως έχει προβεί ήδη σε κάποιες ενέργειες όπως το να ενημερώσει τη σχολική σύμβουλο του μαθήματος, να στείλει έγγραφο στη δευτεροβάθμια αλλά και να το συζητήσει προσωπικά με τον εκπρόσωπο της. Ένα από τα πιο ισχυρά αιτήματα μας όπου μπορούν να διώξουν από τη θέση του αυτό τον καθηγητή και να τον αντικαταστήσουν με κάποιον άλλον είναι ότι έχει εγκαταλείψει δύο φορές την τάξη εν ώρα μαθήματος πράγμα που θεωρείται ανεπίτρεπτο για οποιονδήποτε εν ώρα εργασίας πόσο μάλλον για έναν εκπαιδευτικό. Αυτό λοιπόν, υποδεικνύει πως είναι ανίκανος για την κατάλληλη διαχείριση οποιουδήποτε προβλήματος μέσα στην τάξη αλλά και για τη δουλειά του εκπαιδευτικού. Έτσι λοιπόν, ο διευθυντής μας καθησύχασε λέγοντας μας πως θα αντικατασταθεί άμεσα με κάποιον άλλον.

Περιμένουμε νεότερα!

24 του Νοέμβρη

2010-11-24T20:10:00.000+02:00

Φυσάει, φυσάει πιο δυνατά από ποτέ. Κοιτάμε ψηλά και απορούμε αν αυτά που λαμπιρίζουν στον ουρανό είναι άστρα ή αεροπλάνα. Κινείται γρήγορα, αεροπλάνο είναι, μουρμουρίζω.

Τα σύννεφα έχουν την πιο περίεργη μορφή που είχαν ποτέ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι όμορφη. Το μόνο που ακούγεται είναι οι ονειροπαγίδες που ομορφαίνουν τα άσχημα μπαλκόνια σας. Άντε, και το θρόισμα των φύλλων που λογείς - λογείς καλλιτέχνες έχουν εμπνευστεί απ' αυτό.

Τέσσερις και δέκα το πρωί. Περίπου τέτοια ώρα έσπαγαν τα νερά της μάνας μου. Φαντάζομαι πως στο σπίτι θα επικρατούσε το ίδιο το χάος. Όλοι στο πόδι. Εννιά μήνες είναι αυτοί. Η μάνα μου έκλαιγε πολύ στην εγκυμοσύνη μου. Ζαλάδες, λύπες, αναγούλες μα ο σκοπός κάθε μέρα συντόμευε όλο ένα και περισσότερο. Σίγουρα ήταν μία δύσκολη εγκυμοσύνη, δε ξέρω αν συνεπάγεται με το ότι είμαι δύσκολος άνθρωπος. Πάλι χαζοί συνειρμοί, πάλι ακαθόριστες σκέψεις. Πέντε παρά τέταρτο το πρωί, πως να 'ταν άραγε ο ουρανός μας τέτοια ώρα πριν δεκαπέντε χρόνια;

Ποιοι είμαστε;

2010-11-16T01:33:00.000+02:00

Ποιοι άνθρωποι είμαστε;
Αυτοί που προσμένουμε τους κομήτες
ή αυτοί που φανταζόμαστε τον Άρη;
Είμαστε άραγε άνθρωποι πλασμένοι με χάρη;
Άνθρωποι που βάζουν στόχο να κατεβάσουν το φεγγάρι;
Να κάνουν μια ευχή και να τη δέσουν σε πουγκί κάτω απ'το μαξιλάρι;

Εϊ, εσύ εκεί. Ποιος είσαι;
Άνθρωπος παράσιτο ή άνθρωπος χάρτης;
Είσαι και 'συ απ'αυτούς που ελπίζουν στους εκατό προορισμούς;
Είσαι ένα απ'τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα;
Αυτός που κουβαλάει στην πλάτη του την απληστία
και μας τ' αρπάζεις σε κάθε ευκαιρία;
Μήπως ο "αυτός" πρέπει να ονομαστεί "πολιτικός";
Ή μήπως ο λαός είναι αυτός που κρίνει και γίνεται κακός;

Και συνεχίζω να ουρλιάζω
μα εγώ είμαι αυτή που χρώματα στον ουρανό μοιράζω
αισιοδοξία και χαρά η συνταγή για 'να σαι πάντα καλά.
Ακόμα κι ας μην έμαθες ποιος είναι ποιος
και ποιος είναι ο καλός και ο κακός
συνέχισε τα όνειρα σου και σβήσε το σκοτάδι μ'ένα φως.

~16/11 αϋπνία και έμπνευση μετά από πολύ καιρό.

Εφορευτική επιτροπή

2010-11-15T00:35:00.000+02:00

Καλησπέρα!

Κυριακή σήμερα, ή μάλλον μόλις μπήκε η Δευτέρα. Β'γύρος δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, πρόβα με το συγκρότημα και παγοδρόμιο. Η μέρα κύλησε όμορφα αν εξαιρέσεις το κακό που μας βρήκε με τον Ψωμιάδη (γκουχ). Για να μην προβώ σε πολιτικά σχόλια λέω να σας διηγηθώ το πως ήταν η μέρα δίπλα στις κλάπες μιας που η μαμά της κολλητής μου ήταν δικαστική αντιπρόσωπος και η εφορευτική της επιτροπή το έσκασε. Αν και απαγορεύεται νομικά (ναι, καλά) να συμμετέχουν ανήλικοι στα μέλη της εφορευτικής επιτροπής εμείς πήγαμε εκεί για να βοηθήσουμε αλλά και για την εμπειρία. Εντάξει, κακά τα ψέμματα, και για το μεσημεριανό μιας και παραγγείλαμε.

Πήγαμε κάπου στις 14.00, οι μεγάλοι ήταν εκεί από τις 6.00 το πρωί! Το σχολείο δεν είχε καθόλου κίνηση. Στοιχηματίζαμε πως θα απολάμβαναν το μεσημεριανό τους καφεδάκι και μετά θα ερχόντουσαν να ψηφίσουν. Έτσι κι έγινε. Είχε διάφορα είδη ανθρώπων, άλλοι το έπαιζαν "τα ξέρω όλα" και δεν χρειαζόντουσαν καν οδηγίες, άλλοι αγενείς και άλλοι αμίλητοι. Κάθε λογής άνθρωποι. Η αλήθεια είναι ότι εμείς δεν κάναμε τίποτα σοβαρότερο από το να μοιράζουμε τα ψηφοδέλτια και τους φακέλους. Την περισσότερη ώρα τη ξοδέψαμε στα προφιτερόλ και τα λουκάνικα συν ότι μας έμειναν τα χαρτιά από το λευκό για πρόχειρα. Κερδισμένες βγήκαμε, την πλάκα μας την κάναμε.

Η μεγαλύτερη πλάκα ήταν στην καταμέτρηση. Όταν βγάζαμε ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων από το φάκελο ήταν βαρετό. Η όλη φάση ήταν στα λευκά και τα άκυρα. Διαμαρτυρία θα το πεις; Γελοίο θα το πεις; Δε ξέρω, πάντως είχε πλάκα.

Ελευθερία του λόγου

2010-11-01T15:09:00.001+02:00

Η ελευθερία του λόγου θεωρείται από τα πολυτιμότερα αγαθά που δόθηκε σε εμάς τους ανθρώπους. Με βάση τα πιστεύω μου, το να μπορείς να εκφράζεις την άποψη σου, τους στοχασμούς σου και τις επιθυμίες σου ελεύθερα και δημοκρατικά είναι κάτι που ίσως πολλοί λαοί θα χαρακτήριζαν "τύχη" αλλά και επιβράβευση για το ότι πολλοί άνθρωποι κατά καιρούς αγωνίστηκαν για τη δική μας προσωπική ελευθερία.

Θεωρητικά ένας άνθρωπος αποκτά παιδεία και "καλή" συμπεριφορά από το σχολείο. Λοιπόν, αυτό στατιστικά και μόνο δεν ισχύει. Όντας 10 χρόνια μαθήτρια απειροελάχιστοι καθηγητές ενδιαφέρθηκαν για το πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να λες ελεύθερα την άποψη σου. Μία, μόνο μία διδακτική ώρα να αφιέρωναν για να δώσουν στους μαθητές να καταλάβουν και να κατανοήσουν τι σημαίνει αυτή η ελευθερία του λόγου, της άποψης. Να αφήσουν στην άκρη για μία ώρα τα αρχαία και τις εξισώσεις και να επικεντρωθούν σε αυτό. Προσοχή! Δε λέω να μας διδάξουν κάτι τέτοιο γιατί η έκφραση και η ελευθερία της άποψης δεν διδάσκεται διότι είναι κάτι το επίκτητο. Λέω να μας το υποδείξουν. Ειλικρινά, έχει μεγαλύτερη σημασία το να μάθεις να φέρεσαι, να εκφράζεσαι και να σέβεσαι από το να 'σαι ο καλύτερος μαθητής της τάξης. Δυστυχώς, το σχολείο δε καταφέρνει γιατί δεν προσπαθεί καν να βοηθήσει το μαθητή στην έκφραση. Δυστυχώς το σχολείο επικεντρώνεται σε ωμά ζητήματα που έρχονται δεύτερα. Δυστυχώς μέσω του σχολείου δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε το πως να εξωτερικεύουμε ελεύθερα αυτά που σκεφτόμαστε δίχως ενδοιασμούς ή φραγμούς. Το μόνο που ίσως μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν δημοκρατικός θεσμός μέσα στη τάξη και γενικότερα στα πλαίσια του σχολείου είναι το ότι σηκώνουμε το χέρι μας όταν θέλουμε να πούμε οτιδήποτε μα και αυτό, δυστυχώς, δεν τηρείται και πολύ.

Όταν οι καθηγητές, που θέλουν να λέγονται και πρότυπα των παιδιών απαγορεύουν το λόγο σε ένα μαθητή για τον οποιοδήποτε προσωπικό τους λόγο, όταν ο διευθυντής σου λέει να κρατάς τις απόψεις για το σπίτι σου, όταν ένας καθηγητής διακόπτει τη σκέψη του μαθητή αντί να τον ενθαρρύνει όπως θα έπρεπε να κάνει, όταν ένας καθηγητής προσπαθεί να μας επιβάλλει το δικό του, ε τότε για εμένα δεν είναι καθηγητής ή μάλλον, δεν είναι εκπαιδευτικός.

Μήπως ξεχάσαμε το σημαντικότερο;

2010-10-27T14:14:00.002+03:00

Ζούμε σε μία κοινωνία που οι υποχρεώσεις τρώνε το μυαλό μας σαν τροκτικό. Τρέχουν οι άνθρωποι σήμερα. Δεν τους προλαβαίνεις. Αγχωμένοι με μια γραβάτα κρεμασμένη και λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσουν. Μαθητές που έχουν ως δεύτερο σπίτι το φροντιστήριο και γονείς που δεν έχουν περιθώριο για ανάσα λόγω εργασίας. Τα τηλέφωνα χτυπάνε ανυπόμονα. Και άλλες υποχρεώσεις, πρέπει να ανταπεξέλθεις στα πρέπει της ζωής. Μα που πήγανε τα θέλω; Χαθήκανε μαζί με τα όνειρα μας; Και το μόνο που απέμεινε; Μια αποπνιχτική ατμόσφαιρα και άνθρωποι να τρέχουν, να προλάβουν, να μη ξεχάσουν. Μήπως ξεχάσαμε το σημαντικότερο; Μήπως ξεχάσαμε να ζούμε;

Νοσταλγία

2010-10-22T00:43:00.001+03:00

Με αφορμή το hashtag #nostalgia στο twitter αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια για τη νοσταλγία.

Πάντα έλεγα ότι η νοσταλγία είναι ένα πανέμορφο συναίσθημα, ίσως το πιο όμορφο για εμένα, όχι ότι έχω νιώσει και πολλά, η καρδιά μου το ξέρει. Αναπολείς παλιές στιγμές λοιπόν, όχι απαραίτητα καλές. Τις περισσότερες φορές πολύ απλά θέλεις να ζήσεις ευχάριστες στιγμές του παρελθόντος μα βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι ποτέ δε θα ναι το ίδιο, όπως τότε.

Πράγματι, δε θα είναι. Ευτυχώς έχω εξασκηθεί στο να συνηδητοποιώ πως κάποια πράγματα, στιγμές και πρόσωπα, όταν φεύγουν δε ξαναγυρίζουν ποτέ. Νοσταλγώντας απογοητεύομαι, που δε μπορώ να ξαναζήσω ότι έζησα. Νοσταλγώντας χαίρομαι, που είχα κάποιες όμορφες εμπειρίες και ας μη μπορώ να τις ξαναβιώσω. Νοσταλγώντας αναθεωρώ. Τι πιο όμορφο από το να σου έρθει στη μνήμη το στιγμιότυπο που γυρνούσες από το σχολείο, άφηνες τη τσάντα και έτρεχες για ατρόμητους, ε; Τι πιο όμορφο να αναπολήσεις εκείνη την τελευταία επική μέρα της κατασκήνωσης; Καλοκαιρινοί έρωτες που ο καθένας πια διαβαίνει το δρόμο του, επιστρέφοντας πίσω στον τόπο του και μόνο για 22 μέρες ήσασταν μαζί, ίσως και λιγότερο. Δεν τελειώνουν οι νοσταλγίες, ποτέ. Είναι όσες και οι αναμνήσεις μας, μόνο που άλλες χαράζονται πιο έντονα στη μνήμη μας, ανεξίτηλες, για πάντα.

Σου διαβεβαιώ πως υπάρχει γιατρειά για να μη μένεις με το κατσουφιασμένο σου ύφος όταν νοσταλγείς. Αμέ! Απλά προσπάθησε να ζεις οποιαδήποτε στιγμή της ζωής στο έπακρο. Όσο πιο δυνατά και έντονα μπορείς, γεμάτη συναισθήματα. Δεν έχει σημασία κακή ή καλή. Γνωστοί μου που καθηγητές τους έκοβαν στα μαθήματα και κατέβαζαν χριστοπαναγίες τότε, τώρα πια τα νοσταλγούν και τους λείπουν κιόλας. Κατανοώ πως είναι άσχημο να μην μπορείς να ξαναζήσεις το παρελθόν, προσπάθησε τουλάχιστον να εκμεταλευτείς το παρόν.

Καληνύχτα.

Τσαμπουκά για ζωή

2010-10-11T18:33:00.000+03:00

Απόγευμα Δευτέρας ήταν λοιπόν όταν επισκέφτηκα την μοδίστρα για μικρό επιδιορθώσεις. Γνωριστήκαμε και έπειτα κάθισα στον καναπέ περιμένοντας τη μαμά μου να μας φέρει κάποια δείγματα υφασμάτων. Το κλίμα ήταν κάπως άβολο και έτσι επιχείρησα να ξεκινήσω τη συζήτηση με το πως έγινε μοδίστρα.

-Μοδίστρα: "Παρακολούθησα δύο χρόνια μαθήματα ραπτικής όταν ήμουν στην ηλικία σου. Μέχρι πριν από δύο χρόνια πίστευα ότι ήταν αχρείαστα. Να που η ζωή μου τα έφερε αλλιώς."

-Κορίνα: "Μπορείτε να μου εξηγήσετε την σας πρόταση;

-Μοδίστρα: "Έχουμε με τον άντρα μου ένα φούρνο, μία ζωή δούλευα σαν το σκυλί για να τα καταφέρουμε. Το τι πιτάκια έχουν ψήσει τα χέρια μου δεν περιγράφεται. Ώσπου τώρα, μετά από 35 χρόνια έπιασα βελόνα και κλωστή. Δε βγαίνουν έτσι όμως τα χρήματα μικρή μου, με βελόνα δε βγάζεις ρευστό. Δάνειο πήρα για να τα καταφέρω, ήθελα να νοικιάσω ένα χώρο ώστε να δουλεύω άνετα, να αισθάνομαι σαν το σπίτι μου. Ευτυχώς σε αυτό πέτυχα, όπως βλέπεις ο χώρος μου βρίσκεται σε άριστη κατάσταση και αισθάνομαι πιο άνετα από ποτέ. Μπάνιο, κουζινάκι και ένα κρεβάτι που χρειάζεται πότε πότε."

-Κορίνα: "Αυτό που δε κατάλαβα είναι γιατί εγκαταλείψατε το φούρνο. Πάντως αν σας φέρνω σε δύσκολη θέση, μπορούμε να σταματήσουμε τη συζήτηση."

-Μοδίστρα: "Μην ανησυχείς, είμαι άνθρωπος με όρεξη για κουβέντα και η θέση μου δεν είναι καθόλου δύσκολη, ίσα ίσα περηφανεύομαι! Για να σου απαντήσω, ξαφνικά κοπέλα μου, βρέθηκα χωρίς δουλειά. Ο άντρας μου έγραψε τα πάντα στα παιδιά μου και εγώ που είχα το φούρνο σα δεύτερο μου σπίτι βρέθηκα άνεργη και ασυνταξιοδοτημένη. Έτσι λοιπόν, πήρα μία απόφαση μετά από πολύ σκέψη, να ξανά αρχίσω από την αρχή στο θέμα εργασία. Και μετά από 24 μήνες, όπως βλέπεις, επιβιώνω μια χαρά. Βέβαια δεν είναι εύκολα, ακόμα χρήματα από το βελόνι δεν έβγαλα, τα δάνεια πληρώνω. Σημασία έχει πως θα γίνει και αυτό. Ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει πως κάνω κάτι που αγαπώ - όχι ότι δεν αγάπησα το φούρνο, αλλά τις κλωστές τις είχα μεράκι από μικρή. Έχεις ο θεός"

-Κορίνα: "Για να καταλάβω, εντάξει, πήρατε μία απόφαση, τα παιδιά σας; Δεν το πήραν κάπως; Δε το είδαν κάτι σαν επανάσταση;"

-Μοδίστρα: "Μωρέ το πήραν και το παραπήραν. Και τα παιδιά μου και ο άντρας μου και όλο το σόι. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα προσπαθούσαν να μου αλλάξουν γνώμη, άδικα. Τώρα βέβαια, είναι αλλιώς, με στηρίζουν όσο μπορούν όλοι τους! Έχω και τα δικά μου χρήματα και το δικό μου κουμάντο."

-Κορίνα: "Ωραία όλα αυτά αλλά έχω μία τελευταία απορία. Πως αποκτήσατε πελατεία;

-Μοδίστρα: "Αυτό ήταν το πιο εύκολο απ' όλα. Πίστεψε με. Τόσα χρόνια στο φούρνο, έχω γνωρίσει ανθρώπους μιλιούνια. Ευτυχώς έχω μεγάλο κύκλο, γνωστοί και φίλοι με στήριξαν."

-Κορίνα: "Κ.Α αλήθεια πολύ χαίρομαι για εσάς και για το πως καταλήξατε. Δεν περίμενα ότι υπάρχουν άνθρωποι σε τέτοια ηλικία με τόσο τσαμπουκά και όρεξη για ζωή. Τα συγχαρητήρια μου!."

Και κάπως έτσι λοιπόν έληξε η συζήτηση μου με την κ.Α. Πράγματι λοιπόν, χαίρομαι πολύ όταν βλέπω ανθρώπους με τσαγανό να τα ξεκινάνε όλα από την αρχή. Ακόμα περισσότερο χαίρομαι όταν αυτοί οι άνθρωποι είναι σε κάποια ηλικία, όπως η κ.Α. Φαινόταν στα μάτια της, χωρίς υπερβολές. Η γυναίκα είχε όρεξη για ζωή, εμπειρίες, ταξίδια, κόπο και δουλειά.

Υ.Γ: Στο γραπτό λόγο η συζήτηση φαίνεται κάπως σαν συνέντευξη. Στην πραγματικότητα μετά από κάμποση ώρα κουβέντας μιλούσαμε με πολύ οικείο ύφος. Βέβαια, όπως είναι προφανές, μου είναι κάπως δύσκολο να το μεταφέρω στην οθόνη.

Καλή βδομάδα!

Καινούριο σχολικό περιβάλλον

2010-09-25T01:41:00.001+03:00

Χαιρετώ!

Πάει καιρός από την τελευταία ανάρτηση. Η δικαιολογία μου είναι ότι περίμενα λίγες βδομάδες μέχρι να εγκλιματιστώ ώστε να μπορέσω να γράψω με μία κάπως πιο "ώριμη" σκέψη όσο αναφορά το λύκειο, το καινούριο μου σχολείο.

Για του λόγου το αληθές τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Αυτό δεν είναι απόλυτα καλό. Γενικότερα προσαρμόζομαι εύκολα σαν άνθρωπος οπότε δεν μου ήταν και ιδιαίτερα δύσκολο να συνηθίσω το σχολείο και ότι το περιβάλλει. Το κτήριο είναι μεγάλο και μου θυμίζει αρκετά κάποιο ιδιωτικό σχολείο που σημαίνει ότι βρίσκεται σε αρκετή καλή κατάσταση. Καθαρό με μεγάλες αυλές και με δύο γήπεδα μπάσκετ πράγμα που μας δίνει τη δυνατότητα για περισσότερες επιλογές στη γυμναστική. Η κυλικιάρχης είναι συμπαθής αλλά το πρόβλημα αποτελούν οι μεγάλες ουρές στα πρώτα διαλείμματα αφήνοντας πολλούς νηστικούς. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το ότι έχουν ένα ειδικό δρόμο για παιδιά με αναπηρία ώστε να αποφεύγουν τις σκάλες. Αξιόλογη κίνηση.

Ανεβαίνοντας τις σκάλες, στον πρώτο όροφο θα συναντήσεις όλες τις αίθουσες της Α'λυκείου και κάποιες της Β' οι οποίες κατά έναν περίεργο λόγο έχουν εγκατεστημένα κλιματιστικά. Η αίθουσα μας είναι μικρότερη σε σχέση με αυτές του γυμνασίου με κάγκελα στα παράθυρα δίνοντας την αίσθηση φυλακής, ωμά - ωμά. Με χαροποιεί το γεγονός του ότι δεν υπάρχει έδρανο. H έδρα είναι τοποθετημένη στο δάπεδο όπως και τα υπόλοιπα θρανία πράγμα που κάνει τη σχέση μας με τον/ην καθηγητή/τρία περισσότερο οικεία. Για καλή μου τύχη βρισκόμαστε στην φωτεινή πλευρά του κτηρίου. Με ψυχοπλακώνει άσχημα μία μουντή και άχαρη αίθουσα, αν και οι περισσότερες έτσι είναι. Δίχως χρώμα και ζωντάνια. Το συνηθισμένο ανοιχτόχρωμο πράσινο ή άσπρο χρώμα στους τοίχους εκπέμπει μία ανία αλλά και θλίψη λες και το κάνει επίτηδες.

Οι καθηγητές είναι μέτριοι αν και υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις και προς την θετική μεριά αλλά και προς την αρνητική. Υπάρχουν δύο - τρεις οι οποίοι έχουν όρεξη για μάθημα θέλοντας να μας δώσουν ότι καλύτερο μπορούν ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν μέχρι τώρα.

Καλή σχολική χρονιά!

Μια κακή ανάμνηση

2010-09-11T21:06:00.001+03:00

Απογοητευμένη έμεινα εγώ και άλλοι 7.500 που παραβρέθηκαν χθες στο Θέατρο Γης για την εμφάνιση των Placebo στη Θεσσαλονίκη.

Το συγκρότημα εμφανίστηκε στις 8:55 ακριβώς ξεκινώντας τη συναυλία με το Nancy boy. Βρισκόμουν σχετικά στη μέση προς μπροστά αλλά δυστυχώς δεν είχα και το καλύτερο οπτικό πεδίο για να παρατηρώ τον κόσμο και προπάντων τη μπάντα. Στο Every me every you έγινε ένας χαμός, όλοι χειροκροτούσαν και χοροπηδούσαν αλλά ξαφνικά λίγο πριν τη μέση του τραγουδιού ο Brian παρατάει την κιθάρα του και αρχίζει να συνομιλεί με κάποιον από τις πρώτες σειρές κάνοντας του χειρονομία "φύγε από εδώ". Υπάρχει και ενδεικτικό βίντεο στο youtube. Οι ακροατές άναυδοι ενώ συνέχιζαν να τραγουδάνε τους στίχους είχαν ολίγον τι ξενερώσει αφού δεν περίμεναν αυτή την αντίδραση από τον "επαγγελματία" Brian Molko.

Κάποια στιγμή, στις 9:40 περίπου, βλέπουμε τη μπάντα να αποχωρεί από τη σκηνή νομίζοντας ότι έχει τελειώσει συναυλία. Περιμέναμε για περίπου 10 λεπτά όταν η μπάντα ξανά εμφανίστηκε στη στη σκηνή με το Taste in men. Αυτό ήταν, έκαναν υπόκλιση και έφυγαν σαν κυνηγημένοι. Ο κόσμος είχε λάθος εντύπωση. Πολλοί ρωτούσαν "τελείωσε;". Και άλλοι δεν το πίστευαν στα μάτια τους. Οι τεχνικοί αρχίζουν να μαζεύουν τα μηχανήματα. Τότε ο κόσμος κατάλαβε πως το live τελείωσε και εξοργίστηκε. Ξεκίνησαν τα γιουχαρίσματα αλλά και τα υβριστικά σχόλια. Ο κόσμος από τις εξέδρες πετούσε μπουκάλια στους ηχολήπτες και ο κόσμος από την αρένα στους τεχνικούς οι οποίοι μάζευαν τα καλώδια και τα τύμπανα. Ξαφνικά ένας νεαρός αρχίζει να φωνάζει "FUCK YOU" και έτσι ακολούθησαν όλοι.

Κατά την προσωπική μου άποψη τώρα, οι Placebo ήταν απαράδεκτοι. Λυπάμαι τους ανθρώπους που ήρθαν από ξένη πόλη αλλά και αυτούς που έπεσαν θύματα οι οποίοι νόμιζαν πως το εισιτήριο στην είσοδο κόστιζε 40 ευρώ ενώ πληρώσανε 45 ευρώ για ανεξήγητο λόγο. Κακή ενημέρωση. Ακόμα, ο Molko δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικός (το περίμενα για να πω την αλήθεια) και η φωνή του δεν ήταν στα καλύτερα της. Αυτό που έγινε, ήταν άκρως αντί - επαγγελματικό κατηγορώντας όχι μόνο τους Placebo αλλά και την ίδια την οργανώτρια εταιρία. Σίγουρα έχασαν μεγάλο κοινό και τα αρνητικά σχόλια ήταν αμέτρητα. Συγχαρητήρια σε όσους πήγαν στους Porcupine Tree οι οποίοι έπαιξαν 2,5 ώρες αν δεν κάνω λάθος. Σίγουρα τα περάσατε πολύ πιο ωραία και με πολύ πιο λίγα χρήματα.

Υ.Γ: Την Κυριακή 12/9 στις 22.00 εκπομπή στο Περίπου Ράδιο για την έναρξη της σχολικής χρονιάς και περισσότερα σχόλια για τη συναυλία.

Ερασιτεχνικές φωτογραφίες

2010-09-08T07:45:00.000+03:00

"Photography is a way of feeling, of touching, of loving. What you have caught on film is captured forever... it remembers little things, long after you have forgotten everything."

Νομίζω πως το να απαθανατίζεις στιγμές του παρελθόντος είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα. Όλοι θέλουμε να θυμόμαστε συγκεκριμένα γεγονότα. Είτε αυτά είναι συναυλίες, είτε πάρτι γενεθλίων, είτε ένας περίπατος με φίλους. Πάντα όταν βγαίνω και κάποιος από την παρέα κουβαλάει φωτογραφική μηχανή μαζί του ή έστω και ένα κινητό με καλή κάμερα με κάνει να χαίρομαι. Φυσικά, σκοπός της φωτογραφίας δεν είναι να ανέβει στο facebook και να μαζέψει σχόλια και likes όπως πολλοί νομίζουν. Προσωπικά, όταν κοιτάω φωτογραφίες τις περισσότερες φορές νοσταλγώ. Στενοχωριέμαι που δε μπορώ να ζήσω στιγμές που κάποτε έζησα με ανθρώπους που ίσως να μη ξανά δω ποτέ. Χαίρομαι όμως, γιατί μου έμειναν αυτές οι όμορφες αναμνήσεις, κρυμμένες μέσα σε ένα φωτογραφικό άλμπουμ ή έναν φάκελο του υπολογιστή.

Θα ήθελα μοιραστώ κάποιες τελείως ερασιτεχνικές φωτογραφίες που έχω προσπαθήσει να βγάλω κατά καιρούς. Η φωτογραφία είναι μία πάρα πολύ όμορφη τέχνη για εμένα αλλά δυστυχώς ποτέ δεν της αφιέρωσα το χρόνο που αξίζει. Ίσως στο μέλλον...

Για καλύτερο μέγεθος, "κλικ" πάνω στη φωτογραφία

"Choose your future!"

"Love will tear us apart again"

"Watching the days burning out like a cigarette" - Φίλιππε ελπίζω να μην σε ενόχλησε που δε ζήτησα τα πνευματικά δικαιώματα :P

"Here comes the sun"

"Sky is the limit"

"Tea and Sugar" - Τσάι "Τα Χριστούγεννα της Βιέννης"

"People are strange, when you are a stranger" - @Train station

"Porto Carras" - Halkidiki

"Ο Βιολιστής"

"Into The Blue" - Άλκηστις

Για περισσότερες εδώ: deviantart
Thanks for your time :)

Σχολική ρουτίνα

2010-09-02T01:55:00.001+03:00

Σεπτέμβρης, το ξυπνητήρι και πάλι πιάνει δουλειά. 7:00 η ώρα ακριβώς του λες, κάθε μέρα συνεπής, στην ώρα του ανελλιπώς. Τα ρούχα στρωμένα και καλοσιδερομένα έτοιμα για να τα φορέσεις. Ο καιρός μουντός, που είναι εκείνα τα ωραία πρωινά του καλοκαιριού, μονολογείς. Ανακατομμένα μαλλιά, ουρλιάζουν για λίγη περιποίηση. Ανοίγεις τη βρύση, ρίχνεις μια χούφτα νερό στο πρόσωπο σου μπας και συνειδητοποιήσεις ότι έχεις ξυπνήσει από το λήθαργο και σκουπίζεσαι με την σκληρή πετσέτα που κοκκινίζει το πρόσωπο σου. Χασμουριέσαι, ανοίγεις τη παπουτσοθήκη, ψάχνεις τα αθλητικά σου γιατί σήμερα έχετε γυμναστική και θα φας αποβολή αν έρθεις με τα συνηθισμένα all time classic - σκισμένα all stars σου. Δυσανασχετείς, παίρνεις το κόκκαλο, βολεύεις το χοντροκομμένο σου πόδι και ψάχνεις για τη τσάντα σου. Αφού θυμηθείς που την είχες βάλει καταριέσαι ότι μισείς τις Τρίτες. Τι δύσκολο πρόγραμμα και αυτό; Τι βαριά τσάντα! Και μετά δε φταίνε τα βιβλία για τη σκολίωση, σου λένε. Και τη στιγμή που νομίζεις ότι είσαι έτοιμος να κλείσεις την πόρτα, η μαμά σου υπενθυμίζει ότι ξέχασες τα κλειδιά και το χαρτζιλίκι για το κυλικείο. "Και το κινητό!", αναφωνείς περιμένοντας το συνηθισμένο οργισμένο και παράλληλα χαμογελαστό βλέμμα της. Έπεσες μέσα! Της κάνεις μία παράκληση για το μεσημεριανό φαγητό ζητώντας της κοτόπουλο με πατάτες και όχι φακές. Την καλοπιάνεις με ένα φιλάκι και σου υπόσχεται πως θα σου κάνει τη χάρη.

Κλείνεις την πόρτα, βγαίνεις από την πολυκατοικία ενώ ψάχνεις για τα δυσεύρετα ακουστικά σου. Τελικά τα βρίσκεις ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου Ιστορίας. Ανακούφιση, βάζεις λίγη μουσική για συντροφιά και προχωράς μέχρι να φτάσεις στο σχολείο. Οι κλασσικές συναντήσεις που άλλοτε είναι αναμενόμενες και άλλοτε τυχαίες σε εκνευρίζουν κάπως ενώ προσπαθείς να ακούσεις το "τραγούδι σου". Παρ' όλα αυτά χαιρετάς τον καθένα με ένα ψεύτικο χαμόγελο που ελάχιστοι θα καταλάβουν ότι το φόρεσες. Περνάς από το πάρκο, ο πιστός σου φίλος, ο Μούρκος όπως τον αποκαλείς σε ακολουθεί μέχρι να φτάσεις στο προαύλιο του σχολείου όπου εκεί ο ενοχλητικός φύλακας τον διώχνει όπως ήταν υποχρεωμένος να κάνει. 8:13 ακριβώς, πάλι άργησες σου κάνει. Τον ειρωνεύεσαι λέγοντας του ότι θα πρέπει να επισκεφτεί η ωρολογοποιό για να διορθώσει το ρολόι του ή ωτορινολαριγκολόγο για να διορθώσει τα αυτιά του. Σε κοιτάει με το συνηθισμένο αυταρχικό του ύφος που έμμεσα λέει "θα σε σκοτώσω κωλόπαιδό", παρ'όλα αυτά αρκείται σε ένα "πάνε στη γραμμή σου και γρήγορα μάλιστα". Συνηθισμένε, ψυθυρίζεις. Εν τέλη φτάνεις στη γραμμή σου, Β'4 ξακουστό, περηφανεύεσαι. Χαιρετάς τα παιδιά, ρωτάς "Τι έχουμε πρώτη ώρα;", απογοητεύεσαι γιατί πήρες τη χειρότερη απάντηση η οποία ήταν "Αρχαία" και περιμένεις να μπείτε στην τάξη για να τελειώνει και αυτό το 7ώρο. "Ακόμα είσαι στην αρχή της ημέρας, Μανωλάκη", λες στον εαυτό σου. Σκύβεις το κεφάλι, κάνεις το σταυρό σου για να μη σε παρεξηγήσουν οι γύρω σου όπως συνηθίζεται να γίνεται και ξεκινάει το καθημερινό κήρυγμα της διευθύντριας. Ξεφυσάς, αναιβένεις τις σκάλες και μπαίνεις στην τάξη. Καταριέσαι τη μέρα, Τρίτη, 1η ώρα και θάνατος. Μπακοπούλου, πάλι εσένα έχουμε γαμώ τα θεία, ψυθηρίζεις ξανά. Κάθεσαι με μία ανία στο προτελευταίο θρανίο, εκεί που συνηθίζεις να κάθεσαι τις τελευταίες δεκατέσσερις μέρες, από τότε που άρχισε η σχολική χρονιά δηλαδή.

Το μαθημά ξεκινά, βάζεις τα ακουστικά στα αυτιά και απλά περιμένεις να πάει 9:00 ακριβώς. Η πουτάνα η ώρα, γράφεις στο "κοινό τετράδιο" μεταξύ εσένα και του διπλανού σου. "Μπαλαορίτη! Καμιά μετάφραση θα μάθεις ή τουρίστας έρχεσαι;". Την αγνοείς και κάνεις υπερπροσπάθειες για έναν ύπνο. Δύσκολες αυτός ο μήνας, κακή συνήθεια να κοιμάσαι μετά τις 3:00, που όρεξη για σχολείο και ξύπνημα. Επιτέλους, χτύπησε το παλιοκούδουνο, έξω για τυρόπιτα και κακάο γιατί στο πρώτο διάλειμμα τα παίρνουν όλα. Συμβουλή του κυλικειάρχη. Τι να σου κάνει 5 λεπτά διάλειμμα, μουρμουρίζω. Χλαπακιάζεις την τυρόπιτα, παίρνεις και μία τσίχλα για να μυρίζει όμορφα η αναπνοή και έτοιμος για την 2η ώρα. Πάνω κάτω τα ίδια σε όλες τις ώρες, ρουτίνα και ρουτίνα. Μόνο τα αγγλικά διέφεραν τη σημερινή ημέρα. Μιλούσατε για ταινίες. Ο Brad Pitt και o Brad Pitt ήταν όλες εκεί μέσα. Ουστ! Έφτασε η λυτρωτική η ώρα, 7η, τελευταία και βασανιστική. Εδώ είναι που δεν περνάει με τίποτα η ώρα, λογοτεχνία, άκου τι λέει. Κάποια μέρα που θα γίνεις διάσημος ποιητής και συγγραφέας, ουρά θα κάνει η Αλικάκη για μία σου υπογραφή στις παρουσιάσεις βιβλίων σου. Μα εσύ εκεί, βράχος, ούτε θα κάνεις ότι τη θυμάσαι. Και ναι! Η ώρα έφτασε, 1:45 ακριβώς! Το κουδούνι χτυπάει και βγαίνεις από την αίθουσα νιώθοντας ότι ακόμα ένα μαρτύριο έφτασε στο τέλος του. Ψάχνεις για παρέα με σκοπό να ανέβεις κουβεντιάζοντας με κάποιον την κουραστική ανηφόρα που σιγά σιγά οδηγεί στο σπίτι σου. Δε βρίσκεις, τα ακουστικά στα αυτιά και η τσάντα στον ώμο. Φτάνεις στο σπίτι, ευτυχώς που πήρες τα κλειδιά σου, μονολογείς. Ήδη από τις σκάλες έχεις επαληθεύσει ότι η μητέρα σου, σου έκανε τη χάρη και τήρησε την υπόσχεση της περί του φαγητού. Ώρα για κοτόπουλο λοιπόν!

Μουσικές αναδρομές

2010-08-25T07:44:00.000+03:00

Joy Division: Ο αγαπημένος Φίλιπ. Ναι λοιπόν. Μου τους είχε προτείνει πάμπολλες φορές μα κάθε φορά που άκουγα τραγούδια τους μόνο και μόνο για να του κάνω το χατήρι μου φαινόταν μέτρια εώς και βαρετά. Δεν είναι αυτή η μουσική για 'μένα, έλεγα. Κάποια στιγμή έτυχε να χαθώ μέσα στο video clip του Disorder. Τότε λοιπόν, αποφάσισα να δώσω μία δεύτερη ευκαιρία σε αυτό το θρυλικό συγκρότημα. Από τότε και μετά, τους στιγμάτισα με το χειμώνα, με τη "καλή μουσική" και φυσικά, τον Φίλιππο.

Yann Tiersen: Το 2001 είχαμε επισκεφτεί τη Γαλλία με τη μητέρα μου και τους οικογενειακούς μας φίλους. Εγώ τότε ήμουν μόνο 5 ετών. Αν και μικρή, θυμάμαι αρκετά πράγματα, όπως και αυτή την όμορφη γεύση που μου άφηνε η γαλλική κουλτούρα. Σχηματίζω εικόνες από τις εξορμήσεις μας στο Παρίσι και τις ερμηνεύω. Θυμόμουν λοιπόν ότι μου άρεσε πολύ η προφορά τους και η γλώσσα τους. Που και που ακούγαμε και από κανένα γαλλικό τραγούδι. Τότε είχε γυριστεί και η Amélie. Ευκαιρία να γίνει γνωστός ο Yann Τiersen που λίγα χρόνια αργότερα τον ανακάλυψα ψάχνοντας για γαλλικά τραγούδια, προσπαθώντας να θυμηθώ εκείνες τις θολές αναμνήσεις από την πόλη του φωτός.

Maybeshewill: Αγαπημένο συγκρότημα. Να 'ναι καλά ο Σεραφείμ λοιπόν με την μουσική του εμπειρία που αποφάσισε να μου στείλει ένα τραγούδι των Maybeshewill ονόματι He Films the Clouds Pt.2 το οποίο αν δεν κάνω λάθος είναι και το πιο γνωστό τους. Σπινθήρα αποτέλεσε να ψάξω και τον υπόλοιπο δίσκο και λίγο αργότερα και το ίδιο το είδος, την post - rock. Ακόμα, είχα την ευκαιρία να τους θαυμάσω από κοντά στη συμπρωτεύουσα αλλά δυστυχώς, για κακή μου τύχη δεν πρόλαβα τη συγκοινωνία.

The Birthday Massacre: Ήταν δεν ήταν μία συνηθισμένη ανοιξιάτικη μέρα πριν 2 χρόνια περίπου που μιλούσαμε με τον Άλεξ. Κάπως έτυχε να μου πετάξει ένα youtube link από ένα κομμάτι των The Birthday Massacre. Έτσι και κόλλησα για ένα χρονικό διάστημα ώσπου μετά τους πρότεινα στη Μαρίνα η οποία μάλλον τους αγάπησε περισσότερο και τους αγαπάει ακόμα. Εγώ, καλώς ή κακώς τους έχω παρατήσει κάπως.

Muse: Ναι λοιπόν, την εμφάνιση του κάνει ξανά ο μέντορας Φίλιππος ο οποίος μου έδωσε να ακούσω ένα δυνατό κομμάτι από το μουσικό σχήμα Muse. Το κομμάτι; Map of problematique. Από την πρώτη στιγμή το λάτρεψα με αποτέλεσμα να ψάξω για περισσότερα τραγούδια τους.

Στέρεο Νόβα: Πρόσφατα, σαν παιδί και εγώ ανακάλυψα τους Στέρεο Νόβα. Μάλλον δεν τους ανακάλυψα, κάποιος άλλος στα 15 του τους ανακάλυψε και 5 χρόνια αργότερα μου τους πρότεινε δίνοντας μου ως ερέθισμα το τραγούδι "Ο Εξώστης". Ποιος; Ευγένιος στο όνομα. Η αλήθεια είναι πως -ακόμα- δεν έχω ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τους Στέρεο Νόβα λόγο του ότι δεν με έχουν συντροφέψει σε διάφορες φάσεις της ζωής μου και εγώ κάπως έτσι συνηθίζω να δένομαι με τα συγκροτήματα, τον/η καλλιτέχνη και τα τραγούδια. Ο λόγος είναι προφανής. Τους γνωρίζω ελάχιστο καιρό. Από τους καλύτερους στίχους ή ποιήματα - θα 'ταν καλύτερα να πω - που έχω ακούσει ποτέ μου.

Moby: Το 2007 ήταν -αν δεν κάνω λάθος- όταν πρωτοείδα το The Beach, μία ταινία του Danny Boyle με πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio, γυρισμένη σε μία όμορφη παραλία στην Ταϋλάνδη. Αν και η ταινία δεν έχει και τις καλύτερες κριτικές από φίλους και γνωστούς εμένα μου άρεσε και αυτό που απόλαυσα ακόμα περισσότερο ήταν το sountrack. Κάποια στιγμή άκουσα το "Porcelain" από Moby και τότε μου ήρθε η ιδέα να περιηγηθώ στα μουσικά μονοπάτια του αλλά και στους απίστευτους κατά καιρούς δίσκους του.

Ευχαριστώ :)

[εικόνα από: Maybeshewill - Not For Want Of Trying]

3o "Aliakmonas" youth river festival

2010-08-21T01:50:00.001+03:00

Καλησπέρα, καλησπέρα. Χαρμόσυνα νέα για τους κατοίκους της Ημαθίας και των κοντινών περιοχών διότι αυτή τη χρονιά όπως και τις δύο προηγούμενες λαμβάνει χώρο στον Αλιάκμωνα το 3o youth river festival.

Το festival είχε αναβληθεί τον Ιούλιο λόγω των κακών καιρικών φαινομένων και λίγο αργότερα ανακοινώθηκε ότι το "river party" όπως πολλοί το αποκαλούν θα διεξαχθεί στις αρχές Σεπτεμβρίου. Οι ακριβής ημερομηνίες είναι: Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου εως Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου.

Την πρώτη μέρα κέφι στο φεστιβάλ θα δώσουν οι Μπλε στις 20.00. Ακολουθεί ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στις 22.00.

Την δεύτερη μέρα θα υπάρξουν πιο <<ποπ>> καλλιτέχνες, αν μπορώ να τους "αποκαλέσω" έτσι, όπως ο Νίνο στις 20.00 και η Δέσποινα Βανδή στις 22.00.

Η τρίτη μέρα και η τελευταία του river party κατά την προσωπική μου άποψη θα είναι άκρως διασκεδαστική με συντροφιά τους Μίκρο στις 20.00 και τους Locomondo στις 22.00.

Πρέπει αναφερθεί ότι και τις τρεις μέρες θα υπάρξει DJ set party από τις 00.30. Ακόμα, καθημερινά, τοπικά συγκροτήματα θα δώσουν μία γεύση από rock, ska - punk και blues rock από τις 18.30 μέχρι τις 20.00.

Πως θα πάμε; Μπορείτε να επιλέξετε τη δωρεάν μεταφορά από και προς τον χώρο του φεστιβάλ όπου θα υπάρξει.

Πως αγοράζουμε εισιτήρια; Εισιτήρια πωλούνται στο Δημαρχείο Βέροιας ή και στην είσοδο.

Παραλήρημα

2010-08-16T00:36:00.000+03:00

Προχωράμε ανέμελοι στο δρόμο, σταματάμε, παίρνουμε τις ίδιες αποφάσεις την ίδια χρονική στιγμή. Δεξιά εγώ, δεξιά εσύ, αριστερά εγώ, αριστερά και εσύ. Αυτό μπορεί να διαρκέσει για πάντα αλλά τελικά κάποιος από τους δύο υποχωρεί και μένει στη μέση. Την ίδια στιγμή αποφασίζει να υποχωρήσει και ο άλλος, μένουμε στάσιμοι κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον. Απογοητευόμαστε, γυρνάμε τις πλάτες, και επιστρέφουμε ξανά πίσω. Κοιτάω πίσω να δω αν κοιτάς, το ίδιο και εσύ. Σκύβουμε τα κεφάλια και ο καθένας το δρόμο του.

Yann Tiersen - L' Homme aux Bras Ballants

2010-08-12T18:04:00.000+03:00

Γιατί τα τραγούδια είναι σαν τους ανθρώπους, έρχονται και πάνε. Σε πληγώνουν, σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα, να πετάς στα σύννεφα, να λιώνεις στη φωτιά. Σε συμβουλεύουν, σε παρηγορούν και ύστερα τα προδίδεις. Τα ακούς για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, συνδέεις τη ζωή και τις εμπειριές σου μ’αυτά και ύστερα τα ξεχνάς. Γιατί τα τραγούδια είναι σαν τους παλιούς φίλους. Μοιράζεστε τη καθημερινότητα και μετά από καιρό που τα ξανά ακούς τυχαία σε ένα ραδιόφωνο, προσπαθείς να θυμηθείς που τα έχεις ξανά ακούσει. Σε ανεβοκατεβάζουν, πάνω - κάτω, πάνω - κάτω. Τα βαριέσαι κιόλας. Έτσι είμαστε εμείς, αχάριστοι.

Ο κήπος της καρδιάς της

2010-08-08T14:49:00.001+03:00

Κάποτε μέσα σε ένα στενό της Μ. Αλεξάνδρου ζούσε μία γυναίκα που έτρεφε αγάπη για τον κήπο της Εκκλησίας του Αγ. Φανουρίου. Μία ζωή τη θυμάμαι κοντή με μαύρα ρούχα και ένα κατσουφιασμένο ύφος που μου έδινε την εντύπωση ότι με αντιπαθεί.

Από μικρά παιδιά, δημοτικό τότε, συνηθίζαμε να κατεβαίνουμε για παιχνίδι στη γειτονιά μας η οποία ήταν η αυλή της εκκλησίας. Άτσαλες κινήσεις και απροσδιόριστα βήματα οδηγούσαν την μπάλα μας μέσα στον κήπο της κυρίας εν ονόματι Αντιγόνη. Ουσιαστικά, ο κήπος όπου άνοικε στην εκκλησία ήταν δημοτικός χώρος αλλά ήταν η μόνη η οποία τον περιποιούταν, τον φρόντιζε και τον αγαπούσε πραγματικά. Εμείς με την απροσεξία μας χαλούσαμε τα όμορφα καλλοπισμένα λουλούδια της που κάθε μεσημέρι ανελυπώς, τα πότιζε.

Η αλήθεια είναι πως υπήρξαν φορές που η κατάσταση έφτανε στα όρια. Εμείς, τα παιδιά, μαλώναμε μαζί της γιατί μας απαγόρευε να παίζουμε στο χώρο. Ποτέ κανένας δεν υποχωρούσε στις φασαρίες! Και οι δύο νιώθαμε πως ο χώρος ήταν δικός μας. Αυτή γιατί τον φρόντιζε και προσπαθούσε να τον διατηρήσει καθαρό και εμείς γιατί είχαμε βιώσει τις πιο έντονες αναμνήσεις και γνωριμίες.

Η άλλη αλήθεια είναι πως μας κατηγορούσε για φασαρίες και ακαθαρσία. Εμείς δεν το αποδεχόμασταν και προσπαθούσαμε να της αλλάξουμε γνώμη καταφέρνοντας πολλές φορές να την φτάσουμε στα όρια. Θυμάμαι πως μία φορά είχε κλάψει, μα δε στενοχωρήθηκα. Πολλές φορές ένιωθα πως τρέφω μίσος και εγώ και όλα τα παιδιά. Ήταν λες και είχε περιφρουρίσει ένα μέρος και δεν άφηνε κανένα να μπει στην "αγέλη της".

Κάποια στιγμή, αφού πήγαμε στο γυμνάσιο και μετά, τα παιχνίδια στη "γειτονιά" σταμάτησαν και η παρέα διαλύθηκε. Η Κ. Αντιγόνη ησύχασε και εμείς είχαμε άλλα ενδιαφέροντα πια. Αργότερα ησύχασε μία και καλή. Μία μέρα μάθαμε πως πέθανε και η αλήθεια είναι πως στενοχωρήθηκα και εγώ, και τα παιδιά αφού τα ρώτησα μετά από καιρό. Πίστευα πως ο κήπος θα μαραζώσει και θα χάσει όλη του τη ζωντάνια. Η πανδεσία των χρωμάτων θα εξαφανιστεί και το μόνο που θα μείνει είναι ένα σκέτο αραχνιασμένο, γκρι. Τελικά είχα άδικο. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα φιλόδοξες κυρίες που διατηρούν όμορφο τον κήπο και τη γειτονιά. Σήμερα καθώς έκανα μία βόλτα με το ποδήλατο παρατήρησα πως όλα στη γειτονιά ήταν όπως παλιά. Το μόνο που έλειπε ήταν οι φωνές των παιδιών και η κυρία Αντιγόνη να μας παραμονεύει.

Υ.Γ: Το όνομα είναι πλαστό για διάφορους λόγους

Βουτιά στα πτυχία

2010-08-04T10:04:00.000+03:00

Εμείς οι μαθητές, όταν τελειώνουν οι εξετάσεις και αρχίζουν οι διακοπές χαιρόμαστε όπως όταν οι εργαζόμενοι παίρνουν άδεια και ακόμα πιο πολύ. Λίγο πριν αρχίσει το "καλοκαίρι" κάνουμε σχέδια, θέτουμε στόχους, αγοράζουμε αντηλιακά, φτιάχνουμε λίστα για τα πράγματα που πρέπει να πάρουμε μαζί μας στην κατασκήνωση, αφήνουμε στην άκρη τα σχολικά βιβλία και βουτάμε στις πισίνες. Θεωρητικά το καλοκαίρι μας ηρεμεί και μας βγάζει από τα σχολικά άγχη. Το φλερτ <<καλά κρατεί>> ιδιαίτερα στις αποδράσεις εκτός πόλης (κάμπινγκ, κατασκηνώσεις, παραλίες, κλπ).

Και πριν καλά καλά γευτούμε όλα τα παραπάνω έρχονται τα μέσα του Αυγούστου και ξεκινάνε οι υποχρεώσεις. Φροντιστήρια, αγγλικά, αρχαία, σκατά. Γονείς που μας προετοιμάζουν για το τι ακολουθεί η φετινή σχολική χρονιά, καθηγητές που πιέζουν και έχοντας όλα αυτά είναι και η άτιμη δεύτερη γλώσσα. Τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά. (Αυτό το επιλέγουν οι γονείς, "Παιδί μου γερμανικά θα πάρεις! Εμπορική γλώσσα, θα βρεις δουλειά και θα σου χρησιμέψει! - Όχι παιδί μου, αναφωνεί η μητέρα από την κουζίνα, γαλλικά θα πάρεις. Ρέουν ωραία στη γλώσσα και παραπέμπουν σε τέχνη!") Προφανώς, δεν είναι πρέπον να μην ξέρεις να μιλάς μία δεύτερη (ή τρίτη μαζί με την μητρική) γλώσσα έχοντας ήδη φτάσει τα 15! Απαράδεκτο, πάμε για πτυχία, πάμε για μόρφωση, για γνώση (?) Και ένα ακόμα καλοκαίρι έφυγε πριν καλά καλά αρχίσει όπως κάθε χρονιά. Για αυτό λοιπόν, εμείς το καλοκαίρι - όσο μας απομένει, έχουμε κάμποσο ελεύθερο χρόνο, οπότε καλό είναι να ορμίσουμε στις παραλίες, να φτιάξουμε κάστρα με την άμμο και να ακούσουμε ξύλινα σπαθιά ξαπλωμένοι κοιτώντας τ'άστρα. Have fun.

Καλοκαίρι 2010

2010-08-01T15:40:00.001+03:00

Hello everyone.

Κάθε τέλος καλοκαιριού ο καθένας μας επιθυμεί το επόμενο καλοκαίρι να είναι ακόμα καλύτερο. Έτσι εύχομαι και εγώ για κάθε καλοκαίρι. Φέτος μπορώ να πω ότι -μέχρι στιγμής- δεν είναι και από τα καλύτερα καλοκαίρια που έχω περάσει αλλά ήταν αρκετά ξεχωριστό. Η συναυλία του Rockwave ήταν απλά απίστευτη και οι μέρες που πέρασα στην Αθήνα το ίδιο. Δυστυχώς δεν έκανα και πολλά μπάνια αλλά δεν με πειράζει ιδιαίτερα γιατί ποτέ δεν ήμουν τόσο κολλημένη με τη θάλασσα. (Αχ Σέλι). Φέτος μάλλον δεν θα υπάρξουν διακοπές λόγο του ότι παντρεύεται ο αδερφός μου οπότε ακολουθούν ετοιμασίες. Προς το παρόν αυτές τις μέρες βρίσκομαι στη Βέροια και ευτυχώς είμαι άτομο που δε ζεστένεται εύκολα οπότε μπορώ να παραμένω στην πόλη δίχως γκρίνιες. Οι μέρες περνούν ευχάριστα με λίγο πολύ διάβασμα, μουσική, βόλτες, φίλους. Το παράπονο μου είναι ότι ακόμα δεν έχω αξιωθεί να επισκευάσω το ποδήλατο μου. Είναι ιδανικές μέρες για ποδηλασία. Η πόλη είναι πιο ήσυχη αλλά και οι διαδρομές έξω από αυτήν ακόμα πιο όμορφες.

Το κακό όταν δεν έχω σχολείο είναι ότι αποφασίζω κατευθείαν να αλλάξω το ωράριο ύπνου μου. Η νύχτα μέρα και η μέρα νύχτα. Κλασσικά. Ύπνος πρωί - μεσημέρι και όλα τα υπόλοιπα το βράδυ. Σπαστικό, βέβαια για να μην τον έχω διορθώσει ακόμα μάλλον δεν θέλω και τόσο πολύ. Ακόμα ένα δυσσάρεστο είναι το ότι δεν έχω και τόσο έμπνευση αυτό τον καιρό να γράψω κάτι στο blog μου πράγμα που στενοχωρεί αλλά από Σεπτέμβριο οι αναρτήσεις θα ανεβαίνουν κανονικά, με συνέπεια όπως και πέρσι.

Καλό καλοκαίρι, καλό μήνα, καλό Πάσχα! :P

Οτοστόπ στο ίντερνετ

2010-07-29T09:06:00.001+03:00

Διαδικτυακό οτοστόπ. Η ιδέα είναι πράσινη, οικονομική και ιδανική για καιρούς κρίσης, οπότε έχει κάθε λόγο να κερδίζει έδαφος. Πρόκειται για τη νέα τάση των ιστοσελίδων συνοδήγησης, που, αν και έκαναν την εμφάνισή τους πριν από μερικά χρόνια, τώρα έχουν έναν παραπάνω λόγο να δημιουργούν ρεύμα φανατικών, καθώς παρέχουν στα μέλη τους τη δυνατότητα να βρουν «συνοδηγούς», για να μοιραστούν το αυτοκίνητο, τη βενζίνη και την παρέα στη διαδρομή.

Ξεχνάτε, λοιπόν, υποχρεωτικά τους σηκωμένους αντίχειρες, τα άλλοτε προκλητικά και άλλοτε απλώς καλοπιαστικά βλέμματα και αφοσιώνεστε σε σερφαρίσματα με τα... γνωστά: υπολογιστή και σύνδεση Ιντερνετ. Αν και η ιταλική «Repubblica» επιμένει ότι η ουσία δεν αλλάζει, αφού πρόκειται πάντα για μια ταξιδιάρικη προσέγγιση με άρωμα δεκαετίας '70 και μια γεύση ελευθερίας, νιότης και αθωότητας, που δεν φοβάται με τίποτα να αφεθεί να... πάει!

Τα κίνητρα είναι πολλά και διαφορετικά. Αλλος ενδιαφέρεται για μια λύση πιο οικολογική. Αλλος είναι ανοικτός σε νέες παρέες και εμπειρίες. Αλλος βλέπει έναν τρόπο οικονομικής μετακίνησης για τις διακοπές του ή, τέλος πάντων, έχει βεβαιωθεί ότι στην εποχή, που κάνει τα πάντα μέσω Ιντερνετ, μπορεί αναλόγως να εξυπηρετήσει και τις διακοπές του.

Στην Ιταλία γεννήθηκε το 1997, αναπτύχθηκε όμως και εκεί τα τέσσερα-πέντε τελευταία χρόνια και εξερράγη με την... έκρηξη του ισλανδικού ηφαιστείου, που έφερε τα πάνω-κάτω στις αερομεταφορές και ακινητοποίησε εκατομμύρια ταξιδιώτες σε ολόκληρο τον κόσμο. Με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και σε μια περίοδο που φλερτάρει ξεδιάντροπα με την οικονομική κρίση, η αύξηση της εισδοχής νέων μελών έχει φθάσει και το 800%. Η ιστοσελίδα roadsharing.com, μέσα σε δύο χρόνια αριθμεί 35 χιλιάδες μέλη και 3.000 επισκέπτες καθημερινά, με ποσοστό αύξησης 100%, σε σχέση με το 2009.

Βεβαίως, μην περιμένετε ότι πρόκειται για... χίπις, αλλά κυρίως για φοιτητές, οικογένειες ολόκληρες, νεαρά ζευγάρια ή και ανθρώπους που ζουν και εργάζονται μακριά από τους τόπους καταγωγής τους, αφού η όλη ιδέα ξεκίνησε αρχικά για να εξυπηρετούνται άτομα που εργάζονται μακριά από το σπίτι τους και θέλουν να μοιράζονται τη διαδρομή με κάποιον, που καλύπτει καθημερινά μια ανάλογη. Το 60% είναι άνδρες και το 40%, γυναίκες.

Για το καλοκαίρι, οι προορισμοί είναι πολλοί, με καλές προσφορές για Παρίσι, Μόναχο, Βαρκελώνη, Μαδρίτη, Βερολίνο, Βουδαπέστη, Αμστερνταμ και Πράγα. Ιταλικά μέσα κατέγραψαν ως πιο παράξενη, τη διαδρομή Βερολίνο - Κατμαντού, που έχει πραγματικά άρωμα περιπέτειας. Ενδεικτικά η «Repubblica» αναφέρει ότι μια διαδρομή Ρώμη - Μιλάνο κοστίζει στους συνταξιδιώτες περίπου 40 ευρώ, ενώ το πιο οικονομικό εισιτήριο με το τρένο κοστίζει 63.

Η πρώτη ελληνική ιστοσελίδα συνοδήγησης είναι το www.carpooling.gr, που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια και αριθμεί σήμερα περισσότερα από 4 χιλιάδες μέλη. Υπάρχουν, όμως, και άλλες, όπως το pamemazi.gr, που διαθέτει δωρεάν βάση, με καταχωρισμένες περισσότερες από 200 χιλιάδες προσφορές και αναζητήσεις συνοδήγησης σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Για να αποκτήσει κάποιος πρόσβαση, μπορεί να κάνει μια απλή εγγραφή και να βλέπει στη συνέχεια το σύνολο των πληροφοριών, να κάνει αναρτήσεις ή να παρεμβαίνει απαντώντας στις υπάρχουσες.

Ταξιδιωτικοί πράκτορες εφιστούν την προσοχή όσων θέλουν να δοκιμάσουν να βρουν συνταξιδιώτες μέσω ηλεκτρονικών αναζητήσεων, αλλά οι υπεύθυνοι των αντίστοιχων ιστότοπων επισημαίνουν ότι υπάρχουν συστήματα ελέγχου για την ασφάλεια των μελών, ενώ ταυτόχρονα καθένας έχει δικαίωμα να βγάλει στον αέρα οποιαδήποτε παρατυπία αντιμετωπίσει, ώστε να μην επαναληφθεί, σε κανένα επίπεδο.

«Πρόκειται οπωσδήποτε για τάσεις που είναι έξω από τη λογική των τουρ-οπερέιτορ. Οι νέοι πάντοτε αντιμετώπιζαν με ενθουσιασμό τα ταξίδια, αλλά δεν πρέπει να επιδεικνύουν ανευθυνότητα», εξηγεί ο Ρομπέρτο Κορμπέλα, υπεύθυνος μεγάλου ταξιδιωτικού ομίλου στην Ιταλία. Δίπλα στα όποια κίνητρα, πάντως, υπάρχει σταθερά η γοητεία που ασκεί η πρόκληση της ελευθερίας και ταυτόχρονα του... άγνωστου.

Το φαινόμενο τρέχει με ταχύτητες Δικτύου και, όπως επισημαίνει στη «Repubblica» ο συγγραφέας Ενρίκο Μπρίτσι, που ξεκίνησε με τα πόδια, στις 7 Απριλίου, ένα ταξίδι μεγαλύτερο των δύο χιλιάδων χιλιομέτρων, από την Κοιλάδα Αουρίνα μέχρι το Ακρωτήριο Πασέρο στη Σικελία, εκείνο που αξίζει είναι πάντα το ταξίδι, «να γνωρίζεις τον τόπο σου, από μπαράκι σε μπαράκι, από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο, από πλατεία σε πλατεία». Δεν είναι το οτοστόπ. Είναι το όνειρο. Που αξίζει να το κυνηγάς με τα πόδια, με το αυτοκίνητο ή μέσα από έναν υπολογιστή.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Περήφανη ελληνική στιχουργική

2010-07-22T18:14:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει ότι η ελληνική στιχουργία έχει πάρει τον κατήφορο για τα καλά. Τυχαίνει να ακούω τα "ελληνικά hits" στο ραδιόφωνο ή από καμία φίλη και ειλικρινά απορώ. Υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι έστιβαν το κεφάλι τους βδομάδες για να βρουν την κατάλληλη λέξη έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας όμορφος στίχος και έπειτα ένα όμορφο συναίσθημα αλλά τώρα πια δεν υπάρχουν αυτά. Οι στιχουργοί της σημερινής εποχής αν μου επιτρέπεται να τους δώσω αυτό τον τίτλο συνδυάζουν τις λέξεις τόσο προβλέψιμα. Προφανώς, μην περιμένετε να βρείτε κάποιο κρυμμένο νόημα. Οι στίχοι στα σημερινά τραγούδια είναι για γαρνιτούρα. Το μόνο που θέλουν να επιτύχουν είναι το κομμάτι τους να χορεύει στις μπάρες. Όχι να προβληματίσει ούτε να πει αλήθειες. Τα σημερινά τραγούδια δεν μιλάνε για βιώματα, εμπειρίες ή σκέψεις. Μιλάνε για φτιαχτούς έρωτες, ψεύτικες αγάπες και στενοχώριες ελπίζοντας πως θα μας ευαισθητοποιήσουν. Ψέματα, όλα ψέματα. Δυστυχώς.

το κλάμα με τα μαξιλάρια

2010-07-13T07:27:00.000+03:00

Υπάρχουν φορές που συνδυάζω πρόσωπα με μέρη, αντικείμενα με ζώα, τοπία με την Κορίνα, σκέψεις με συναισθήματα, αρώματα με ανθρώπους, βιώματα με τη ζωή, κουβέντες με γεγονότα.

Κάνοντας μερικές αναδρομές στο παρελθόν συνειδητοποίησα πως έχω ν'αναφέρω ένα σωρό παραδείγματα για να καταλάβετε πλήρως τι εννοώ. Για περίεργους λόγους που δεν μπορώ να κατανοήσω έχω στιγματίσει το τσιγάρο με το σκοτάδι και τις καλές συζητήσεις. Την αγάπη με τα ποιήματα. Την αναρχία με τα all stars. Το ποστ - ροκ με τον Σεραφείμ, τη Βέροια με τη μιζέρια, τις αγκαλιές με την ανάγκη, την αϋπνία με την Κορίνα, το κέφι με τα πάρτι, το χειμώνα με τους Joy Division, το "Andy you are a star" με τον Κώστα, τα αμάξια με τον αδερφό μου, το κλάμα με τα μαξιλάρια, τους βάλτους με την κατάντια, την τέχνη με τον έρωτα, το κακό μάτι με τη θείτσα της γειτονιάς, τη Θεσσαλονίκη με τη Βίκυ, τη χαρά με το καλοκαίρι...

Πολλά από τα παραπάνω θα είναι "λογικά" και για εσάς που ίσως τα έχετε ξανασκεφτεί. Αντιθέτως, άλλα θα σας φάνηκαν παράλογα και αταίριαστα ή άκυρα μεταξύ τους. Θεωρώ ότι είναι υποκειμενικό. Αλλιώς εκλαμβάνεται κάποιος το χώρο, τα πρόσωπα, τις καταστάσεις και αλλιώς τις εμπλέκει μεταξύ τους. Δε θέλει τέχνη, απλά συμβαίνει. Μερικές φορές συμβαίνει τόσο όμορφα. Υπήρξαν φορές που θα ευχόμουν να είμαι στο κατάλληλο μέρος με την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το κατάλληλο άτομο. Ουτοπικό; Δε νομίζω.

Ιδιοτροπίες στο φαγητό

2010-07-06T02:39:00.000+03:00

Πολλοί άνθρωποι είναι ιδιότροποι, ο καθένας στον τομέα του. Άλλοι στον ύπνο, άλλοι στο φαγητό, άλλοι στην επιλογή συντρόφου, άλλοι στην ενδυμασία τους. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Το φαγητό.

Με προβληματίζει χρόνια το γεγονός του ότι "φοβάμαι" να δοκιμάσω ένα φαγητό διότι θεωρώ ότι θα με οδηγήσει στην απόρριψη του. Παραδείγματος χάρη, δε θέλω να δοκιμάσω ρωσική σαλάτα γιατί νομίζω ότι θα είναι απαίσια και θα την απορρίψω. Τα φαγητά που τρώω είναι συγκεκριμένα, φαινομενικά πολύ λίγα.

Για του λόγου το αληθές με εντυπωσιάζουν τα περίεργα και ασυνήθιστα φαγητά αλλά πολλά από αυτά δε μπορώ να τα δοκιμάσω γιατί έχω το πρόβλημα με τη γλώσσα μου. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να δοκιμάσω μεξικάνικο που θεωρείται καυτερή κουζίνα γιατί καίγομαι. Να ο λόγος που χρησιμοποιώ παιδική οδοντόκρεμα.

Επίσης, δυστυχώς, έχω σταματήσει να τρώω ψάρια ακόμα και αν η πίεση της μαμάς μου για να φάω το ελάχιστο είναι μεγάλη. Το αρνούμαι συνέχεια γιατί παραδόξως με αναγουλιάζουν και τρέμω στην ιδέα με τα αγκάθια.

Όσο αναφορά τα όσπρια, τα έχω ψιλό - καταργήσει και αυτά από το μενού μου. Μόνο το σπανακόρυζο μου αρέσει και η πατροπαράδοτη φασολάδα. Οπότε για την καλύτερη δυνατή μου υγιεινή προσπαθώ να τρώω όσο μπορώ.

Λέω λοιπόν, μιας που έχω ελλιπές γεύματα, ανάγκη από βιταμίνες και πιο υγιεινή διατροφή να θέσω ως στόχο την προσθήκη νέων γευμάτων. Άρα, αύριο, σαν Τρίτη που είναι, θα φάω ψάρι!

Andy you are a star by The Killers

2010-06-30T00:09:00.000+03:00

Μιας που έχει εκπομπή ο Άλεξ στο Περίπου Ράδιο θέλω να ακούσετε το αγαπημένο μου τραγούδι ever. Ευχαριστώ τον Κώστα που μου το πρότεινε.

Andy you are a star λοιπόν και The killers.

On the field I remember you were incredible
Hey shut up, hey shut up, yeah
On the field I remember you were incredible
Hey shut up, hey shut up, yeah
On the match with the boys, you think you're all alone
With the pain that you drain from love
In a car with a girl, promise me she's not your world
Cause Andy, you're a star

Leave your number on the locker and I'll give you a call
Hey shut up, hey shut up, yeah
Leave your legacy in gold on the plaques that line the hall
Hey shut up, hey shut up, yeah

On the streets, such a sweet face jumping in town
In the staff when the verdict is in
In a car with a girl, promise me she's not your world
Cause Andy, you're a star
In nobody's eyes but mine
Andy, you're a star
In nobody's eyes but mine
Andy, you're a star
In nobody's eyes
In nobody's eyes but mine

LOOK AT ME. I'M THE TV.

2010-06-29T06:15:00.000+03:00

Γεια χαρά

Πρωί πρωί σήμερα. Υπερκηνικότητα και αϋπνία, όπως πάντα τον τελευταίο καιρό. Έψαξα λίγο στο youtube και βρήκα το παρακάτω βίντεο. Δώστε 1.40 λεπτά από το χρόνο σας για να το δείτε και ύστερα λίγο ακόμα για να διαβάσετε το άρθρο. Μετά ώρες ή και μέρες για να σκεφτείτε, να αναθεωρήσετε, να σχολιάσετε, να αναλογιστείτε.

Ύστερα επιβεβαίωσα το μίσος που τρέφω για την τηλεόραση. Για το "μαύρο κουτί της πληροφόρησης" όπως το μετονομάζω. Αυτό εκεί, που όλοι το έχουμε στην πρώτη θέση του σπιτιού μας. Πλέον θεωρείσαι άσχετος και παλιομοδάτος αν δεν έχεις τηλεόραση 42" και πάνω. Δε το ήξερες; Δεν είδες καμία ελκυστική διαφήμιση που να στο φωνάζει; Περίεργο.

Πολλοί αποκαλούν την τηλεόραση "παρηγοριά" ή "φίλο" ή "συντροφιά". Δε τους κατηγορώ. Δύο περιπτώσεις θα τους έχουν οδηγήσει εκεί. Έχουν βιώσει καταστάσεις που τους έκαναν να απομονωθούν στο σπίτι με φίλο την τηλεόραση τρώγοντας το κάθε παραμύθι που μας πουλάει, παπαγαλίζοντας ότι λέει και παίζοντας το έξυπνος ή το ότι πολύ απλά δεν έχουν ζήσει καν και επέλεξαν κατευθείαν την τηλεόραση για κολλητό. Καημένοι, απαρηγόρητοι. Βγαίνει ο κάθε παρουσιαστής και τα παρουσιάζει όπως θέλει αυτός. Κι εσύ; Εκεί. Κάθεσαι παθητικά στην τεράστια πολυθρόνα σου, έχοντας βολέψει τον κώλο σου, με μία κουβέρτα και τα πατατάκια στο χέρι. Ξέχασα! Στο άλλο χέρι έχεις τον διάβολο. Το "τιμόνι" που λέγεται τηλεκοντρόλ. Εσύ είσαι ο πιλότος τώρα, ότι θέλεις το έχεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σου στο σαλόνι σου. Που να το φανταζόσουν πριν χρόνια ε; Θέλεις ιστορία με ρομάντζο και κλάματα; Πάτησε το έξι! Θέλεις μία βλαμμένη, αμόρφωτη που αποστηθίζει τα λόγια της δίχως να έχει άποψη για τίποτα, απλά επειδή την πληρώνει το κανάλι να σε κάνει να νιώθεις εξυπνότερος και πολίτης με συνείδηση; Πάτησε το τέσσερα! Θέλεις γκόμενα να σου κάνει strip show? Περίμενε λίγο μετά τις 00.00 και όλο και κάτι θα έχει. Τα ξέρεις άλλωστε, όλη μέρα προσκολλημένος. Για τα μεσημεριανά; Ουδέν σχόλιο. Ξανά σκέψου το.

Γιατί να σκίζεις ή να καις τα βιβλία;

2010-06-19T01:23:00.000+03:00

Χαρακτηριστικά θυμάμαι την τελευταία μέρα της αποφοίτησης μου από το δημοτικό. Χορέψαμε, γλεντήσαμε και τέλος κάποιος έριξε στο τραπέζι την φαεινή ιδέα του να σκίσουμε όλα τα βιβλία της φετινής χρονιάς. Όλοι σαν παιδάκια φωνάξαμε "ναι!". Ξεκινήσαμε να τα πετάμε στο πάτωμα, πατώντας τα δυνατά λες και τα μισούσαμε θανάσιμα. Τα πετούσαμε ψηλά και ύστερα τα σκίζαμε με τόση ευχαρίστηση.

Ξαφνικά ενώ όλοι το διασκεδάζαμε μπαίνει η δασκάλα μας μέσα για να δει πως πάει το "πάρτυ" και αντικρίζει μία αποκρουστική ατμόσφαιρα συνάμα με την άθλια εικόνα της "καταστροφής της γνώσης" μεταφορικά.

Την επόμενη μέρα όπου λέγαμε το τελευταίο αντίο όλοι καθόμασταν ήσυχα στις θέσεις μας, την προηγούμενη μέρα δε μας είχε αναφέρει τίποτα απολύτως. Από ότι φαίνεται ήθελε να το σκεφτεί σοβαρά και να μας μιλήσει ευθέως. Δεν είχα σκεφτεί καν ότι την πείραξε μέχρι που μας είπε ότι το θέαμα που αντίκρησε χθες ήταν από τις χειρότερες εικόνες της ζωής της που όταν το σκεφτόταν το βράδυ στο σπίτι της έκλαιγε. Ήταν σαν να πήγε μία ολόκληρη χρονιά έτσι.. Που ήταν η παιδεία μας; Που ήταν οι τρόποι μας; Που ήταν οι γνώσεις μας; Το μόνο που αποκομίσαμε ήταν ένα μίσος προς την γνώση και τη μόρφωση. Φυσικά για αυτό δεν ευθυνόμαστε μόνο εμείς οι μαθητές αλλά και οι τρόποι με τους οποίους τα σχολεία "διαχειρίζονται" τους μαθητές αλλά και το εκπαιδευτικό σύστημα.

Το θυμάμαι σχετικά συχνά το συγκεκριμένο γεγονός. Όταν μας περιέγραφε η δασκάλα μας πως ένιωσε εκείνο το βράδυ δάκρυσα και μόνο στη σκέψη, πρώτα λυπήθηκα τον εαυτό μου που παρασήρθηκε, ύστερα τους συμμαθητές μου και μετά τη δασκάλα μας που είχε απόλυτο δίκιο. Συμφωνώ στο να πετάμε τα βιβλία στην ανακύκλωση για οικολογικούς λόγους αλλά το να τα καις ή να τα σκίζεις είναι απλά ένα "κακό" αποθημένο που στην τελική μόνο καλό δε σου κάνει. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό, σε φθείρει και σε κάνει να πέφτεις στην εκτίμηση του κοινωνικού περίγυρου. Απορώ γιατί χαίρεστε τόσο πολύ όταν καίτε ή σκίζετε τα βιβλία, λες και ξεσπάτε κάπου. Λες και φταίνε αυτά. Όχι ότι εγώ έχω από όλες τις τάξεις που έχω περάσει βιβλία στα ράφια, δύο τρία μου έχουν μείνει και αυτά είναι μόνο όσα θεώρησα αξιόλογα αλλά ΑΝΑΚΥΛΩΣΗ ΡΕ ΑΔΕΡΦΕ.

Gio Pren @Cooradio

2010-06-14T02:44:00.000+03:00

O Gio Pren στο Cooradio κάθε Τρίτη από τις 20:00 - 22:00 και κάθε Πέμπτη από τις 21:00 - 22:00.

Μαύρη κατάρα, ανία, βαρεμάρα

2010-06-08T22:30:00.001+03:00

Χάι, 22.30, ξαφνικά με έπιασε μία τρελή όρεξη για να γράψω οτιδήποτε στο blog μου. Είχα έμπνευση και ξαφνικά ακούω το στίχο "Μαύρη κατάρα, ανία, βαρεμάρα". Αδρεναλίνη - Ξύλινα σπαθιά για όσους δεν κατάλαβαν. Ας το αναλύσουμε.

Καθημερινά βλέπω όλο και περισσότερους ανθρώπους να πληκτρολογούν τη λέξη "βαριέμαι". Καθημερινά παρατηρώ όλο και περισσότερους ανθρώπους να προφέρουν τη λέξη "βαριέμαι". Καθημερινά βλέπω όλο και περισσότερους να βαριούνται, να μην δίνουν ένα χρώμα και νόημα στη ζωή τους, να ριζώνουν όλο και πιο βαθιά στη βαρεμάρα τους και στην ανιαρή ζωή τους.

Γιατί;

Γιατί κάθε μέρα πνίγονται στη ρουτίνα τους. Γιατί όταν τους λες να βγείτε μία βόλτα προτιμάνε να μιλάτε από το MSN. Γιατί όταν τους λες να πάτε σε μία συναυλία σου λένε "άστο θα τους ακούσω στο youtube". Γιατί όταν λες πάμε έξω, βόλτες, να φλερτάρουμε, προτιμάνε το youporn. Γιατί είναι κολλημένοι, μονότονοι και μονομανείς. Γιατί βαριούνται μέχρι και το διαφορετικό, μέχρι και αυτό που θα δώσει λίγο νόημα στην καθημερινότητα τους. Γιατί ανάλογα με το αν είναι ενήλικες ή όχι έχουν αγαπήσει το καθημερινό πρόγραμμα τους "Σχολείο/Δουλειά - Φαγητό - PC - Τουαλέτα - Ύπνος - Youporn". Γιατί υπάρχουν άπειρα πράγματα να κάνεις καθημερινά που αυτοί δε τα βλέπουν γιατί δεν κοιτάνε πιο πέρα από τη μύτη τους, δεν κοιτάνε το δημιουργικό, κοιτάνε το βολικό και εύκολο, αυτό που θα τους πάρει λιγότερο χρόνο. Το να στρογγυλοκαθίσουν στον καναπέ πιάνοντας το τηλεκοντρόλ, ανοίγοντας την τηλεόραση, παπαγαλίζοντας ότι μαλακία τους πασάρουν, απαθέστατοι για το τι συμβαίνει γύρω τους. Γιατί δυστυχώς μερικοί άνθρωποι ήταν, είναι και θα είναι έτσι. Περαστικά τους.

Πως είναι να είσαι πίσω από ένα μικρόφωνο

2010-06-04T10:50:00.001+03:00

Τεστ, ένα, δύο; Καλησπέρα παιδιά!

Χθες είχα την πρώτη μου εμπειρία πίσω από το μικρόφωνο και θα ήθελα να γράψω μερικές εντυπώσεις σχετικά. Δεν έχω δει κάτι παρόμοιο οπότε μπορεί να λύσει και κάποιες δικές σας απορίες ή να σας δώσει ένα κίνητρο ώστε να ξεκινήσετε έναν online ράδιο.

Λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η εκπομπή έκανα τα δοκιμαστικά του μικροφώνου και ήμουν αποφασισμένη να μην κάνω καν playlist με τα κομμάτια που θα παίξω. Ήθελα όλα να κυλήσουν απρόσμενα χωρίς πολλές προετοιμασίες και άλλα τέτοια. Το μόνο που είχα προσχεδιάσει ήταν να ξεκινήσω με το Human από The Killers. Ένα ευχάριστο και αρκετά καλοκαιρινό κομμάτι.

Λίγα λεπτά πριν πάει 22.00 τα χέρια μου ομολογώ πως έτρεμαν διότι είχα φοβερό άγχος. Όχι για το αν θα έχει ανταπόκριση η εκπομπή αλλά για να μην μπερδεύω τις λέξεις στο μικρόφωνο. Μόνο για αυτό. Ενώ περνούσαν τα λεπτά προσπαθούσα να αποκτήσω μία οικειότητα με τους ακροατές. Απαντούσα στα σχόλια, έπαιζα τα τραγούδια που ζητούσαν ακόμα και αν δεν είχαν συνοχή με τα υπόλοιπα κομμάτια και έκανα πλάκες. Η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές ξεχνούσα να ανοίγω το μικρόφωνο (fail) και για αυτό χαμήλωνε η ένταση χωρίς λόγο. Κακή διαχείριση μου, το ομολογώ.

Για το μόνο που στενοχωρήθηκα κάπως ήταν για το ότι πολλές συνδέσεις φίλων αντιμετώπιζαν πρόβλημα οπότε με άκουγαν με διακοπές. Δε ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό αλλά ελπίζω την επόμενη φορά να μην έχουν κάποιο παρόμοιο πρόβλημα.

Όσοι έχετε κάνει ραδιόφωνο νομίζω πως αν τύχει να ακούσετε τη φωνή σας στο ηχείο θα σας φανεί τελείως διαφορετική και τις περισσότερες φορές θα τη σχολιάσετε αρνητικά. Έτσι έκανα και εγώ. Ξαφνικά απέκτησα ένα κόμπλεξ για τη φωνή, για το πως ακούγεται αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερα σημασία και το ξεπέρασα γρήγορα. Νομίζω πως μόνο σε εμένα φαινόταν κάπως περίεργη και ασυνήθιστη διότι ρώτησα και καλούς φίλους και είπαν ότι ακούγεται παρόμοια.

Μεταξύ μας, προτιμώ το blogging παρά το μικρόφωνο. Δε ξέρω, νιώθω πως όταν μιλάς σε ένα ράδιο όλα είναι στον αέρα και αυτό σε κάνει να έχεις περισσότερο άγχος και πολλές φορές καταλήγει στο κακό αποτέλεσμα. Είναι σχετικό, ανάλογα με το χαρακτήρα του ανθρώπου. Εμένα μου αρέσει να γράφω διότι μου δίνει το δικαίωμα να σκέφτομαι, να αναλογίζομαι, να βγάζω συμπεράσματα. Στο μικρόφωνο αυτά που λες πάει, τα είπες και δε ξανά γυρνάνε. Και τα λες απλά για να τα πεις, επιφανειακά, για να τα ακούσει ο κόσμος και να δώσεις τροφή για σκέψη σε εκείνους. Εδώ στο blog γράφω απλά για εμένα και τυχαίνει κάποιοι να διαβάζουν και να σχολιάζουν. Αυτό είναι που μου αρέσει περισσότερο.

Κάθε Πέμπτη στις 22.00. Ευχαριστώ σε όσους με άκουσαν χθες! :D

Περίπου Ράδιο

2010-05-31T16:04:00.000+03:00

Καλησπέρα παιδιά!

Μιας που όλοι ασχολούνται με την eurovision εγώ και ο Άλεξ ( το twitter του ) είπαμε να στήσουμε ένα ραδιόφωνο ώστε να μοιραζόμαστε τη μουσική που μας αρέσει με τους φίλους μας.

Το ραδιόφωνο μας, ή μάλλον περίπου ραδιόφωνο μας διότι έτσι το ονομάσαμε θα το εγκαινιάσουμε την Τρίτη στις 1/6/10. Μιας που μπαίνει ο καινούριος μήνας, μιας που αλλάζουμε εποχή και έρχεται το καλοκαίρι είπαμε να το γιορτάσουμε online!

Μέρες και ώρα:

Άλεξ: Κάθε Τρίτη περίπου στις 22.00

Κορίνα: Κάθε Πέμπτη περίπου στις 22.00

Είδος:

Άλεξ: Περίπου Rock και Indie

Κορίνα: Περίπου Rock και Experimental

Have fun και για αφιερώσεις γράψτε στα σχόλια :)

~Για το που θα μπείτε θα αναρτήσουμε link!

Το γκρουπ μας στο facebook: Περίπου Ράδιο

Πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα

2010-05-24T07:03:00.000+03:00

1. Να ερωτεύεσαι
2. Να γελάς τόσο δυνατά που να πονάει η κοιλιά σου
3. Ένα καυτό ντους
4. Όταν δεν υπάρχει ουρά στα σούπερ μάρκετ
5. Μία ιδιαίτερη ματιά
6. Να τσεκάρεις τα e-mail σου
7. Να ευχαριστιέσαι την οδήγηση
8. Να ακούς το αγαπημένο σου κομμάτι στο radio
9. Να ξαπλώνεις στο κρεβάτι ακούγοντας τη βροχή
10. Οι καυτές πετσέτες μετά από το στεγνωτήριο
11. Να βρίσκεις το ρούχο που θέλεις σε μισή τιμή
12. Chocolate Milkshake (βανίλια) ή (φράουλα)
13. Μία κλήση τηλεφώνου με κάποιον που βρίσκεται πολύ μακριά
14. Ένα αφρόλουτρο
15. Το χαχανητό
16. Μια καλή συζήτηση
17. Οι παραλίες
18. Το να βρίσκεις 20 ευρώ στο παλτό σου από τον περασμένο χειμώνα
19. Να γελάς μόνος σου
20. Μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα που διαρκούν για ώρες
21. Να τρέχεις ανάμεσα από τα μπεκάκια
22. Να γελάς χωρίς λόγο
23. Να έχεις να πεις κάτι σε κάποιον το οποίο είναι όμορφο
24. Να γελάς με ένα inside - joke
25. Οι φίλοι σου
26. Να ακούς τυχαία κάποιον να λέει κάτι καλό για σένα
27. Να ξυπνάς συνηδειτοποιόντας ότι έχεις λίγες ακόμη ώρες να κοιμηθείς
28. Το πρώτο σου φιλί
29. Να κάνεις καινούριους φίλους ή να περνάς χρόνο με τους παλιούς
30. Να παίζεις με ένα κουταβάκι
31. Να έχεις κάποιον να παίζει με τα μαλλιά σου
32. Τα γλυκά όνειρα
33. Η ζεστή σοκολάτα
34. Ταξιδάκια με τους φίλους
35. Να κάνεις κούνια
36. Τα περιτυλιγμένα δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο τρώγοντας μπισκότα
37. Οι στίχοι τραγουδιών που βρίσκονται στο CD
38. Να πηγαίνεις σε μία πραγματικά καλή συναυλία
39. Να κάνεις ένα νόημα με τα μάτια με έναν εμφανίσιμο άγνωστο
40. Να κερδίζεις ένα πραγματικά ανταγωνιστικό παιχνίδι
41. Να κάνεις τα μπισκότα σου τσιπ για τη σοκολάτα
42. Να σου στέλνουν οι φίλοι σου σπιτικά κουλουράκια
43. Να ξοδεύεις χρόνο με τους κολλητούς
44. Να βλέπεις τους φίλους σου να χαμογελούν
45. Να σου κρατάει το χέρι κάποιος που πραγματικά νοιάζεται για εσένα
46. Να τρέξεις σε έναν παλιό φίλο και να συνηδειτοποιείς ότι κάποια πράγματα δεν άλλαξαν ποτέ
47. Να ανέβεις στο καλύτερο roller coaster
48. Να παρατηρείς την έκφραση του προσώπου κάποιου όπου έχει δεχτεί ένα επιθυμητό δώρο από εσένα
49. Να κοιτάς την ανατολή του ήλιου
50. Να σηκώνεσαι από το κρεβάτι το πρωί και να ξέρεις ότι είναι άλλη μία όμορφη μέρα ξεκινά!

Μερικά είναι αρκετά ξενόφερτα οπότε δεν έχουν και πολύ νόημα. Πολλά από αυτά είναι αλήθεια και πράγματι με κάνουν να νιώθω όμορφα. Το μετέφρασα στα ελληνικά για να μου φτιάξει τη μέρα.

πηγή: http://www.missico.com/personal/thoughts/feel_good_things.htm

Η πρώτη φορά που παρατήρησα ότι η γη γυρίζει

2010-05-17T05:49:00.000+03:00

Ήταν ένα όμορφο μεσημεριανό στο γήπεδο στίβου της Βέροιας. Ήμουν δεν ήμουν επτά με οκτώ ετών όταν πήγαινα στίβο. Περιμέναμε τον προπονητή μας για να αρχίσουμε την προθέρμανση αράζοντας με τα υπόλοιπα παιδιά στο γρασίδι, η μέρα ήταν πραγματικά πανέμορφη. Ηλιόλουστη με καθαρά σύννεφα τα οποία έπαιρναν διάφορες μορφές. Η αλήθεια είναι ότι ήθελαν φαντασία. Ο ουρανός καταγάλανος όπως κάθε μεσημέρι εκείνη την εποχή. Το γρασίδι ήταν φρεσκοκουρεμένο με μία ασυνήθιστη αφή η οποία έδινε μία περίεργη αίσθηση στην παλάμη σου. Σηκώθηκα άτσαλα από κάτω για να τεντωθώ αποφασισμένη να τρέξω λίγα μέτρα πάνω - κάτω. Δεν έγινε ποτέ, γιατί μόλις είχα συνειδητοποιήσει κάτι που ποτέ δε το είχα σκεφτεί στο παρελθόν. Η γη γυρίζει! Ψιθύρισα.. Για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου αναρωτήθηκα αν είναι στη φαντασία μου ή αν έχω παραισθήσεις. Ήμουν και τόση ώρα εκτεθειμένη στον ήλιο βλέπετε, οπότε δεν ήθελε και πολύ. Απέρριψα αυτή την σκέψη και άρχισα να παρατηρώ σιγά σιγά τα σύννεφα, μετακινόντουσαν εξαιρετικά αργά προς τα δεξιά. Λίγα δευτερόλεπτα μετά αναρωτήθηκα αν το ήξερε κάποιος άλλος γύρω μου, αν ήξερε κάποιος από τους μεγαλύτερους φίλους μου ότι η γη γυρίζει. Τους το ανακοίνωσα, με κοίταξαν με ένα καχύποπτο ύφος και μου απάντησαν πως κάτι δεν πάει καλά με 'μένα και ότι το κατάλαβα κάπως αργά. Δεν με πείραξε, με είχε συνεπάρει το ότι ο κόσμος γύρω μου γυρίζει οπότε τους αγνόησα και συνέχισα να περιπλανιέμαι στα σύννεφα...

- Το παραπάνω κείμενο το είχα καταγράψει πολύ λιτά στο ημερολόγιο μου αλλά με εξαιρετικές λεπτομέρειες. Τώρα απλά το ανέπτυξα.

Εξετάσεις εξετάσεις εξετάσεις

2010-05-11T15:20:00.000+03:00

Εξετάσεις εξετάσεις εξετάσεις. Ας αναλύσουμε το φαινόμενο "εξετάσεις".

Τι είναι οι εξετάσεις;

Συσσωρευμένη γνώση από όλη τη σχολική χρονιά.

Άγχος - Στρες και καταπίεση από τους γονείς.

Ένα κριτήριο για το αν θα πάμε διακοπές το καλοκαίρι. (Πολλές φορές θα έχετε ακούσει από τους γονείς σας "Αν δεν γράψεις καλά στις εξετάσεις δεν έχει διακοπές").

Γνώσεις που βομβαρδίζουν το κεφάλι σου σε μικρό χρονικό διάστημα και μετά από ένα μήνα τις ξεχνάς.

Πως να αποδώσουμε στις εξετάσεις;

Αν είσαι καλός μαθητής δεν χρειάζεται να "κοπιάσεις" και πολύ. Όλη τη χρονιά
πρόσεχες, έκανες ασκήσεις, ξέρεις την ύλη, έχεις σημειώσεις, ήσουν συνεπής οπότε άντε και καλή επιτυχία!

Αν δεν είσαι και τόσο καλός και θέλεις να γράψεις καλά, υπάρχουν τρόποι να το καταφέρεις. Συγκέντρωση, η "μαγική" λέξη που παρ'όλα αυτά ποτέ δεν κατάφερα να την αποκτήσω. Αφήνεις facebook, myspace, msn και με ότι άλλη μαλακία τρως το χρόνο σου καθημερινά και επικεντρώνεσαι στον στόχο σου διότι εσύ ή έστω οι γονείς σου το επέλεξες/επέλεξαν. Υπομονή, ακόμα μία "μαγική" λέξη που δυστυχώς ούτε και αυτήν κατάφερα να την έχω. Καταπιέζεις λίγο τον εαυτό σου, ζορίζεσαι, υπομένεις αλλά θα έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Άντε και καλή τύχη!

Γιατί πρέπει κάποιος να επιτύχεις στις εξετάσεις;

Για να το θεωρούν "έξυπνο". (Προσωπικά είμαι τελείως κατά αυτού αλλά πρέπει να αναφερθεί γιατί δυστυχώς υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που είναι βάση της εξής λογικής: καλός μαθητής = έξυπνος, κακός μαθητής = χαζός)

Για να κάνουν επίδειξη οι γονείς του στους φίλους τους. "Ο γιόκας μου/ η κοράκλα μου πρόκοψε και φέτος στις εξετάσεις! Αστέρι!"

Γιατί αλλιώς δεν θα πάς διακοπές βάση τα λεγόμενα των γονιών σου.

Γιατί είναι προσωπικός σου στόχος και αν τον καταφέρεις θα ικανοποιηθείς.

Όπως καταλάβατε το σχολείο τελείωσε, οι εξετάσεις άρχισαν, ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα! Εξισώσεις, ηλεκτρομαγνητική, παθητικές αορίστου, η Ελένη και τα καπρίτσια της, βαλκανικοί πόλεμοι, μικροαστικός πόλεμος, οικουμενικές σύνοδοι, οι γενετικές πληροφορίες και άλλα πολλά ήρθαν να κάνουν μία βουτιά στο κεφάλι μας!

Καλή επιτυχία/τύχη σε όλους. Ανάλογα, ότι χρειάζεται στον καθένα.
Α, και το βούτυρο; Δικό σας!

Αναμνήσεις από το γυμνάσιο

2010-05-07T15:08:00.001+03:00

Γεια χαρά παιδιά.

Τώρα που τελειώνουν τα σχολεία και αρχίζουν οι εξετάσεις, τώρα που άρχισα να στενοχωριέμαι και να συνειδητοποιώ πως η χρονιά κύλησε γρήγορα, τώρα λοιπόν, θα ήθελα να εκφράσω τα συναισθήματα μου για το γυμνάσιο.

Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό μόλις ακούω τη λέξη "γυμνάσιο" είναι η πρώτη μέρα σ'αυτό. Η ημέρα του αγιασμού! Είχαμε μπει σε ένα τελείως διαφορετικό χώρο, με διαφορετική αντιμετώπιση, είχαμε να κάνουμε με ώριμους πια. Εμείς λοιπόν, τα "πρωτάκια", σαν ψάρακες που είμασταν καθόμασταν και άκουγαμε κάθε είδους προσβολή, όπως κάνουν κάθε χρονιά οι περισσότεροι τελειόφοιτοι στους πρωτοετής του γυμνασίου. Μόλις τελείωσε ο αγιασμός μπήκαμε στην αίθουσα για να μας μοιράσουν τα καινούρια μας βιβλία. Όλοι οι συμμαθητές, μου μαζί κι εγώ, δείχναμε αγχωμένοι και ξένοι μεταξύ μας.

Προφανώς, τα πράγματα άλλαξαν μέσα σ'αυτά τα τρία χρόνια και δεθήκαμε. Ήταν η καθημερινότητα μας πια, με το που ξυπνούσαν έβλεπαν τη φάτσα μου, πως να μη δεθείς; Συμβιβαζόμασταν, χαιρόμασταν, θυμώναμε, οργανωνόμασταν, φωνάζαμε, γελούσαμε, χλευάζαμε και αδικούσαμε. Η κάθε χρονιά ήταν διαφορετική για εμένα. Η πρώτη γυμνασίου ήταν μία βαρετή και ήπια χρονιά που κύλησε αργά αργά. Η δευτέρα γυμνασίου ήταν μία ήσυχη χρονιά, καθόμουν στο πρώτο θρανίο μόνη μου, οπότε κύλησε και αυτή εξίσου αργά. Η τρίτη γυμνασίου ήταν θαυμάσια, γεμάτη ίντριγκες, γέλια, μαλακίες και πολλά άλλα που είμαι σίγουρη πως όσοι μαθητές το διαβάζετε, με κατανοείτε. Έπαιζε ρόλο και το ότι καθόμουν στο τελευταίο θρανίο με μία πολύ καλή παρέα. Μην τα πολυλογώ πέρασε πολύ γρήγορα, πράγμα που με στενοχωρεί. Αλλά τι να κάνουμε, όπως λέει και ένας φίλος ".Ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό μέρος της ζωής μου φτάνει στο τέλος του" και εγώ τον συμπληρώνω λέγοντας, "Ένα μικρό αλλά ίσως σημαντικό μέρος της ζωής μου χαιρετάει την νέα αρχή μου".

Είναι της μόδας..

2010-05-02T16:12:00.000+03:00

Είναι της μόδας από εκεί που δεν ήξερες ποιος είναι ο Ντρέικ να το παίζεις καμμένος με anime, είναι της μόδας να αγοράζεις τα τετράγωνα ray - ban γυαλιά ηλίου, είναι της μόδας να έχεις facebook, myspace και άπειρα signs με το γαμάτο nickname σου, είναι της μόδας να παρουσιάζεσαι ως αναρχικός και άθεος, είναι της μόδας να χορεύεις tecktonik και να ακούς electro, είναι της μόδας να φοράς skinny παντελόνια και μακριές Famous ή Dropdead μπλούζες, είναι της μόδας να οδηγάς μηχανάκι από τα 14 σου, είναι της μόδας να βγάζεις φωτογραφία με το gordons ή την "πράσινη" στο χέρι, είναι της μόδας να κάνεις skate και να ακούς metal, είναι της μόδας να βγάζεις φωτογραφίες με own, είναι της μόδας να είσαι FamOoCCc στην πόλη σου, είναι της μόδας να έχεις πάνω από 1000 φίλους στο facebook, είναι της μόδας να πηγαίνεις γυμναστήριο και ύστερα να βγαίνεις φωτογραφίες στον καθρέπτη σου καμαρόνωντας για τους υπέροχους κοιλιακούς σου!

Είναι της μόδας από εκεί που ήσουν το emo επειδή κάποτε ήταν στη μόδα να το γυρίσεις σε hardcore/metalcore style, είναι της μόδας να είσαι ο καημένος της υπόθεσης αλλά παρ'όλα αυτά να λες στον καθένα "GET A LIFE", είναι της μόδας να ακούς Brokencyde, είναι της μόδας να είσαι Wiccan κοτσάροντας μία πεντάλφα στο λαιμό, είναι της μόδας να λες σ'αγαπώ στον κάθε άκυρο που γνωρίζεις μία βδομάδα από το facebook, είναι της μόδας να αλλάζεις την προσωπική σου κατάσταση στο facebook κάθε μέρα και να δημιουργείς σάλο, είναι της μόδας να έχεις την τσόντα της Τζούλιας στο κινητό σου, είναι της μόδας να έχεις διαβάσει/δει το Twilight, είναι της μόδας να έχεις κόλλημα με τον Robert Pattinson, είναι της μόδας να γράφεις με την 4chanίστικη διάλεκτο παντού και να μη καταλαβαίνει κανείς τίποτα και ύστερα να ποστάρεις "Rules 1 & 2", είναι της μόδας να λες τι είναι της μόδας!

Ας μετονομαστούμε όλοι μαζί λοιπόν, πρόβατα!

Προσθέστε και εσείς και άλλα που είναι της μόδας! :o

Οι Placebo στην Ελλάδα

2010-04-30T23:26:00.001+03:00

Οι Placebo θα βρίσκονται στην Ελλάδα για δύο μοναδικές εμφανίσεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Που; Θεσσαλονίκη (Θέατρο Γης)
Αθήνα (TerraVibe Park)

Πότε; Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου
Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου

Πόσο; Για τη Θεσσαλονίκη:

Τα πρώτα 1000 εισιτήρια θα κοστίζουν 30 ευρώ.

Μετά την εξάντληση το εισιτήριο γενικής εισόδου θα κοστίζει 35 ευρώ.

Τα εισιτήρια στο ταμείο την ημέρα της συναυλίας θα κοστίζουν 40 ευρώ.

Για την Αθήνα:

Τα πρώτα 2500 εισιτήρια θα κοστίζουν 30 ευρώ.

Μετά την εξάντληση το εισιτήριο γενικής εισόδου θα κοστίζει 35 ευρώ.

Το εισιτήριο διακεκριμένης θέσης κοστίζει 75 ευρώ.

Τα εισιτήρια στο ταμείο την ημέρα της συναυλίας θα κοστίζει 40 ευρώ.

Από που αγοράζω εισιτήρια;

Εισιτήρια θα προπωλούνται στο Ticket House Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Fosscomm 2010

2010-04-26T18:56:00.000+03:00

Γεια σε όλους. Πέρασε καιρός και θέλω να γράψω λίγο για την καθημερινότητα μου, πως περνάω αυτό τον καιρό, κλπ.

Το περασμένο σαββ/κύριακο ήταν η Fosscomm όπου πέρασα πολύ όμορφα. Το συνέδριο της Fosscomm είναι το πανελλήνιο συνέδριο κοινοτήτων ελεύθερου λογισμικού. Εκεί διεξάχθηκαν 53 παρουσιάσεις εκ των οποίων οι 12 ήταν workshop. Επίσης υπήρχαν κάποια παράλληλα events τα οποία επισκέφτηκα. Ένα από αυτό ήταν το Kamibu Tech όπου αφορούσε κυρίως τεχνικά θέματα. Στην fosscomm υπήρχαν booths κάθε κοινότητας (FreeBSD, Fedora, Ubuntu, OpenSuse, Wikipedia, κλπ) όπου ήταν εκεί για να ενημερώνουν τον κόσμο σχετικά με τα projects τους. Πέρασα από όλα για αυτό και η μισή μου τσάντα γέμισε με φυλλάδια, CD, κονκάρδες, κάρτες, μπλουζάκια, αυτοκόλλητα, κλπ. Να προσθέσω ότι έγινε και ένας διαγωνισμός όπου κληρώθηκαν 5 Android κινητά. Δήλωσα κι εγώ συμμετοχή, αλλά δεν.

Εκτός το ότι το συνέδριο ήταν φανταστικό και πολύ οργανωμένο, έκανα και πολλές γνωριμίες όπου με χαροποίησαν πολύ. Συνάντησα παιδιά που είχα να τα δω μήνες και άλλα τα οποία δε τα είχα γνωρίσει ποτέ από κοντά και μιλούσαμε μέσω internet. Εκτός του ότι πέρασα καλά, έκανα φίλους, ξέφυγα από την καθημερινότητα, αποκόμισα και γνώσεις σχετικά με τις τεχνολογίες και το ελεύθερο λογισμικό πράγμα που ήταν ένα κίνητρο για το μέλλον.

Συγχαρητήρια λοιπόν σε όσους το διοργάνωσαν και στον κόσμο που ανταποκρίθηκε! :-)

Υ.Γ: Γράψτε εντυπώσεις αν θέλετε

Εμείς οι μαθητές, δεν είμαστε παθητικοί αποδέκτες

2010-04-20T10:04:00.000+03:00

Καλημέρα!

Διάβαζα ένα βιβλίο σχετικά με τη σύγχρονη διδασκαλία και γενικότερα τις σχέσεις μαθητή - καθηγητή. Μέχρι στιγμής έχω τελειώσει το δημοτικό και σε λίγες βδομάδες τελειώνω και το γυμνάσιο. Οι δάσκαλοι / καθηγητές που έχουν περάσει όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορώ να πω ότι μου έκαναν εντύπωση. Σαφώς υπήρχαν μερικοί που συμπαθούσα, μερικοί που μισούσα, μερικοί που αντιπαθούσα και μερικοί που αγαπούσα. Το σίγουρο ήταν ότι ο καθένας τους είχε διαφορετική προσωπικότητα.

Εμείς οι μαθητές πολλές φορές μπορεί να έχουμε ως είδωλο έναν καθηγητή/δάσκαλο μας. Δεν είναι κακό, ούτε παράξενο, απλά οι περισσότεροι δεν το εξωτερικεύουμε. Δε μου έχει συμβεί, αλλά πολλοί φίλοι μου μου έχουν διηγηθεί παρόμοιες ιστορίες σχετικά μ' αυτό. Εγώ θυμάμαι ότι είχα σε μεγάλη εκτίμηση μία δασκάλα, στην έκτη δημοτικού. Φοβερή εκπαιδευτικός, ακόμα και τώρα τη θαυμάζω. Υπήρχαν όμως και άλλοι, τρομεροί τύποι, που νομίζουν ότι εμείς οι μαθητές είμαστε παθητικοί αποδέκτες. Που μας απειλούν για ένα βαθμό στο τρίμηνο, που μας βάζουν σελίδες για ξερή παπαγαλία, που μας αντιμετωπίζουν ως ρομπότ και όχι σαν ανθρώπους, σαν μαθητές! Μίζεροι που αρχίζουν τις θεωρίες τους και βρίζουν το σύστημα και τους μαθητές. Ναι, είναι υπερβολικοί και φτάνουν στην παράνοια. Δε τους νοιάζει αν όλη η τάξη τους αντιπαθεί για τη συμπεριφορά τους, εκεί, ακάθεκτοι συνεχίζουν να αγαπάνε τους παπαγάλους της τάξης αγνοώντας τα υπόλοιπα παιδιά. Αξιολύπητοι. Ευτυχώς, όμως, έχουν περάσει και καλοί καθηγητές. Σαν την δασκάλα της έκτης δημοτικού, σαν τη φιλόλογο της Τρίτης γυμνασίου ή σαν τον τωρινό φυσικό μας. Άνθρωποι που δεν είναι απλοί δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά εκπαιδευτικοί, γονείς και βλέπουν τη δουλειά τους ευχάριστα. Άνθρωποι που αγαπάνε πραγματικά τη μάθηση και μας δίνουν ερεθίσματα και εναύσματα για να συνεχίσουμε στο ταξίδι της γνώσης. Για να ψαχτούμε και να προβληματιστούμε. Ναι, ξέρω, ποιος μαθητής θέλει να κάτσει και να διαβάσει έτσι πως είναι τα πράγματα στην εκπαίδευση; Ποιος μαθητής ενδιαφέρεται για έναν καλό καθηγητή; Σας επιβεβαιώνω πως πολλοί. Όταν υπάρχει καλός καθηγητής, όχι υποκειμενικά αλλά αντικειμενικά στην τάξη καλός, τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα. Κάνουμε μάθημα αλλά ψυχαγωγούμαστε κιόλας, η ώρα περνάει ευχάριστα. Μακάρι να ήταν όλοι εκπαιδευτικοί έτσι!

Αύξηση απουσιών

2010-04-13T20:43:00.001+03:00

Και ναι, η υπουργός παιδείας αποφάσισε να αυξήσει το όριο απουσιών μόνο για τη φετινή χρόνια λόγο γρίπης.

Ο λόγος; Διότι σημειώθηκαν πολλές απουσίες κατά το σχολικό έτος 2009 - 2010.

Άρα με τη νέα απόφαση της υπουργού παιδείας θα έχουν ως εξής:

Γυμνάσιο: Ο μαθητής μένει στην ίδια τάξη αν έχει πάνω από 83 ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΕΣ (αντί για 64) ή πάνω από 213 ΣΥΝΟΛΙΚΑ (αντί για 164). Ο μαθητής παραπέμπεται για τον Σεπτέμβρη αν έχει πάνω από 148 ΣΥΝΟΛΙΚΑ (αντί για 114).

Λύκειο: (Ενιαίο ή Επαγγελματικό): Ο μαθητής μένει στην ίδια τάξη αν έχει πάνω από 65 ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΕΣ (αντί για 50) ή πάνω από 148 ΣΥΝΟΛΙΚΑ (αντί για 114)

Ωραία, ευχάριστα νέα για τους μαθητές που κινδύνευαν να χάσουν τη σχολική χρονιά από απουσίες. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον εαυτό μου. Είχα 100 απουσίες (συνολικά) και μου έμεναν άλλες 14 για να φτάσω στο όριο. Τώρα πια, έχω άλλες 48 απουσίες για να φτάσω στο όριο απουσιών. Μεγάλη διαφορά, αύξηση 30%. Φυσικά η άνεση που θα έχω από εδώ και πέρα είναι προφανή. Από εκεί που κινδύνευα μη χάσω τη χρονιά τώρα πια έχω σχεδόν 7 μέρες όπου μπορώ να απουσιάζω. how awesome?

Τρίτη και 13

2010-04-13T00:33:00.000+03:00

Σήμερα είναι Τρίτη και 13. Η κακότυχη ημέρα που λέμε. Όλοι εσείς οι προληπτικοί κρυφτείτε κάτω από τα παπλώματα σας για να μη σας συμβεί τίποτα κακό. Ναι, σήμερα όλο και κάτι θα γίνει, θα σπάσουμε το πόδι μας, θα χάσουμε το λεωφορείο, θα μας σκιστεί το παντελόνι, θα καεί το σπίτι και ούτω κάθε εξής. Βέβαια! Όλα τα κακά θα συμβούν σήμερα επειδή είναι ΤΡΙΤΗ και 13. Επειδή είμαστε προληπτικοί, δεισιδαίμονες, στενόμυαλοι και άνθρωποι χωρίς λογική. Επειδή αυτά δεν τα ακούω μόνο από γιαγιάδες που είναι 100 χρόνια πίσω, αλλά και από παιδιά της ηλικίας μου.

Καλημέρα σας!

Τέλεις; Τέλω.

2010-04-11T23:19:00.001+03:00

Φωτογραφία με το Στάθη, προσπαθώ να παίξω ηλεκτρικό βιολί.

Μερικά πράγματα που θέλω:

- Θέλω να αγοράσω διπέταλο για τα τύμπανα.

-Θέλω να αγοράσω μπάσο.

-Θέλω να αγοράσω mp3.

-Θέλω να αγοράσω ένα μεγάλο πόστερ για να καλύψω έναν άδειο τοίχο στο δωμάτιο μου.

-Θέλω να αγοράσω t-shirts.

-Θέλω να πάω στην Ιρλανδία.

-Θέλω να έρθει το καλοκαίρι.

Λίγα, δε ζητάω τίποτα!

5.41 το πρωί ακούγοντας The Smiths

2010-04-09T05:27:00.000+03:00

Γεια, είναι 5.41 το πρωί και εγώ κάθομαι και ακούω The Smiths γράφοντας ένα κείμενο που μάλλον δεν θα έχει νόημα. Ας δούμε που μπορεί να με βγάλει. Οι ιδέες για το τι να πω θα έρχονται σιγά σιγά.

Λοιπόν, οι διακοπές του Πάσχα οδεύουν προς το τέλος τους και πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξω το πρόγραμμα ύπνου μου. Λίγο δύσκολο να προσαρμοστώ αλλά που θα πάει θα τα καταφέρω. Θα μου λείψουν τα ξενύχτια, για να είμαι ειλικρινής. Το θετικό είναι ότι σε τέσσερις βδομάδες ξεκινάνε οι εξετάσεις οπότε πάλι καλά θα περνάμε! Σίγουρα πολλοί θα διαβάσατε εξετάσεις και θα είπατε πως η καλοπέραση με τις εξετάσεις δεν συνδιάζοται. Κι όμως, οι περισσότεροι συμμαθητές, φίλοι, γνωστοί υποστηρίζουν ότι οι εξετάσεις είναι η καλύτερη περίοδος! Διαβάζεις το πρωί - μεσημέρι και την υπόλοιπη μέρα τριγυρνάς έξω διότι δεν έχεις φροντιστήρια. Δεν έχουν κι άδικο, όλοι καλοπερνάνε στις εξετάσεις. Όταν τελειώνουμε το μάθημα εξέτασης πάμε για μπουγάτσα και κακάο. Όλοι πάνε, οπότε κι εμείς σαν πρόβατα. Για εμένα το διάβασμα των εξετάσεων ήταν πάντα τα δύο άκρα αντίθετα. Θα διάβαζα πάρα πολύ, σε υπερβολικό βαθμό για το καλύτερο δυνατό μου ή θα χάζευα όλη μέρα και θα πήγαινα αδιάβαστη.

Οk, αρκετά με το θέμα των εξετάσεων. Χονδρικά κάπως έτσι είναι. Θα το αναλύσουμε καλύτερα όταν έρθει ο καιρός. Τότε που θα σας γράφω ότι έχω να μάθω όλους τους χρόνους το β' αορίστου και θα με λυπάστε. Αύριο έρχονται οι φίλες μου από την Ιταλία. Τις επιθύμησα οπότε δε θα χάσουμε ευκαιρία για καμία βόλτα στο κέντρο της Βέροιας. Μου έχουν αγοράσει και ένα δώρο, οπότε θέλω δε θέλω την αγωνία για το τι είναι, την έχω. Αυτά!

Blogging

2010-04-05T05:40:00.001+03:00

Ο καθένας έχει διαφορετική άποψη για το τι είναι το ίντερνετ γιατί ο καθένας το χρησιμοποιεί για διαφορετικούς λόγους. Άλλος για να προωθήσει τα προϊόντα του, άλλος/η για να βρει γκόμενα/ο, άλλος για να μάθει πως φτιάχνουμε ντολμαδάκια γιαλαντζί, άλλος για να αγοράσει t-shirt από την αγαπημένη του μπάντα μέσω ίντερνετ, άλλος για να παρουσιαστεί ως εικοσάρης, ξανθός, γαλανομάτης με γυμνασμένο σώμα κάνοντας τα κοριτσάκια να φαντασιόνωνται ενώ στην πραγματικότητα είναι σαρανταπεντάρης με πλαδαρή κοιλιά, φαλάκρα και σάπια δόντια, άλλος για να επικοινωνήσει με το φίλο τους που βρίσκεσαι στην άλλη άκρη του κόσμου, άλλος για όλα τα παραπάνω μαζί και γενικότερα ο καθένας με τα γούστα του.

Το ίντερνετ έχει πολλές χρησιμότητες. Μία από αυτές είναι το blogging. Το να γράφεις σε ένα blog σου προσφέρει πολλά περισσότερα από όσα νομίζεις. Θα το αναλύσω λίγο καλύτερα και τότε ίσως καταλάβετε. Το blog δεν είναι απλά, γράφω - σβήνω - δημοσιεύω. Είναι και σκέψη. Και αυτό μετράει. Σκέφτεσαι τι θα αναρτήσεις, πως θα το αναρτήσεις. Ένας καλός blogger πρέπει να έχει επιχειρήματα, να είναι ετοιμόλογος και πάνω από όλα να ξέρει να υποστηρίζει αυτά που γράφει. Να είναι σίγουρος και να πιστεύει ότι λέει, να μη γράφει αερολογίες. Μέσα από τα blogs μπορείς να δημιουργήσεις και φιλίες. Κατά καιρούς διάφοροι άγνωστοι θα περάσουν από το blog σου, θα σχολιάσουν, θα το ελέγχουν μερικές μέρες και κάποια στιγμή θα σε παρατήσουν.Μπορεί σε μερικούς από αυτούς να φανείς καλός, θα χαρείς και εσύ ο ίδιος όταν το διαπιστώσεις. Ο κάθε blogger έχει και μία προσωπικότητα, σαν άνθρωπος που είναι. Πολλές φορές αυτή παρατηρείται έντονα σ' αυτά που γράφει. Θα συναντήσεις αναρχικούς, παπάδες, πολιτικούς, μουσικούς, δημοσιογράφους, σοσιαλιστές, μαθητές, ανώνυμους κλπ. Όπως και στην καθημερινότητα. Απλά εδώ θα πατάς μερικά κουμπάκια, και θα βλέπεις τις απόψεις τους μέσα σε μία οθόνη. Ποιος θα το φανταζόνταν πριν λίγα χρόνια;

Τέλος, κάτι που παρατήρησα σε εμένα την ίδια σχετικά με την τέχνη του blogging είναι ότι σε κάνει να ανακαλύπτεις πράγματα για τον εαυτό σου που ποτέ δεν είχες σκεφτεί πιο πριν. Την ώρα που γράφεις ή διαβάζεις τις αναρτήσεις σου, διατυπώνεις προτάσεις που πολλές φορές απορείς αν τις έχεις σκεφτεί εσύ ο ίδιος. Αν συμβαδίζουν με λεγόμενα σου, αν ταυτίζονται με την προσωπικότητα σου. Και όντως, τα έχεις γράψει εσύ. Είναι τα πιστεύω σου. Που φυσικά με τον καιρό μπορούν να αλλάξουν. Έτσι πολλές φορές αν κάνεις μία αναδρομή στο παρελθόν και από τώρα που έχουμε 2010 γυρίσεις πίσω και δεις τα άρθρα του 2008 θα δεις μία τεράστια αλλαγή προς το πρόσωπο σου. Ίσως και να απορείς αν τα έχεις γράψει εσύ. Θα δεις όμως και όμορφες στιγμές, εμπειρίες που μοιράστηκες στο blog σου, φωτογραφίες με φίλους, περιγραφή καθημερινότητας και άλλα τέτοια που θα σου δημιουργήσουν μία νοσταλγία για τον "παλιό καλό καιρό". Κρύβει πολλές ομορφιές το blogging. Για αυτό και γράφω, για να τις ανακαλύψω.

Ο νεαρός με τα ακουστικά

2010-04-01T02:32:00.000+03:00

Έξι και μισή το πρωί, διασχίζω ένα πεζοδρόμιο. Ερημιά. Μόνο ένας νεαρός δίπλα μου. Τον κοιτάω, με αγνοεί. Έχει τα ακουστικά στα αυτιά του οπότε δεν ακούει καν τι μπορεί να ψιθυρίζω. Προσπαθώ να ακούσω τι ακούει. Αν τα καταφέρω θα καταλάβω αν έχουμε κοινά ενδιαφέροντα στη μουσική. Ακούγεται τόσο δυνατά που νομίζω ότι θα του σπάσουν τα τύμπανα. Απέτυχα. Τουλάχιστον είμαι αρκετά σίγουρη για το ότι πηγαίνει για μάθημα. Σίγουρα θα είναι από αυτούς που τραβάνε τα ζόρια των πανελλαδικών και τρέχουν για μαθήματα μέσα στο Πάσχα. Δεν έχει μέλλον να ασχολούμαι με τον τύπο. Αλλάζω πορεία και περιμένω στο φανάρι. Η αϋπνία με σκοτώνει. Καληνύχτα.

Εξορμήσεις στον Ημαθιώτικο κάμπο

2010-03-29T14:25:00.000+03:00

Χθες διαπίστωσα για ακόμη μία φορά ότι οι Κυριακές δεν είναι βαρετές. Πλέον κοντεύω να τις λατρέψω! Η χθεσινή Κυριακή λοιπόν περιέλαβε δάση, βουνά, ποτάμια, φράγματα, κάμπους, λόφους, γέφυρες και πολλά άλλα. Μόνο σε θάλασσα δε καταφέραμε να πάμε με τα ποδήλατα μας. Που αν υπήρχε εδώ κοντά καμία, θα το επιχειρούσαμε! Πήραμε λοιπόν τα ποδήλατα μας και γυρίσαμε τα χωριά της Ημαθίας. Το δικό μου ήταν χαλασμένο αλλά μία μέρα πριν το επισκεύασα για να είμαι έτοιμη για την εξόρμηση μας. ;)

Αρχικά ξεκινήσαμε τη διαδρομή Βέροια - Φράγμα η οποία είναι απλά φοβερή που λέει και ο φίλος μου ο Δημήτρης. Στα δεξιά υπήρχε ποτάμι όπου δε χάσαμε την ευκαιρία να κάτσουμε στις όχθες του. Παρατήσαμε τα ποδήλατα στο δρόμο και μετά από μία παρατήρηση ενός περαστικού σηκωθήκαμε και συνεχίσαμε κανονικά τη διαδρομή μας προς το Φράγμα. Η αλήθεια είναι πως ο φόβος μας ήταν μην σκάσει κανένα λάστιχο. Τελικά αυτό έγινε λίγο αργότερα. Επίσης συναντήσαμε πάρα πολλά σκυλιά - τα περισσότερα δεμένα οπότε παλευόταν. Δεξιά και αριστερά είχε αμυγδαλιές και πράσινο. Ο καιρός μας ευνόησε πολύ γιατί δεν είχε τρομερή ζέστη αλλά ούτε και κρύο μα είχε ήλιο. Όλοι μας κάναμε ποδήλατο δίπλα δίπλα κι έτσι μπορούσαμε να συζητάμε. Όταν φτάσαμε στο φράγμα με τα παιδιά αρχικά κάτσαμε για φαγητό στην Καντίνα, τότε άρχισε να φυσάει λίγο με αποτέλεσμα να διασκορπίζονται χαρτοπετσέτες παντού. Όταν τελειώσαμε από τα σουβλάκια πήραμε ξανά τα ποδήλατα και μπήκαμε μέσα στο δάσος. Mountain bike! Βρήκαμε ένα καλό παγκάκι και αρχίσαμε και συζητούσαμε για ότι μας έκανε κέφι. Σχολικές γιορτές, μουσική, συγκροτήματα και πολλά άλλα. Μετά από καμία ώρα συζήτησης φύγαμε από το δάσος και πήγαμε στη γέφυρα του Αλιάκμονα. Εξίσου όμορφα και εκεί. Ύστερα μας ήρθε η φαεινή ιδέα να ανέβουμε με τα ποδήλατα στον Σταυρό. Η ιδέα ήταν του Στέφανου και το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Μας οδήγησε στα μελίσσια. Μπράβο Στέφανε αγόρι μου.

Αργότερα κάναμε τον κύκλο του Αλιάκμονα και ξαπωστάσαμε σε μία γεφυρίτσα. Αρχισε να κάνει λίγο κρύο και όταν αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω, το λάστιχο του Στέφανου έσκασε. Ευτυχώς σταθήκαμε τυχεροί γιατί εκεί κοντά υπάρχει ένα ποδηλατάδικο οπότε τα καταφέραμε και το αντικαταστήσαμε. Είχαμε πολλές επιλογές για το γυρισμό. Μπορούσαμε να επιστρέψουμε έτσι όπως ήρθαμε, να πάμε από την εθνική, να κάνουμε τον κύκλο περνώντας τα χωριά Κουλούρα και Μέση και άλλα που μάλλον δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα. Τελικά επιλέξαμε να κάνουμε τον κύκλο αλλά κάπου στην αρχή διαπιστώσαμε ότι ήταν πολύ κουραστικό οπότε προτιμήσαμε τον πρώτο τρόπο. Άρχισε να βρέχει μα δε μας πτόησε. Το κακό ήταν ότι όσες κατηφόρες είχαμε κατέβει στην αρχή, τώρα στην επιστροφή θα έπρεπε να τις ανεβούμε. Δεν πειράζει όμως, παλευόταν. Φτάσαμε Βέροια, πήγαμε αφήσαμε τα ποδήλατα σπίτι του Πάνου και ύστερα μετά από τόση κούραση πήγαμε σπίτι μας. Φοβερή μέρα.

Να πόσο πολύ αγαπάει η εκκλησία τις φτωχές οικογένειες

2010-03-27T00:45:00.001+02:00

Καλησπέρα. Μόλις άρχισαν οι διακοπές για το Πάσχα και προσπαθώ να σκεφτώ πως θα διαχειριστώ σωστά το χρόνο μου τις επόμενες μέρες. Μιας που θα έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο λέω να καλύψω κάποια κενά σε μερικά μαθήματα, να εξασκηθώ στη μουσική και να διαβάσω λίγο μαθηματικά που έχω μείνει κάπως πίσω.

Σήμερα λοιπόν το πρόγραμμα των σχολικών ωρών ήταν χαλαρό. Τις πρώτες δύο ώρες πήγαμε εκκλησία, ύστερα είδαμε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με το "Άγιο φως" που τελικά ήταν αποτυχία διότι μάλλον έβαλαν λάθος dvd ή κάτι τέτοιο και ύστερα κάναμε μία ώρα κενό και φύγαμε.

Ο λόγος για τον οποίο γράφω αυτό το άρθρο είναι γιατί σήμερα με εξέπληξε ένα γεγονός στον χώρο της εκκλησίας. Αυτόν τον ιερό χώρο που "πρεσβεύει" την αγάπη και βοηθάει φτωχές οικογένειες και ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Αυτόν τον χώρο που κανένας εκεί δεν κάνει διακρίσεις, που βασιλεύει η γαλήνη και η ευτυχία. Αυτόν το χώρο που αποδέχεται κάθε "είδους" άνθρωπο. Σε αυτόν το χώρο λοιπόν σήμερα συνάντησα κάτι απάνθρωπο που μου έκανε εντύπωση. Καθόμουν στο παγκάκι μιας γνωστής εκκλησίας της Βέροιας περιμένοντας να τελειώσει η θεία λειτουργία και όλα ήταν τόσο ήρεμα. Ξαφνικά ήρθε στα αυτιά μου ένα μοναδικό άκουσμα. Το άκουσμα του ακορντεόν. Πάντα λάτρευα το ακορντεόν. Έτσι λοιπόν εντυπωσιασμένη γύρισα να δω ποιος ήταν ο οργανοπαίκτης. Ο οργανοπαίκτης μας λοιπόν ήταν ένα μικρό μελαψό παιδί κάπου στα οκτώ - εννέα ετών το οποίο περπατούσε στο πεζοδρόμιο μαζί με την μητέρα του και το μικρό του αδερφάκι όπου ήταν μέσα στο καρότσι. Ήταν φανερό πως ήταν μία φτωχή οικογένεια όπου είχε βγει στο δρόμο για ελεημοσύνη. Καθώς διέσχιζαν το πεζοδρόμιο εγώ είχα σαγηνευτεί από τη μελωδία που θύμιζε τόσο πολύ το soundtrack της ταινίας Amelie. Είχα φορέσει ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά που έβλεπα τον μικρό ταλαντούχο να παίζει με τόση άνεση.. Η ομορφιά χάθηκε όταν ήρθε μία κυρία της εκκλησίας και τους έκανε νόημα να φύγουν, να πάρουν δρόμο. Έκανε ένα άσχημο νεύμα στην οικογένεια να απομακρυνθούν και η μελωδία σταμάτησε. Η κυρία αυτή είναι υπεύθυνη για την εκκλησία και γενικότερα είναι πολλά χρόνια εκεί, έχει περάσει τη ζωή της στην εκκλησία με λίγα λόγια.

Αφού είδα αυτή την τραγική εικόνα ψιθύρισα στον εαυτό μου "Να πόσο πολύ αγαπάει η εκκλησία τις φτωχές οικογένειες, τους στηρίζει φανερά". Δεν μπορώ να εξηγήσω το λόγο. Η οικογένεια απλά διέσχιζε το δρόμο παίζοντας ακορντεόν, ούτε σταμάτησε για να ενοχλήσει την λειτουργία ούτε τίποτα. Γιατί να συνέβη άραγε αυτό; Γιατί η κυρία να φέρθηκε έτσι στον μικρούλη και την οικογένεια του; Γιατί μιλάνε για αγάπη από τη στιγμή που ούτε οι ίδιοι της εκκλησίας δεν τα πιστεύουν; Ξέρω, γενικολογώ αυτή τη στιγμή. Αυτό συνέβη στην συγκεκριμένη εκκλησία, δεν είναι όλοι έτσι, σίγουρα. Απλά μου φαίνεται περίεργο να έχει τόσα βιώματα από εκκλησίες, ανθρώπους που συναναστρέφονται με αυτήν, φιλανθρωπίες, ιδρύματα κλπ. και να φέρεται έτσι. Αυτή η κυρία από το λίγο που την ξέρω μου έχει φερθεί εξαιρετικά, ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα φερόταν κάπως έτσι σε κάποιον "κατώτερο". Τώρα απλά την λυπάμαι.

The Cure - Friday I'm in love

2010-03-25T23:47:00.000+02:00

I don't care if Monday's blue
Tuesday's gray and Wednesday too
Thursday I don't care about you
It's Friday, I'm in love

Monday you can fall apart
Tuesday, Wednesday break my heart
Oh, Thursday doesn't even start
It's Friday I'm in love

Saturday, wait
And Sunday always comes too late
But Friday, never hesitate...

I don't care if Mondays black
Tuesday, Wednesday - heart attack
Thursday, never looking back
It's Friday, I'm in love

Monday, you can hold your head
Tuesday, Wednesday stay in bed
Or Thursday - watch the walls instead
It's Friday, I'm in love

Saturday, wait
And Sunday always comes too late
But Friday, never hesitate...

Dressed up to the eyes
It's a wonderful surprise
To see your shoes and your spirits rise
Throwing out your frown
And just smiling at the sound
And as sleek as a sheik
Spinning round and round
Always take a big bite
It's such a gorgeous sight
To see you eat in the middle of the night
You can never get enough
Enough of this stuff
It's Friday, I'm in love

I don't care if Monday's blue
Tuesday's gray and Wednesday too
Thursday I don't care about you
It's Friday, I'm in love

Monday you can fall apart
Tuesday, Wednesday break my heart
Thursday doesn't even start
It's Friday I'm in love

I love this song, I love this band, I love this day.

Και έλεγα ότι οι Κυριακές είναι οι βαρετές..

2010-03-22T00:29:00.001+02:00

Πάντα έκανα διακρίσεις στις Κυριακές. Έλεγα πως η Κυριακή είναι η πιο βαρετή και πληκτική μέρα ever. Η κακοκεφιά βαρούσε κόκκινο. Αυτά τα βαρετά μεσημέρια τις Κυριακές, πάντα ένιωθα σαν άρρωστη ώσπου αποδείχτηκα ψεύτρα. Η Κυριακή είναι μία μέρα σαν όλες τις άλλες!

Χθες είχαμε μία συναυλία για τον Βαγγέλη με τα μουσικά όργανα στον πεζόδρομο. Το μαγαζί έκλεινε 30 χρόνια και αυτός ήταν ο λόγος που παίξαμε ζωντανά. Για να γιορτάσουμε. Η περασμένη Κυριακή όχι μόνο δεν ήταν βαρετή αλλά ήταν από τις πιο έντονες Κυριακές τις ζωές μου. Ήμουν αναστατωμένη, ανήσυχη και γενικότερα σε μία ένταση. Είχα αγχωθεί γιατί εκτός το ότι πρώτη φορά έπαιζα τύμπανα μπροστά σε τόσο κόσμο έπρεπε να καλύψω έναν drummer ο οποίος έλειπε και δεν μπόρεσε να ήταν εκεί για να παίξει με το συγκρότημα του. Με λίγα λόγια, έπαιξα σε δύο μπάντες. Τα χέρια μου ίδρωναν, σκεφτόμουν ότι οτιδήποτε και αν έκανα θα το έκανα λανθασμένα με αποτέλεσμα την καταστροφή. Δεν ήθελα να απογοητεύσω κανέναν και πόσο μάλλον τον εαυτό μου. Ήθελα να βοηθήσω και να βοηθηθώ. Τελικά όλα πήγαν υπέροχα. Με την μπάντα μου παίξαμε πολύ καλά, καλύτερα από ότι φανταζόμασταν αλλά φυσικά τα λάθη δεν έλειπαν, live ήταν, live χωρίς λάθη; Δύσκολο. Ειδικά για την μπάντα μου όπου είμαστε μόνο ένα μήνα μαζί. Ο κόσμος ήταν εκεί, άτομα κάθε ηλικίας. Ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, ένας επιπλέον λόγος για να παίξουμε και να δώσουμε ένα μήνυμα σε όσους ήταν εκεί. Εκτός από τις Κυριακές άλλαξα γνώμη και για τις συναυλίες. Δε μου άρεσε να παίζω "δημόσια" και γενικότερα μπροστά σε κόσμο. Πάντα προτιμούσα να κλείνομαι στην τρύπα μου και να παίζω για εμένα και μόνο. Μάλλον είναι η ντροπή και το άγχος τα οποία όταν ανέβεις στη σκηνή εξαφανίζονται. Όταν ανεβαίνεις στην σκηνή είναι όλα τόσο όμορφα, προσπαθείς να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή εκεί πάνω και να κάνεις οτιδήποτε για να μην κατέβεις αλλά ξέρεις πως κάποτε θα τελειώσει και θα σου μείνει ως μία ωραία ανάμνηση..

Αυτά λοιπόν, πολύ όμορφη βδομάδα η περασμένη. Πολύ λίγο μάθημα, πολλή μουσική, καλή παρέα και όλα υπέροχα. Γενικότερα μου άρεσε που διηγήθηκα το πως είναι να είσαι πάνω στην σκηνή, δεν είχα διαβάσει ποτέ πουθενά κάτι παρόμοιο και ήθελα να το εξωτερικεύσω.

Που να το ακούσετε και live :]

Άρχισα το τσάι

2010-03-12T00:56:00.000+02:00

Καλησπέρα there! Είναι σχεδόν μία η ώρα το βράδυ και είπα να γράψω ένα άρθρο εδώ, στο μπλογκ μου. Είμαι πολύ ήρεμη αυτή τη στιγμή, ακούω ambient μουσική και πίνω τσάι οπότε αυτό με βοηθάει πολύ. Ο ήχος του msn είναι κάπως εκνευριστικός αλλά προσπαθώ να τον αγνοήσω. Θα μπορούσα πολύ απλά να τον απενεργοποιήσω αλλά προτιμώ να γράψω για την αγάπη που έχω δημιουργήσει τελευταία για το τσάι!

Πριν καμία βδομάδα λοιπόν, επισκέφτηκα ένα μαγαζί στη Θεσσαλονίκη ονομαζόμενο "Ο Δρόμος Του Τσαγιού". Με το που μπήκα μέσα μου έκαναν εντύπωση οι εκατοντάδες πορτοκαλί μπουκάλες που ήταν ομοιόμορφες στα ράφια. Προφανώς περιείχαν τσάι. Πάμπολλα τσάγια, κάθε είδους τσάι μέσα σε ένα μαγαζί! Τσάγια από την Ινδία μέχρι το Βόριο Πόλο. Από την Ιαπωνία μέχρι την Αργεντινή. Οτιδήποτε γεύση θελήσει η ψυχή σου! Η ποικιλία ήταν φοβερή. Δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω. Λευκό; Πράσινο; Με βότανα; Με αποξηραμένα φρούτα; Μαύρο αρωματισμένο; Τι; Ο πωλιτής ήταν διαθέσιμος να με βοηθήσει και να μου απαντήσει σε οποιαδήποτε απορία μου. Μου έδωσε και ένα κατάλογο όπου περιείχε όλα τα τσάγια που είχε το μαγαζί. Δίπλα από την ονομασία τους είχε τα συστατικά τους. Υπήρχαν πάρα πολλές λέξεις από τις οποίες πολλές δεν ήξερα όπως "μυρτίλο" ή "σανγκουίνης". Όσα μου έκαναν εντύπωση ζητούσα να τα μυρίσω ώστε να δω αν πράγματι μου αρέσουν. Πολλά απέρριψα και τελικά κατέληξα να αγοράσω το τσάι ονόματι "Χριστούγεννα στη Βιέννη" και το "Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας". Η μυρωδιά τους με είχε σαγηνέψει μέχρι που σήμερα τα δοκίμασα και έμεινα έκπληκτη! Εδώ και μία μέρα ψάχνω ένα σωρό πληροφορίες σχετικά με το τσάι, τις ιδιότητες του, την ιστορία του, το πως φτιάχνετε, τις χώρες προέλευσης κλπ.

Τώρα έχω σημειώσει ένα σωρό τσάγια που θέλω να αγοράσω την επόμενη φορά που θα πάω Θεσσαλονίκη. Ανυπομονώ, απλά. :)

-> http://www.tearoute.gr αρκετές πληροφορίες σχετικά με το τσάι. Φοβερό.

"Για να διώξει κανείς τη δίψα, πρέπει να πιει νερό.
Για να διώξει κανείς τις έννοιες, πρέπει να πιει κρασί
Για να ανοίξει το πνεύμα του και να μείνει κανείς ξύπνιος, πρέπει να πιει τσάι."
Lu Yu

You 're dead

2010-03-11T01:48:00.001+02:00

Image #1. Title "The clouds are my friend"

Βροχή! Ένα στενοχωρημένο αγόρι προσπαθεί να παρηγορηθεί από τα σύννεφα.

Image #2. Title: "Dead"

Ουσιαστικά είναι ένα νεκροταφείο. Από πίσω σχεδίασα κάποια βουνά και δέντρα. Υποτίθεται πως έχει ανέμους και είναι μία παγερή νύχτα. Το σχεδίασα online. Κλικ στην φώτο για καλύτερο μέγεθος.

Για τι μιλάει αυτό το μπλογκ τέλος πάντων;

2010-03-09T00:02:00.002+02:00

Γεια για ακόμη μία φορά! :D

Χιονίζει στη Βέροια, έκλεισαν και τα σχολεία για μία μέρα. Ίσως κλείσουν και αύριο αν και το κόβω δύσκολο. Γενικότερα ησυχία. Τον τελευταίο καιρό σπάνια γράφω για τα νέα μου και γενικότερα για 'μένα. Με στενοχωρεί αυτό το γεγονός. Αρχικά ξεκίνησα να γράφω για το πως περνάω την ημέρα μου. Το korineto.blogspot.com ξεκίνησε σαν ένα ημερολόγιο μιας μαθήτριας που θα δημοσιεύεται στο ίντερνετ για άγνωστο λόγο. Τώρα πια έχει πάρει άλλη μορφή. Σοβαρότερη, ωριμότερη όπου εκφράζω απόψεις και συναισθήματα. Δεν είναι ένα blog με κατηγορίες και ταμπέλες. Το κορινέτο είναι ένα blog που επικρατεί η αταξία. Τυχαίνει να γράφω για την επικαιρότητα, τυχαίνει να γράφω για τη μουσική, τυχαίνει να γράφω ποίηση, τυχαίνει να γράφω για το πως πέρασα σήμερα, τυχαίνει να γράφω για τη σοκολατίνα της γιαγιάς μου και γενικότερα για οτιδήποτε με ευχαριστεί! Άμα θέλω να ποστάρω δύο προτάσεις θα τις ποστάρω, είτε το βρίσκεται ενδιαφέρον είτε αδιάφορο! :)

Η μουσική είναι όμορφη

2010-03-03T16:51:00.000+02:00

Γεια χαρά.

Σε ποιον δεν αρέσει η μουσική; Ρητορική ερώτηση, δεν έχω συναντήσει μέχρι στιγμής κανέναν άνθρωπο που να μη του αρέσει έστω και ένα είδος μουσικής ή έστω ένας καλλιτέχνης ή ένα τραγούδι ή μία μελωδία ή κάτι! Δεν είναι κακό να μην έχεις γνώσεις μουσικής αλλά σίγουρα είναι ένα επιπλέον προσόν. Είναι όμορφο να ξέρεις από μουσική, να παίζεις ένα μουσικό όργανο, να ξέρεις να διαβάζεις μουσική ή γενικότερα να έχεις έστω κάποιες βασικές γνώσεις μουσικής.

Πάντα με ηρεμούσε η μουσική, ιδιαίτερα η κλασσική και το ambient. Πάντα με πείσμωνε η μουσική. Ιδιαίτερα η metal, που με εξαγριώνει. Πάντα με έκανε χαρούμενη η μουσική. Ιδιαίτερα το alternative rock. Πάντα με έκανε να ονειρεύομαι. Ιδιαίτερα το post-rock και ή instrumental. Πάντα με έθλιβε. Ιδιαίτερα το black metal και οι μπαλάντες. Το κάθε είδος έχει κάτι ξεχωριστό, κάτι όμορφο που ο καθένας το βρίσκει με το δικό του τρόπο.

Είναι άπειρες οι φορές που μου έχουν κάνει την εξής ερώτηση: "Τι μουσική ακούς;". Τότε πραγματικά δε ξέρω τι να απαντήσω. Ας αναλύσουμε το πρόβλημα. Αρχικά, δε ξέρω τι να αναφέρω, είδος ή καλλιτέχνες; Ύστερα, είναι τόσα πολλά που μου αρέσουν που δε μπορώ να τα κατηγοριοποιήσω μα ούτε και να τα ξεχωρίσω. Νιώθω ότι θα αρχίσω τις διακρίσεις. Επίσης μισώ την απάντηση "απ'όλα". Τι θα πει "απ'όλα;". Δε με ρωτάει ο άλλος πως τρώω το γύρο μου, τι μουσική ακούω με ρωτάει. Με την απάντηση "απ'όλα" είναι σαν να μην απαντάς καθόλου. Πολύ γενικό και άσχημο, οπότε εκνευρίζομαι όταν μου απαντάνε απ'όλα, προτιμώ να μου αραδιάσουν ένα σωρό άγνωστους καλλιτέχνες! Έτσι λοιπόν, συνήθως απαντάω ότι ακούω είδη ανάλογα με την ψυχολογική μου κατάσταση, το mood που λέμε. Και ύστερα αναφέρω κάποια συγκροτήματα για να γίνω συγκεκριμένη.

Η μουσική είναι από τα πιο δημιουργικά πράγματα! Μπορείς να συνθέσεις, να γράψεις στίχους, να τραγουδήσεις, να ακούσεις, να μελετήσεις τους στίχους και τόσα άλλα. Η μουσική είναι όμορφη όταν είναι ποιοτική.

Να μερικά τραγούδια που μ'αρέσουν πολύ. Διάφορα είδη για κάθε "γούστο".

Το sountrack από την ταινία "Τα παιδιά της χορωδίας".

Κatatonia (Έρχονται και Θεσσαλονίκη στις 10 Απριλίου, μη το ξεχνάμε) για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Mad world - από την ταινία Donnie darko (must see)

Warning Sign από Coldplay , πάντα μου έφτιαχνε τη διάθεση.

My loneliness από Firewind. Το αγαπώ αυτό το τραγούδι, αλλά και αυτόν που μου το πρότεινε :*

Έχω μπερδέψει τα όνειρα με την πραγματικότητα

2010-03-01T01:42:00.000+02:00

Τον τελευταίο μήνα έχω ένα "σοβαρό" πρόβλημα που καταντάει κωμικό. Δε μπορώ να ξεχωρίσω τη πραγματικότητα από τα όνειρα. Δεν έχω ψάξει σε τι ευθύνεται αυτό αλλά πραγματικά πολλές φορές με οδηγεί σε MINDFUCK. Σίγουρα θα υπάρχει μία εξήγηση.

Για παράδειγμα, διηγιομουν σε μία φίλη μου μία ιστορία και δε μπορούσα να θυμηθώ αν ένα μέρος της ιστορίας είχε όντως συμβεί ή αν το είχα δει στο όνειρο μου. Δηλαδή όντως είχα δει την ιστορία στο όνειρο μου αλλά και την είχα ζήσει αλλά δε θυμόμουν αν είδα κάτι επιπλέον στο όνειρο, δηλαδή αν η ιστορία συνεχίστηκε στο όνειρο. Πραγματικά εκτός το ότι μερικές φορές καταντάει γελοίο το να προσπαθώ να θυμηθώ είναι και εξωφρενικό! Πάντως ελπίζω να λυθεί σύντομα γιατί θα καταντήσω μυθομανής ή κάτι τέτοιο. lol

Είμαστε πρόβατα

2010-02-21T13:41:00.001+02:00

Απορώ πως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι κάθονται σαν πρόβατα μπροστά στην τηλεόραση περιμένοντας την εκπομπή της Λαμπίρης ή οποιαδήποτε κοτσομπολίστικη που έχει ως κύριο θέμα της showbiz. Προσωπικά μιλώντας, γιατί να με νοιάζει ο χωρισμός της Μενεγάκη - Λάτσιου; Δεν με ενδιαφέρει μωρέ; Τι το παίζετε σε όλα τα κανάλια; Κάτι πιο ενδιαφέρον για να κάνετε τη διαφορά δεν υπάρχει; Εμ, βέβαια, πρόβατα είστε και το ίδιο και εμείς, γιατί εμείς διψάμε για κουτσομπολιά, από τη φύση μας. Δηλαδή δε μπορώ να καταλάβω, προτιμώ να μου διηγηθεί η γειτόνισσα μου το χωρισμό της παρά να βλέπω σε όλα τα κανάλια το χωρισμό της Μενεγάκης. Τουλάχιστον η γειτόνισσα μου θα είναι κάπως πιο αληθινή.

Πραγματικά είναι μερικοί άνθρωποι που ζουν για το δελτίο του σταρ. Για το αν χώρισε ο τάδε δημοσιογράφος, για το αν ερωτεύτηκε η τάδε ηθοποιός το σκηνοθέτη της, για το αν έβρισε της κάμερες ο τάδε τραγουδιστής. Μα καλά, τόσο ενδιαφέροντα είναι όλα αυτά; Είναι τόσο ενδιαφέρον να κάτσεις να δεις το top 10 των πιο ερωτευμένων ζευγαριών της showbiz? Είναι τόσο ενδιαφέρον αν ο Αλιάγας έχει σχέση με τη Kesha? Είναι τόσο ενδιαφέρον να διαβάζεις ένα άρθρο για τα πιο πολυσυζητημένα διαζύγια της χρονιάς; Και είναι άνθρωποι που ζουν με αυτό. Εννοώ τον απλό κοσμάκη που όλη μέρα συζητάει για κουτσομπολιά και δε κοιμάται το βράδυ για το αν είναι φήμη το ότι η Μενεγάκη π.χ θα κάνει μεταγραφή στον Antenna. Και όταν τους τι λες; "Κοινωνικά θέματα είναι" Δεν είναι κουτσομπολιά! Καλά, εντάξει, κάθε μέρα που περνάει γινόμαστε και πιο πρόβατα. Ε! Πρόβατα.

Πως να κατανοήσεις αυτά που διαβάζεις

2010-02-15T03:31:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω αρκετά βιβλία είτε αυτά είναι e-books είτε όχι και έχω παρατηρήσει το εξής: Όταν διαβάζω από μέσα μου τυχαίνει να διαβάζω γρήγορα και αυτό με οδηγεί στο να μην κατανοώ αυτό που διαβάζω. Αυτό συνέβαινε πολύ συχνά με αποτέλεσμα να παρατάω το βιβλίο για άγνωστο λόγο λέγοντας "δε καταλαβαίνω τι διαβάζω, δε μπορώ να καταλάβω τι λέει, μπερδεύομαι". Προχθές το βράδυ επίσης τυχαία ανακάλυψα ποιο ήταν το πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν το ότι τα διάβαζα από μέσα μου. Έτσι κάθισα και διάβασα τέσσερα - πέντε άρθρα διαφορετικού περιεχομένου φωναχτά, δηλαδή σε ένταση όπου μπορούσα να ακούσω τη φωνή μου. Φυσικά δεν εννοώ να φωνάζεις σαν τρελός αλλά ούτε να τα λες ψιθυριστά αλλά να τα λες σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο ώστε να μπορείς να ακούσεις τι διαβάζεις.

Ύστερα έκανα κάποια πειράματα ώστε να επαληθεύσω τις σκέψεις μου. Πέτυχαν. Άνοιξα ένα αγγλικό βιβλίο και είχε τέσσερις παραγράφους. Τις δύο τις διάβασα φωναχτά τις δύο από μέσα (εναλλάξ). Τελικά συμπέρανα πως όντως αυτό ήταν το πρόβλημα. Ότι δηλαδή υπήρχαν πολλά βιβλία (ιδιαίτερα αυτά που περιέχουν επιστημονικούς όρους και γενικότερα θεωρούνται δύσκολα, δε μιλώ για παραμύθια) όπου δε μπορούσα να βγάλω νόημα.

Τώρα βέβαια δε μπορώ να ξέρω αν αυτό συμβαίνει σε όλους αλλά όσοι έχουν κάποιο παρόμοιο πρόβλημα ας δοκιμάσουν να διαβάζουν οτιδήποτε φωναχτά. Με βοήθησε πολύ και ιδίως στα ξένα βιβλία/άρθρα κλπ.

Το avatar σε 4D

2010-02-12T14:51:00.000+02:00

Στην Κορέα η ταινία Avatar κυκλοφόρησε σε 4D μορφή. Όταν όλοι εμείς είμαστε ενθουσιασμένοι με τη 3D μορφή, αυτή είναι ένα βήμα παρακάτω.

Διαγωνισμός Πατάκη

2010-02-06T18:18:00.000+02:00

Οι εκδόσεις Πατάκη οργανώνουν ένα διαγωνισμό με θέμα "Ένας άλλος άνθρωπος".
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του Πατάκη .

Όποιος θα συμμετάσχει στο διαγωνισμό ας αφήσει ένα σχόλιο. Θα πάρω κι εγώ μέρος.

Ανακοίνωση

2010-02-03T21:53:00.000+02:00

Ναι! Είναι ακόμα ένα βαρετό blog αλλά όσο υπάρχω θα υπάρχει.

Υ.Γ Μην γράψεις "ποτέ μην λες ποτέ". Θα θεωρηθείς προβλέψιμος. :]

Αντί ρατσιστές, ενωθείτε!

2010-02-02T19:45:00.000+02:00

Καλησπέρα παιδιά! Αυτό είναι ένα post που έχει να κάνει με όσους έχουν facebook. Έχει δημιουργηθεί ένα group από έναν φίλο μου το οποίο έχει να κάνει κυριότερα με το ρατσισμό.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε δημιούργησε το group για διαφημιστικούς ή εμπορικούς σκοπούς αλλά γιατί έχουμε βαρεθεί να συναντάμε το ρατσισμό στα σχολεία, στις δουλειές, στη βραδινή μας έξοδο και γενικότερα παντού. Αν κοιτάξετε τα μέλη αυτού του group είναι κυρίως νέα παιδιά και από ότι φαίνεται με συνείδηση και σκεπτικό. Ευτυχώς υπάρχουν παιδιά που ξέρουν ότι ο ρατσισμός κάποια στιγμή θα μας οδηγήσει στα χειρότερα. (αποξένωση κλπ) Έτσι λοιπόν προσπαθούμε μέσω της σελίδας να περάσουμε το μήνυμα του αντι-ρατσισμού. Με οποιαδήποτε εικόνα που θα ποστάρεις, με οποιοδήποτε βίντεο, με οποιαδήποτε σελίδα ίσως βοηθήσεις έναν να καταλάβει πόσο λάθος έκανε που έβρισε έναν αλλοδαπό ή πρόσβαλε έναν ομοφυλόφιλο.

Όσοι θέλετε να κάνετε join ακολουθήστε το παρακάτω link.
http://www.facebook.com/group.php?gid=305391006004

:)

Περί αθλητικών σχολείων. Αδικία ή όχι;

2010-01-28T18:36:00.001+02:00

Hello there!

Σήμερα είχαμε τον τελικό ενός σχολικού πρωταθλήματος στο άθλημα μπάσκετ με αντίπαλο το αθλητικό σχολείο Βέροιας. Είμασταν τελικό, εμείς είμαστε το τρίτο γυμνάσιο Βέροιας. Και ρωτώ, είναι δίκαιο να διαγωνίζεται το αθλητικό γυμνάσιο αντιμέτωπο με τα υπόλοιπα σχολεία της Βέροιας;

Όχι. Τα επιχειρήματα είναι πολλά για να δικαιολογήσω το λόγο που έχω πει όχι. Αρχικά υποτίθεται πως στα αθλητικά σχολεία μαζεύονται όλοι όσοι αγαπάνε ή θέλουν να αγαπήσουν τον αθλητικό χώρο και γενικότερα όσοι έχουν μία ιδιαίτερη κλίση προς τα εκεί. Στα υπόλοιπα σχολεία πάνε τα "κοινά" παιδιά. Πως λοιπόν να διαγωνίζεται ένα κοινό σχολείο με ένα σχολείο το οποίο είναι εξειδικευμένο πάνω στον αθλητικό χώρο; Πως μπορούν λοιπόν να έρθουν σε αντίθεση τα παιδιά των κοινών σχολείων όπου κάνουν δύο με τρεις προπονήσεις το πολύ σε σχέση με το αθλητικά σχολεία τα οποία προπονούνται τρεις φορές τη βδομάδα σε δικούς τους χώρους;
Πως να συγκριθεί ένα αθλητικό σχολείο και ένα κοινό όπου στο αθλητικό οι περισσότεροι πάνε και σε αθλητικούς συλλόγους σε σχέση με τα παιδιά των κοινών σχολείων;

Δε ξέρω προσωπικά μου φαίνεται μεγάλη αδικία. Δεν είμαι κατά των αθλητικών σχολείων, ίσα ίσα αν κάποιο παιδί έχει κλίση γιατί να μην πάει κιόλας; Αλλά μου φαίνεται άδικο το να διαγωνίζεται με τα υπόλοιπα σχολεία της Βέροιας διότι τόσα χρόνια, από τότε που δημιουργήθηκε το αθλητικό σχολείο δηλαδή μία ζωή βγαίνει πρώτο. Είναι σαν να μην έχει αξία να κατέβεις στους αγώνες. Και δεν είναι μία και δύο φορές για να νιώθω ότι με έχει πειράξει που έχασα, είναι πάντα. Γιατί νομίζω πως ξέρω να χάνω. Αν ας πούμε διαγωνιζόταν όλα τα αθλητικά του νομού; Αν και δεν έχουμε και πολλά, μικρή πόλη είναι η Βέροια οπότε..
Πάντως σίγουρα θα υπάρχει κάποια λύση. Μπορούσαν να συμμετέχουν σε διάφορους σχολικούς διαγωνισμούς τα αθλητικά σχολεία (της Μακεδονίας ας πούμε) και σε διαφορετικά τα απλά σχολεία της Βέροιας.

Αυτά περί του σχολικού πρωταθλήματος. Χάσαμε αλλά το ευχαριστηθήκαμε. Συγχαρητήρια και στα κορίτσια που νίκησαν. :)

Διακρίσεις στον καιρό;

2010-01-20T16:16:00.000+02:00

Αγαπάω να ανακαλύπτω ανθρώπους οι οποίοι συμβιβάζονται και με τις τέσσερις εποχές του χρόνου!

Πιστέψτε με, είναι πολύ δύσκολο. Κάντε μία αναδρομή στο παρελθόν και θα δείτε πως πάντα κάτι μας ξινίζει με τις εποχές. Το καλοκαίρι κάνει ζέστη και παραπονιέστε για τον ιδρώτα, το χειμώνα κάνει κρύο και δεν μπορείτε να απολαύσετε τίποτα, το φθινόπωρο βρέχει και θα χαλάσει το μαλλί και την άνοιξη ο καιρός κάνει συνέχεια γυρίσματα και εσείς εκνευρίζεστε. Μα καλά! Γιατί; Καιρός είναι, ας τον αφήσουμε να παίξει με εμάς. Κρύο, ζέστη, τι σημασία έχει; Προσαρμοστείτε με τον οποιοδήποτε καιρό και έτσι σιγά σιγά θα αγαπήσετε και τη φύση.

Μην κάνετε διακρίσεις στα καιρικά φαινόμενα. Όσο αγαπάτε τον ήλιο άλλα τόσο να αγαπάτε και τη βροχή. Έτσι θα γίνετε και πιο βολικοί άνθρωποι.

:)

FOR THE LULZ

2010-01-15T05:46:00.001+02:00

Fucking awesome

Στο τρένο

2010-01-10T18:14:00.001+02:00

Αγαπάω τις διαδρομές με το τρένο. Δεν πάω με τρένο για να φτάσω γρήγορα στον προορισμό μου ή
επειδή είναι οικονομικό παρά μόνο για να απολαύσω τις ομορφιές της φύσης. Πάντα κάθομαι στο
πρώτο βαγόνι, δε ξέρω γιατί. Ίσως αυτό να συμβολίζει κάτι και στο χαρακτήρα μου. Θα το ψάξω.
Η θέση μου είναι πάντα δίπλα στο παράθυρο, θέλω να τα βλέπω όλα πεντακάθαρα δίχως δυσκολίες.
Έτσι πάω από νωρίς για να έχω σίγουρη τη θέση μου. Το τρένο σιγά σιγά ξεκινάει, μαζί και οι ομορφιές της.
Κάνω ένα ταξίδι μέσα στην ίδια τη φύση. Παρατηρώ τα όμορφα βουνά και τα καρποφόρα δέντρα. Μεγάλος
ο σωρός από τα δέντρα, τον χαίρομαι. Μηλιές, ροδακινιές και ότι άλλο λαχταράει ο νους μου. Την αγαπώ τη
φύση. Που και που τυχαίνει να περνάμε και λίμνες. Τότε το γιορτάζω! Δε με νοιάζει πως θα ναι εσωτερικά το
τρένο, πάντα το αγνοώ. Μόνο έξω απ' το παράθυρο κοιτώ. Όταν είναι νύχτα φαίνονται και τα φώτα της πόλης.
Δεν μου πολύ αρέσουν. Προτιμώ πιο αγνά πράγματα εγώ, και πιο λιτά. Που δεν τα έχουν σχεδιάσει άνθρωποι
αλλά η ίδια η μητέρα γη και μας τα προσφέρει όποτε το επιθυμούμε δίχως αρνήσεις
Το κακό με εμένα είναι ότι όταν παρατηρώ τη φύση, παραμελώ τους ανθρώπους. Ξαφνικά γίνομαι ένα αντικοινωνικό ον που όποιος
του μιλήσει θα νευρίασει άνευ λόγου και αιτίας. Δε φταίω εγώ όμως. Έτσι δεν είναι; Τι συζητήσεις και τι
γνωριμίες όταν έχω αυτό το αξιολάτρευτο θέαμα μπροστά μου. Μπορώ να βγάλω κουβέντα; Μπορώ να το
αφήσω για να μιλήσω στον παππούλη της δίπλας θέσης που αναζητά έναν ακροατή για να αφηγηθεί τα νιάτα του;
Σαφώς και όχι. Τελειώνω το πεζό μου με μία θλίψη Θα αναρωτηθείτε γιατί. Η διαδρομή έλαβε τέλος!
Μαζεύω τα πράγματα μου, βγαίνω από το τρένο και ετοιμάζομαι να γίνω ένα με τη μάζα της πόλης.

Τρένο - Θεσσαλονίκης 10/1/10 - Πρώτο βαγόνι.

Θα εξαντλήσουμε όλες τις ταινίες!

2010-01-04T22:04:00.000+02:00

Hey!

Σήμερα ένας φίλος μου ονομαζόμενος Ορφέας μου έδωσε ένα ερέθισμα σχετικά με τις ταινίες! Ποιο είναι αυτό; Αποφάσισα να εξαντλήσω όλες τις ταινίες κάθε είδους, κάθε σκηνοθέτη, κάθε, κάθε, κάθε. Ευρωπαϊκές, κωμωδίες, θρίλερ, κοινωνικές, περιπέτειες, φαντασίας θα τις πάρω όλες μονότερμα ξεκινώντας ένα ταξίδι γεμάτο ιστορίες!

Με αυτή λοιπόν την απόφαση θα έχω τη δυνατότητα κάθε φορά που τελειώνω μία καινούρια ταινία να καταλήγω και σε ένα συμπέρασμα, ηθικό δίδαγμα or something το οποίο να το καταγράφω σε ένα ημερολόγιο/σημειωματάριο. Οι καλές ταινίες είναι πηγή μόρφωσης!

Σας προτείνω να κάνετε το ίδιο, δεν θεωρείται με τίποτα χάσιμο χρόνου ίσα ίσα! Σιγά σιγά με τον καιρό θα έχετε παρακολουθήσει τόσες πολλές ταινίες όπου θα έχετε διαμορφώσει μία εμπεριστατωμένη άποψη πάνω σε πολλά θέματα που απασχολούν την κοινωνία σήμερα. Άλλωστε όπως έχει πει και ο Αϊνστάιν "Imagination is more important than knowledge" και δεν υπάρχει αμφιβολία στο ότι οι ταινίες μας εξάπτουν τη φαντασία! Αρκεί να ξέρετε να κάνετε καλές επιλογές και όλο και κάτι θα αποκομίζετε κάθε φορά.

http://www.imdb.com/chart/top <- Αν είστε αναποφάσιστοι για το τι ταινία θα δείτε σήμερα απλώς πατήστε στον παρά πάνω σύνδεσμοι. Έχουν ψηφιστεί ως οι καλύτερες 250 ταινίες στο IMDB.

Τα καιρικά φαινόμενα

2010-01-04T19:26:00.000+02:00

Όταν εγώ κλαίω, κλαίνε
μαζί μου όλοι οι χειμώνες.

Όταν εγώ γελάω, γελούν
μαζί μου όλα τα καλοκαίρια.

Τα καιρικά φαινόμενα
έχουνε γίνει αδέρφια.

Μάνα μου είναι η βροχή,
πατέρα 'γω δεν έχω.
Και όταν λυπάμαι 'γω πολύ
στον ήλιο αμέσως τρέχω.

Η άνοιξη είναι η φίλη μου
που λέω τα μυστικά μου,
κι όταν δεν ενδιαφέρεται,
μου κόβει τα φτερά μου.

Ο κεραυνός είναι εχθρός!
Μαλώνουμε συνέχεια..
Λογομαχούμε βρίζουμε,
μα 'γω δεν έχω ανέχεια.

Πατέρας μου ήταν ο άνεμος
μα πέθανε και αυτός,
το μόνο που μου έμεινε
είναι του ήλιου του φως.

~Ένα σχετικά παλιό ποιηματάκι γραμμένο από εμένα, εμπνευσμένο από τη φύση και δώρο για το ιστολόγιο μου

Το 2009 φεύγει και αφήνει καλές αναμνήσεις

2009-12-31T15:56:00.000+02:00

Γεια σε όλους τους αναγνώστες!

Παραμονή πρωτοχρονιάς και ενώ όλοι κάνουν ετοιμασίες για το βραδινό ρεβεγιόν ή ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για μία απόδραση από την ρουτίνα της πόλης εγώ είπα να κάνω παρέα στο blog μου και να του γράψω! Δε μου αρέσει να παραπονιέται και να λέει ότι το παραμελώ.

Το 2009 υποθέτω πως ήταν μία καλή χρονιά, για εμένα τουλάχιστον. Νομίζω πως είμαι αρκετά ευχαριστημένη από τον εαυτό μου. Ήταν μία χρονιά που τα είχε όλα μέσα. Λύπες και χαρές! Μαθήματα και παθήματα! Κούραση και ξεκούραση! Ταξίδια! Φίλους! Μουσική! Ταινίες! Blogging! Σίγουρα τα ερεθίσματα ήταν πολλά. Σίγουρα θα είναι μία αξέχαστη χρονιά.

Ο παλιός αυτός χρόνος έφερε και καλούς φίλους στον μικρόκοσμο μου που μου στάθηκαν και τους στάθηκα. Φίλοι που ίσως είναι παροδικοί ή ίσως μείνουν και για μία ζωή. Το δέσιμο είναι γερό. Να μην μακρολογώ μακάρι όλες οι χρονιές να είναι έτσι και καλύτερες με περισσότερη περιπέτεια και περισσότερα ταξίδια.

Σε περίπου 8 ώρες ο νέος χρόνος έρχεται να διώξει τον παλιό και εύχομαι σε όλους εσάς πάνω από όλα υγεία και καλά μυαλά.

Cyberpunk

2009-12-19T02:15:00.000+02:00

Το ανθρώπινο μυαλό, δημιουργώντας το μέλλον, μας φέρνει σε μία νέα εποχή. Την Cyber Εποχή. Η επινόηση της εικόνας και του ήχου άλλαξε τη ζωή των ανθρώπων για πάντα.

Η μεγαλύτερη εφεύρεση ήταν ο Η/Υ. Αυτό ευθείνεται σε ένα μεγάλο βαθμό για το ότι τώρα υπάρχει το Cyberpunk. Η νέα εποχή γέννησε τους Hackers, FreeJacks και phreakers οι οποίοι θεωρούνται κυβερνήτες αυτού του κόσμου. Όλοι αυτοί κολυμπάνε σε ένα ωκεανό γεμάτο γνώσεις και πληροφορίες. Δημιουργούν και ανακαλύπτουν. Έφεραν μία νέα κουλτούρα που άλλαξε πολλά. Από πολλούς το Cyberpunk έχει ονομαστεί <<Η μικρή κοινότητα της ελεύθερης σκέψης>>. Αυτή η "κοινότητα" "κουλτούρα" ή όπως θέλετε εσείς, άρχισε να προσελκύει όλο και περισσότερο κόσμο. "No laws, No rules" έλεγαν. Δεν υπάρχουν νόμοι, δεν υπάρχουν κανόνες. Τόσο πολύ στήριζαν την ελευθερία. Αυτό ήταν το κίνημα τους και με αυτό πορευόντουσαν και ίσως να πορεύονται ακόμα.

Cyberpunk: Ζει ή όχι;

Ναι, ζει. It's not dead. Είναι πολλοί που υποστηρίζουν ότι έχει μεταλαχτεί σε post-cyberpunk. Ίσως. Η πραγματική cyberpunk πλέον βρίσκεται δύσκολα. Πολλοί επίσης την παρομοιάζουν με το underground hacking ή τις μορφές αναρχίας κλπ. (Άλλο PUNK άλλο Cyberpunk)

Cyberpunk lives!

Τι σκατά είναι αυτό το "cyberpunk";

Έχω διαβάσει σε διάφορα forums ή έχω ακούσει διάφορες απορίες σχετικά με το τελικά είναι αυτό το "cyberpunk". Είναι κάτι απροσδιόριστο, μία έννοια που δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια. Μάλλον κάποιος πρέπει να το ζήσει για να καταλάβει. Εγώ δεν θα καταφέρω να του δώσω ένα ακριβή ορισμό. Μάλλον το θέμα είναι τελείως προσωπικό.

Cyberpunk Manifesto - Λίγα λόγια για τους ίδιους

Μερικά λόγια για τα πιστεύω τους. Οι Cyberpunks Θεωρούν ότι είναι διαφορετικοί, περίεργοι και τρελοί. Είναι αυτά τα παιδιά που κάθονται στα τελευταία θρανία της τάξης, τα παιδιά που μεγάλωσαν στα πάρκα και στα παγκάκια αγκαλιά με το laptop τους, προγραμματίζοντας και συχνάζοντας σε undergrounds forums. Είναι αυτοί που έχουν ελάχιστους φίλους και δεν αγαπάνε την δημοτικότητα και τους διάσημους, αυτοί που λατρεύουν τη μόρφωση και τη γνώση. Όλοι στα υπόγεια στέκια τους όλοι είναι γνωστοί και διάσημοι. Όλοι γνωρίζονται σε εκείνο τον κόσμο και είναι μοναδικοί. Λένε ότι σε αυτό τον άρρωστο κόσμο το μίσος είναι όπλο και η ελευθερία ένα όνειρο. Οι ίδιοι θεωρούν το κόσμο τους υποανάπτυκτο.

Cyberpunk music ~ Bands

-Angelspirit

-Volt 16

-Clock DVA

πηγές:

http://project.cyberpunk.ru/

http://en.wikipedia.org/wiki/Cyberpunk